Katalog źródeł

Jan Krasiński zdaje relację z zakończonego sejmiku relacyjnego, uchwalenia podatków oraz apelu do kardynała w obronie wolności i o nakłonienie króla do szybkiego powrotu. Informuje także o swoich przygotowaniach do podróży do Rzymu, prosząc wojewodę ruskiego o pamięć i opiekę pod swoją nieobecność.

Jan Krasiński donosi Janowi Jabłonowskiemu o mało licznym sejmiku warszawskim oraz o odroczeniu obrad do 27 marca. Wspomina o poselstwach do króla, kardynała Michała Radziejowskiego i Sapiehów, a także o uciążliwych dla Mazowsza ciężarach wojskowych.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu serdeczne życzenia pomyślności, odsunięcia nieszczęść, długiego życia oraz dostojeństw. Zapewnia przy tym adresata o swojej nieustannej modlitwie i szczerym oddaniu.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o swoim pilnym wyjeździe ze świadkami do Lublina na termin przeprowadzenia śledztwa oraz o nakazie danym synowi, by wracał prosto z Wiednia do Warszawy bez zatrzymywania się u ukochanej w Rymanowie. Przekazuje również gratulacje dla oboźnego z życzeniem rychłego doczekania się potomstwa.

Jan Krasiński wyraża wielką radość z pomyślnego powrotu Jana Jabłonowskiego z Rzymu oraz winszuje mu łask i splendoru spływających na jego dom. Zapowiada także przekazanie zwięzłych wieści o bieżących wydarzeniach.

Jan Krasiński zawiadamia Jana Jabłonowskiego o swoim czasowym wyjeździe z Warszawy do Prus i ograniczeniu korespondencji, wskazując, że adresat sam zbliża się do stolicy będącej źródłem wszelkich wiadomości. Zapewnia jednocześnie o rychłym powrocie, odnowieniu kontaktu oraz stałej gotowości do posługi.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu i jego małżonce serdeczne życzenia z okazji Świąt Wielkanocnych. Zapewnia o swoim oddaniu oraz poleca się dalszej pamięci i opiece adresatów.

Jan Krasiński pisze do wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego, podkreślając, że cała Rzeczpospolita w trudnym położeniu z utęsknieniem wyczekuje jego przyjazdu do Warszawy. Wspomina przy tym, że sam z powodu kłopotów ze zdrowiem nie jest obecnie w stanie wyruszyć w drogę.

Jan Krasiński opisuje trudne położenie kraju wobec ruchów wojsk szwedzkich i kozackich oraz wspomina o rokowaniach w Toruniu. Zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego zrujnowanych dóbr z ciężarów hiberny.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o niepewnych losach królewskiej mediacji w sprawie pacyfikacji litewskiej oraz o chorobie Michała Kociełła. Donosi również o przejeździe nowego króla pruskiego do Berlina oraz o przewidywanym starciu Francji z cesarzem.

Wojewoda płocki Jan Krasiński ubolewa nad uciskiem Szwedów i Kozaków na ziemiach ruskich oraz informuje o udostępnieniu warszawskiego pałacu posłowi cesarskiemu Zinzendorfowi i swoim wyjeździe na Podlasie. Przesyła również adresatowi najświeższe doniesienia z poczty toruńskiej.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu notatkę podsumowującą aktualne wydarzenia. Wyraża wdzięczność za pamięć oraz deklaruje stałą gotowość do wykonywania poleceń adresata.

Jan Krasiński prosi Jana Jabłonowskiego o poparcie przed komisją lwowską w obronie swoich dóbr przed powtórnym wybieraniem hiberny, zrujnowanych przez wojska saskie. Do listu dołącza dokumenty obronne oraz załączniki z najnowszymi wiadomościami z Warszawy.

Jan Krasiński donosi z Lublina o oczekiwaniu na ogłoszenie sądowego dekretu w swojej sprawie, licząc na korzystny dla siebie wyrok z uwagi na niewinność. Zapowiada także rychły wyjazd do Warszawy, gdzie zamierza oczekiwać na dalsze dyspozycje wojewody ruskiego.

Nuncjusz apostolski Claudio Rangoni zatwierdza powagą papieską akt arcybiskupa Jana Zamoyskiego powołujący godność archidiakona przy katedrze lwowskiej i inkorporujący do niej prepozyturę w Busku. Potwierdza również powołanie na ten urząd pierwszego archidiakona, doktora teologii Tomasza Pirawskiego.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa zaprzestanie nękania faktorów menniczych braci Tympfów oraz umożliwienie im swobodnego skupu srebra na potrzeby mennicy i wojska. Ostrzega magistrat, że dalsze łamanie postanowień kontraktu i komisji lwowskiej ściągnie na miasto gniew i karę królewską.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa przygotowanie w dobrej monecie reszty sumy z donatywy kupieckiej w wysokości 3836 złotych i 20 groszy. Pieniądze te mają zostać niezwłocznie wypłacone na podstawie asygnaty posłowi do Turcji, Hieronimowi Radziejowskiemu.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński interweniuje u magistratu lwowskiego na rzecz kupca Piotra Szymfsona, skrzywdzonego przez panów Słoniewskiego i Altemajera. Prosi o rychłe osądzenie sprawy i ukaranie winnych, powołując się na interes skarbu królewskiego i Rzeczypospolitej.

Kasztelan płocki Stanisław Krasiński przesyła swojemu wujowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, serdeczne i uniżone życzenia z okazji Świąt Wielkanocnych, życząc mu zdrowia oraz wielu lat pomyślności. Dołącza również wyrazy najgłębszego szacunku dla ciotki.

Karta ze złożeniem papieru listowego i czerwoną pieczęcią lakową, bez zachowanego tekstu rękopiśmiennego z epoki.

Stanisław Krasiński dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za serdeczny list i okazaną mu niezmienną życzliwość. Zapewnia wuja o swoim dozgonnym oddaniu oraz przekazuje najniższe ukłony dla jego małżonki.

Stanisław Krasiński przesyła swojemu wujowi, wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, uroczyste powinszowania z okazji Bożego Narodzenia i Nowego Roku. Zapewnia go o swoim przywiązaniu oraz prosi o dalszą opiekę i łaskę.

Jan Krasiński przeprasza wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego za brak osobistego pożegnania spowodowany chorobą oraz składa podziękowania za doznaną w Rzymie opiekę. Prosi także o dalszą przychylność i polecenie go ojcu po powrocie wojewody do Rzeczypospolitej.

Dokument potwierdza zreformowaną oraz uzupełnioną w 1611 roku przez władze miejskie ordynację cechu chirurgów we Lwowie. Król Zygmunt III Waza aprobuje przedłożone artykuły cechowe regulujące m.in. zasady wykonywania zawodu, egzaminy mistrzowskie oraz funkcjonowanie bractwa.

Kapituła metropolitalna lwowska zatwierdza wyrok polubowny rozstrzygający spór między kolegium wikariuszy katedralnych a stolarzem Melchiorem Terszowiczem o grunt Stawińskie koło Bramy Krakowskiej we Lwowie. Dokument przyznaje wikariuszom własność zwierzchnią, a Terszowiczowi prawo emfiteuzy w zamian za roczny czynsz oraz zobowiązanie do budowy dwóch domów.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza przedłożone mu artykuły cechowe bractwa kotlarzy z Przedmieścia Halickiego we Lwowie, regulujące zasady organizacji cechu, powinności religijne, przyjmowanie uczniów i towarzyszy, prawa wdów, standardy rzemieślnicze oraz kary porządkowe. Zapiski na odwrocie wskazują na oblatę dokumentu w aktach grodzkich lwowskich, a następnie na jego unieważnienie z powodu uzyskania go bez wiedzy magistratu wbrew dekretowi królewskiemu.

Dokument ustanawia fundację stypendialną kanonika lwowskiego Adama Wawrzyńca Łoieckiego, ufundowaną na rocznym czynszu wyderkafowym 119 florenów zabezpieczonym na dochodach miasta Lwowa, z przeznaczeniem na kształcenie w Akademii Krakowskiej dwóch ubogich młodzieńców pochodzących ze Lwowa. Określa ona wysokość wypłat dla studentów i ich uniwersyteckiego preceptora, nakłada na stypendystów obowiązki modlitewne oraz wyznacza prowizorów czuwających nad wieczystym funkcjonowaniem zapisu.

Cyprian Krępski donosi hetmanowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o przedstawieniu królowi oraz generałowi Flemmingowi jego zażaleń, na które Flemming obiecał zadośćuczynienie z własnych środków. Informuje także o oczekiwaniu na dalsze dyspozycje oraz o kwestiach wypłaty talarów przez podskarbiego koronnego.

Rada miasta Lwowa zatwierdza statut cechu kotlarzy, ustalający obowiązki religijne i organizacyjne braci cechowych, zasady nauki uczniów i przyjmowania czeladników na mistrzów oraz reguły handlu i obróbki miedzi.

Szczęsny Krechowski po objęciu zarządu nad wakującym biskupstwem chełmińskim zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o otoczenie diecezji pańską protekcją. W sposób szczególny poleca jego opiece miasto Chełmno, graniczące ze starostwem świeckim.

Rajca lwowski Jerzy Boim wraz z żoną Jadwigą i rodziną przeznacza sumę 2100 florenów ulokowaną na kamienicach lwowskich na uposażenie ufundowanej przez siebie kaplicy Trójcy Świętej i Męki Pańskiej przy cmentarzu katedralnym we Lwowie. Dokument określa prawo patronatu, zasady zarządzania funduszem, obowiązki czterech kapłanów z seniorem na czele, porządek nabożeństw oraz prawo pochówku.

Kajetan Cristallini proponuje władzom Lwowa przesłanie do Rzymu 100 dukatów w celu wypłacenia ich wdowie po zmarłym Franciszku Stefanonim w zamian za zwrot miejskich dokumentów. Oferuje również swoje usługi prawne przed Kurią Rzymską.

Mikołaj Franciszek Krosnowski przesyła Janowi Jabłonowskiemu życzenia z okazji Nowego Roku oraz wyjaśnia powody odłożenia planowanej podróży do Żółkwi. Informuje również o pozostawieniu we Lwowie człowieka oczekującego na nadejście poczty i deklaruje pełną gotowość do dyspozycji adresata.

Mikołaj Franciszek Krosnowski informuje wojewodę Jana Jabłonowskiego o swoim przyjeździe do Lwowa, opóźnionym przez wizytę starosty chmielnickiego, i żałuje, że minął się z adresatem. Zwraca również uwagę na liczne nieprawdopodobne pogłoski oraz intrygi w mieście, ponawiając wyrazy stałej wierności i gotowości do służby.

Rajcy miasta Lwowa zatwierdzają zreformowane artykuły i ustrój cechu słodowników, piwowarów oraz miodowarów, regulujące prawa i obowiązki mistrzów, czeladzi oraz uczniów. Dokument określa zasady prowadzenia wspólnej gospody, ordynacji cechowej, opłat wpisowych oraz wspólnych nabożeństw religijnych.

Olbracht Krosnowski pisze do lwowskich rajców na temat asygnat, kondemnat oraz rozliczeń związanych z akcyzą, podkreślając konieczność zadośćuczynienia swoim obowiązkom. Zapowiada również przyjazd do Lwowa w niedzielę, o ile pozwoli mu na to stan zdrowia.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywilej króla Zygmunta II Augusta z 1550 roku dotyczący nadania ogrodu z dworem lub folwarkiem oraz łąk we Lwowie na rzecz mansjonarzy katedry lwowskiej.

M. Kroc donosi Maciejowi Hajderowi o swojej rozmowie z kanclerzem, początkach obrad sejmowych oraz sporach wśród posłów. Informuje także o toczącej się sprawie sądowej hetmana polnego litewskiego Janusza Radziwiłła i jego wpływowych koneksjach.

Ks. Jan Baranowski, archidiakon lwowski, sprzedaje połowę swojego nowo wybudowanego domu we Lwowie Fabianowi Gryglewiczowi i jego żonie za 150 złotych polskich. Dokument określa warunki korzystania z parceli oraz nakłada na nabywców obowiązek corocznego uiszczania 5 złotych czynszu na nabożeństwo rocznicowe za duszę wystawcy.

Karol Maksymilian Kruzer informuje magistrat lwowski o spóźnionym odebraniu wezwania do zjazdu na egzekucję dekretu asesorskiego i prosi o przekazanie nowego terminu wyznaczonego przez biskupa sufragana. Jednocześnie składa władzom miasta życzenia noworoczne, życząc im powrotu do dawnej pomyślności i świetności.

Jan Krukowiecki usprawiedliwia nieobecność pani Zamoyskiej i jej syna na koronacji królewskiej z powodu jej nagłej i ciężkiej choroby, polecając interesy rodu opiece wpływowego adresata. Informuje również o odrzuceniu przez Zamoyską rad senatorów, którzy nakłaniali ją do bojkotu uroczystości.

Kanonik i kaznodzieja lwowski Wojciech Belczyński sprzedaje mieszczaninowi Wojciechowi Madeszowiczowi i jego żonie Annie sklep oraz dwa place na gruncie kaznodziejskim z prawem zabudowy i szynku. Nabywcy zostają zobowiązani do uiszczania corocznego czynszu w wysokości dziesięciu złotych polskich na św. Marcina i podlegają jurysdykcji kaznodziei.

M. Kudlicz informuje Artura Forbesa o chwilowym opóźnieniu spłaty raty z powodu przestoju handlowego, zapewniając o zachowaniu sukna w całości. Odsyła adresata do panów Neitzera i Majdeszewicza w celu zasięgnięcia szczegółowych informacji w tej sprawie.

Dokument zatwierdza fundację nowego kapłana-mansjonarza oraz legaty czynszów wyderkafowych na kamienicach lwowskich ufundowane przez ks. Krzysztofa Sikorskiego na rzecz kolegium mansjonarzy katedry lwowskiej. Precyzuje zarazem obowiązki liturgiczne beneficjentów, a prawo patronatu nad ufundowaną prebendą powierza magistratowi lwowskiemu.

Andrzej Kupiński prosi regenta lwowskiej gminy o zwołanie jej posiedzenia w celu złożenia relacji z negocjacji kleszczowskich oraz o wyprawienie delegata na sejmik gospodarski do Wiśni. Odręczny dopisek poświadcza wypłatę 20 złotych wysłannikowi udającemu się na obradujący sejmik.

Rajcy miasta Lwowa wpisują do swoich akt miejskich dokument prepozyta szpitala bełskiego ks. Marcina Strykowskiego ustanawiający prebendę przy kościele szpitalnym w Bełzie, uposażoną m.in. na lwowskich kamienicach i dobrach pod Bełzem. Fundator przekazuje prawo patronatu nad tą prebendą po swojej śmierci magistratowi lwowskiemu.

Papież Urban VIII zleca oficjałom krakowskiemu, kamienieckiemu i laodycejskiemu rozpatrzenie apelacji promotora fiskalnego kurii lwowskiej od wyroku nuncjusza apostolskiego w sporze z rajcami i pospólstwem Lwowa. Sędziowie delegowani otrzymują pełnomocnictwo do zbadania sprawy, wydania ostatecznego wyroku i stosowania sankcji kanonicznych.

Ksieni lwowskich benedyktynek Magdalena Kuropatnicka skarży się kanclerzowi Janowi Małachowskiemu na magistrat lwowski, który gwałci przywileje jurysdykcji klasztornej, bezprawnie pozywa, najeżdża i więzi podległych jej rzemieślników. Prosi kanclerza o pisemną interwencję u władz miejskich, aby powstrzymać dalsze krzywdy i naruszenia do czasu rozstrzygnięcia sporu przez powołaną komisję.

Król Zygmunt III Waza przekazuje magistratowi lwowskiemu pobór dochodów starościńskich w zamian za stałą opłatę roczną 2100 florenów oraz zezwala na pobór opłaty składkowej od kupców na budowę nowych umocnień miejskich. Dokument jednocześnie ogranicza kompetencje starosty lwowskiego na rzecz jurysdykcji miejskiej oraz reguluje kwestię kwaterunków.

Kapituła metropolitalna lwowska oraz władze miejskie Lwowa zatwierdzają sprzedaż dotychczasowej siedziby prepozyta szpitala św. Ducha jezuitom pod budowę kolegium i nabycie nowej kamienicy od Kosmy Salwago przy ulicy Szewskiej za kwotę 10 800 florenów polskich. Nowo zakupiony budynek przeniesiono pod immunitet kościelny, zastrzegając nienaruszalność praw patronackich miasta i kapituły oraz zakaz prowadzenia w nim szynku i rzemiosła.