Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Jan Wątróbka potwierdza nadanie króla Kazimierza IV Jagiellończyka dotyczące młyna nad rzeką Pełtwią na rzecz mansjonarzy kaplicy św. Katarzyny we Lwowie. Dokument zawiera formułę notarialną oraz późniejsze adnotacje archiwalne i wizytacyjne z XVII i XVIII wieku.

Dokument sądu lwowskiego poświadcza, że Prokop Karawa uznał dług w wysokości 90 grzywien wobec Mikołaja ze Żmigrodu, starosty przemyskiego. W ramach zabezpieczenia spłaty Karawa zastawił i scedował na wierzyciela połowę swojej wsi Malechów wraz z przynależnościami.

Sędzia ziemski lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Judychim z Wysokiego poświadczają wpis z 1473 roku, na mocy którego Elżbieta z Gołogór zastawiła arcybiskupowi lwowskiemu Grzegorzowi z Sanoka swoją wieś Wiciń za sumę 600 grzywien. Zastawczyni zobowiązała się do obrony arcybiskupa przed wszelkimi roszczeniami prawnymi oraz do pokrycia ewentualnych szkód.

Alberti zapewnia wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o rychłym skierowaniu prośby do króla w celu uzyskania pożądanego listu i niezwłocznym odesłaniu go adresatowi. Przesyła także uszanowanie wojewodzinie oraz prosi o doręczenie załącznika wskazanemu odbiorcy.

Autor informuje, że interweniował zgodnie z poleceniem chorążego w sprawie arendarza magierowskiego i jego teścia. Mowa o zaspokojeniu roszczenia, zobowiązaniach wpisanych do ksiąg w Jarosławiu i kwicie odbioru pieniędzy podpisanym przez królową. W drugiej części przekazuje wiadomości o wojsku szwedzkim, moskiewskim i wyjeździe króla na Litwę; są to doniesienia epistolarne.

Walerian Anikini informuje wojewodę ruskiego o niesłusznym i surowym wyroku sędziego Lorendowicza przeciwko szmuklerzowi i jego krewnemu, będącym pod protekcją wojewody bełskiego. Prosi adresata o złagodzenie kary i interwencję, aby zapobiec zadrażnieniom i naruszeniu przyjaźni między oboma wojewodami.

Dokument potwierdza uregulowanie przez Jaczka z Dzieduszyc długu w wysokości sześćdziesięciu trzech grzywien, ciążącego na wsi Leszniów, na rzecz Jerzego Nagwazdy ze Stańkowa. Po sprawdzeniu zapisów w księgach ziemskich żydaczowskich oraz wyroków doradców królewskich dłużnik uiścił należność i uzyskał pełne pokwitowanie.

Marcin Anczewski wyrzuca rajcom lwowskim brak wdzięczności i niewypłacenie należnych mu sum za trudy i nakłady poniesione dla dobra miasta. Informuje o skierowaniu przeciwko magistratowi i pospólstwu pozwu do sądu królewskiego oraz wzywa do polubownego zwrotu pieniędzy przed terminem rozprawy.

Marcin Anczewski zwraca się do lwowskiego rajcy Macieja Haydera z prośbą o pilne odnalezienie i przesłanie zapomnianych dokumentów miejskich, w tym czerwonej księgi ratuszowej oraz pozwów w sprawie Kampianów. Podkreśla, że brak tych pism uniemożliwia dalsze prowadzenie spraw publicznych miasta.

Oficjał krakowski Stanisław ze Świdnicy zezwala Bernardowi, synowi Jakuba ze Lwowa, na wybór spowiednika mogącego udzielić mu rozgrzeszenia oraz odpustu zupełnego w ramach krucjaty przeciw Turkom i Tatarom. Do dokumentu dołączono tekst formuły rozgrzeszenia stosowanej za życia i w obliczu śmierci.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o rozmowie z królową Marią Kazimierą na temat pretensji do sufragana oraz o braku nadesłanego do monarchini obszernego listu. Donosi także o stanie zdrowia królowej, niepokojących wieściach ze Lwowa oraz podróży królewiczów z Paryża.

Arnauld zapewnia Jana Stanisława Jabłonowskiego o niezmiennej życzliwości królowej Marii Kazimiery, która obiecała przyznać mu swoją kamienicę we Lwowie. Wspomina również o niepokojach dworu związanych z planowaną podróżą na Ruś z powodu zagrożenia tatarskiego.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o powiadomieniu królowej Marii Kazimiery o jego zamiarze uczczenia pamięci zmarłego Jana III, co monarchini przyjęła z wdzięcznością. Wspomina także o nader życzliwym i zaszczytnym przyjęciu królewiczów przez francuskiego monarchę oraz księcia Orleańskiego.

Armand relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu swoją rozmowę z królową Marią Kazimierą oraz odczytanie jej listu Jabłonowskiego. Zapewnia adresata, że monarchini nie wini go za zaistniałe nieporozumienie związane z tajną misją jego sługi i nadal w pełni docenia jego wierność oraz oddanie.

Arnaud informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o planowanym zrelacjonowaniu królowej jego listu oraz o starannym ekspediowaniu przesyłek do Paryża i listu do kanclerzyny wielkiej. W dołączonym bilecie potwierdza, że złożył już relację królowej, podczas gdy ta pisała do kasztelana krakowskiego.

Arnaud zapewnia wojewodę wołyńskiego o przekazaniu królowej Marii Kazimierze zapewnień o jego wierności i przywiązaniu. Informuje również o postępach w podróży monarchini na Ruś oraz jej planowanym postoju na modlitwę w Czerwińsku.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o kolejnej rozmowie z królową Marią Kazimierą, która dała mu jedynie wymijającą odpowiedź w rekomendowanej sprawie. Sugeruje Jabłonowskiemu skierowanie bezpośredniego listu do monarchini, co pozwoliłoby na uzyskanie szybszej i bardziej zdecydowanej decyzji.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze d'Arquien oraz wstawiennictwie w sprawie zabiegów o nadanie posiadłości ziemskiej. Monarchini odparła, że sprawę rozpatrzy i wyda stosowne dyspozycje.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zachwycie królowej Marii Kazimiery przesłanym przez niego utworem oraz o poleceniu sporządzenia jego kopii. Informuje również o rychłym wyjeździe dworu z Warszawy na Ruś, ciesząc się na możliwość osobistego spotkania z wojewodą.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz wyjaśnia powody opóźnienia w uzyskaniu odpowiedzi z powodu pobytu monarchini u karmelitanek. Donosi również o planowanym wyjeździe królowej do Prus zaraz po Wielkanocy i trwających przygotowaniach do żeglugi.

Koperta i adres listu Armanda skierowanego do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego przebywającego we Lwowie.

Armand przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu nadesłaną odpowiedź na list skierowany do królewicza Aleksandra Sobieskiego. Dodatkowo przekazuje adresatowi wyrazy pamięci i życzliwości od królowej Marii Kazimiery.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o odczytaniu jego listu królowej, która z wielkim uznaniem odniosła się do lojalności Jabłonowskiego wobec jej domu i potępiła działania wrogiego ministra. Autor wspomina także o wyczekiwaniu na rezultaty negocjacji komisji oraz przesyła życzenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza dawniejsze zapisy i nadania starostów lwowskich Jana z Tarnowa oraz Jana Kmity z Wiśnicza dotyczące wsi Hodowica w ziemi lwowskiej na rzecz kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa.

Sędzia lwowski Gunter z Sieniawy i podsędek Jan z Wysokiej poświadczają przebieg procesu przed sądem ziemskim pomiędzy powodem Stachnem z Pletenic a Filipem Posudowskim z Podusowa. Wypis wymienia kolejne terminy sądowe wyznaczone stronom sporu.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk zezwala Elżbiecie z Podoszyc, wdowie po kasztelanie lwowskim Jerzym Strumille, na zakup renty i czynszów w Królestwie w celu ufundowania oraz uposażenia ołtarza za zbawienie duszy jej i jej zmarłego męża. Ponadto monarcha zwalnia to uposażenie od wszelkich ciężarów jurysdykcyjnych, opłat lennych i powinności wyprawy wojennej.

Dokument poświadcza, że Jan Kunat z Dzięgłowa sprzedał i zrezygnował na rzecz Jana zwanego Januszem z Maleczkowic swoją dziedziczną wieś Żydatycze w powiecie lwowskim za kwotę 250 grzywien monety polskiej.

Jerzy Bałaban informuje radę miasta Lwowa o swojej interwencji u wojewody krakowskiego w sprawie zarzutów dotyczących aresztowanych Żydów. Zachęca rajców do przygotowania się na zjazd komisji śledczej, która ma dowieść ich niewinności pomimo niechęci wojewody i oskarżeń pana Tarnawskiego.

Jerzy Bałaban powiadamia rajców lwowskich, że wojewoda krakowski z powodu złego stanu zdrowia nie przybędzie do Lwowa na uroczystości żałobne. Zaleca adresatom, aby mimo tej nieobecności bezzwłocznie wykonali wszystkie zaplanowane powinności.

Jerzy Bałaban relacjonuje władzom Lwowa swoje starania u hetmana i wojewody krakowskiego Stanisława Rewery Potockiego o pomyślne załatwienie spraw miejskich i podpisanie reskryptów. Informuje o przełamaniu oporów hetmana, odprawieniu pisarza miejskiego z dokumentami oraz deklaruje dalszą pomoc dla miasta.

Jerzy Bałaban informuje rajców lwowskich, że wojewoda krakowski oburzył się z powodu prowadzenia przez nich rokowań w ważnej sprawie drogą listowną zamiast osobiście. Autor przekazuje tę uwagę pod rozwagę władz miasta, ponawiając wyrazy swojej gotowości do dalszych usług.

Król Kazimierz IV Jagiellończyk potwierdza na prośbę dziekana Jana Czochrańskiego dawne przywileje królewskie i urzędnicze z lat 1415–1478 dla poddanych dziekanatu kościoła św. Jana we Lwowie. Dokument sankcjonuje przeniesienie tamtejszych Ormian i innych mieszkańców na prawo ormiańskie oraz całkowicie uwalnia ich od jurysdykcji urzędników grodzkich i wszelkich robocizn zamkowych.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o pogłoskach dotyczących ewakuacji Kamieńca Podolskiego oraz przekazuje wiadomości o śmierci króla Danii i kanclerza Francji. Wspomina także o możliwych nominacjach na urzędy w Paryżu oraz przesyła pozdrowienia od margrabiny de Béthune.

J. G. de Baluze dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za korespondencję, donosi o doręczeniu powierzonego mu listu oraz wyraża radość z dobrego zdrowia hetmana wielkiego koronnego i jego rodziny. Wspomina również o braku wieści z kongresu w Delft oraz formułuje życzenie, aby zbliżająca się wolna elekcja w Rzeczypospolitej przebiegła w spokoju.

J. G. de Baluze przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu korespondencję od margrabiny de Béthune oraz doniesienia o zdobyciu hiszpańskich galeonów ze srebrem. Informuje także o niepotwierdzonej wieści dotyczącej rezygnacji elektora Bawarii ze starań o koronę polską na rzecz popieranego przez Francję księcia Contiego.

J. G. De Baluze usprawiedliwia opóźnienia w korespondencji trudami podróży i informuje o odesłaniu powierzonych mu listów do Warszawy. Wspomina także o niepotwierdzonej jeszcze wieści, że kongres pokojowy ma zebrać się w Utrechcie.

J. C. de Baluze relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu bieżące wydarzenia polityczne i militarne, w tym upadek konfederacji oraz sukcesy francuskiej floty. Przekazuje również wieści o podróży elektora brandenburskiego, dyplomatach w Delfcie i poprawie zdrowia kasztelana krakowskiego.

J. G. de Baluze odnosi się do pretensji wojewody wołyńskiego i hetmana wielkiego wobec francuskiego ambasadora, tłumacząc zarzuty rozsiewanymi intrygami i plotkami. Zapewnia adresata o stałym przywiązaniu dyplomaty do rodu Jabłonowskich oraz o swojej wierności.

Baluze wyraża współczucie z powodu śmierci króla i solidarność z owdowiałą królową, po czym relacjonuje doniesienia o sytuacji w Piemoncie, nastrojach w Wiedniu oraz plotkach o tajnych rokowaniach pokojowych. Wspomina także o ruchach wojsk szwedzkich w Inflantach, zaniepokojeniu w Prusach i przybyciu holenderskiej floty do Gdańska.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o przygotowaniach francuskich posłów do wyjazdu na rokowania pokojowe po otrzymaniu paszportów od koalicjantów. Przekazuje również wyrazy troski francuskiego ambasadora z powodu pogłosek o chorobie hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jana Jabłonowskiego.

J. G. de Baluze zapewnia wojewodę wołyńskiego o podtrzymywaniu korespondencji i przekazaniu powierzonego listu księciu Aleksandrowi Sobieskiemu. Donosi również o wieściach wojennych z Włoch i znad Renu, w tym o zwinięciu oblężenia Walencji.

J. C. Baluze informuje o wydarzeniach wojennych we Flandrii i zbliżających się rokowaniach pokojowych w Delft. Tłumaczy się również ze swych doniesień o elekcji i z żalem wspomina o wymówkach ze strony królowej, wynikłych z braku dyskrecji odbiorcy.

J. G. de Baluze dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za wspieranie królowej oraz relacjonuje doniesienia o cesarskiej misji dyplomatycznej w Turynie i pogłoskach o pokoju powszechnym. Informuje także o bezskutecznym bombardowaniu Saint-Martin-de-Ré przez flotę aliancką.

Baluze dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za doniesienia o rokowaniach dotyczących konfederacji wojskowej i zapowiada rychłe spotkanie w Warszawie. Przekazuje także skąpe wiadomości z Francji o ruchach wojsk, sukcesach morskich oraz perspektywach rozmów pokojowych.

Jean-Géraud de Baluze donosi wojewodzie ruskiemu o ekspedycji listów do Paryża oraz przekazuje pismo od pani margrabiny. Zwraca się także z prośbą o stosowanie lżejszego papieru ze względu na wysokie koszty przesyłek pocztowych.

J. G. de Baluze donosi wojewodzie wołyńskiemu o postępach wojsk francusko-sabaudzkich w Mediolanie, oblężeniu Walencji oraz prawdopodobnej neutralności Włoch. Wspomina również o pomyślnej audiencji posła polskiego na dworze francuskim.

J. G. de Baluze informuje Jabłonowskiego o braku świeżych wiadomości, przesyłając jedynie artykuł z hamburskiej gazety. Składa także adresatowi i jego małżonce powinszowania z okazji nadchodzącego nowego roku.

J. G. de Baluze szczegółowo relacjonuje przebieg starcia morskiego kawalera Jeana Barta z konwojem holenderskim oraz wybieg zastosowany wobec nadpływających okrętów angielskich. Przekazuje także pogłoski o rzekomej śmierci dowódcy oraz doniesienia o postępach w negocjacjach nad pokojem powszechnym i sytuacji w Piemoncie.