Katalog źródeł

Ferdinand Engelhardt wystawia Robertowi i Arthurowi Forbesom szczegółową specyfikację oraz rachunek za sześć bel rozmaitych sukien wysłanych z Wrocławia do Jarosławia. Dokument zawiera zestawienie kolorów, gatunków materiałów oraz ich wycenę wraz z kosztami opakowania.

Ferdinand Engelhardt przedstawia Arthurowi Forbesowi rozliczenie należności ściągniętych od handlarzy wołów oraz informuje o przelaniu środków na rachunek Roberta Forbesa. Opisuje także spory z dłużnikami, Kirkurem Teodorowicem i Davidem Antonowicem, którzy zakwestionowali wysokość naliczonego agia i kursów walut.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia wozu z towarami, obejmującego m.in. sukno, blachę i papier, powierzonego furmanowi Adamowi Knapikowi. Nadawca przedstawia specyfikację wagi ładunku oraz dyspozycje dotyczące wypłaty pozostałej części frachtu po bezpiecznym dotarciu transportu.

Ferdinand Engelhardt informuje o wyprawieniu do Jarosławia partii sukna przewożonych przez furmanów Jana Oslika i Tomasza Kiełbikę. Prosi także o wyegzekwowanie od Andreasa Boyda spłaty zaległego długu w wysokości 210 talarów przed wydaniem mu weksla.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór listu ze skryptem dłużnym na 500 talarów oraz prosi Arthura Forbesa o przekazanie korespondencji i wypłatę 50 talarów chorążemu Georgowi Albrechtowi von Deuendigerowi stacjonującemu w Jampolu. Zaleca przy tym drobiazgową weryfikację tożsamości wojskowego według załączonych czterech pytań przed dokonaniem wypłaty, aby uniknąć oszustwa.

Ferdinand Engelhardt przesyła Robertowi i Arthurowi Forbesom specyfikację oraz rachunek za transportowane do Jarosławia przez furmana George'a Niclesa sukna i baje. Należność za towary oraz ich pakowanie opiewa na ponad 687 talarów z sześciomiesięcznym terminem płatności.

Wojewoda krakowski Wacław Rzewuski rekomenduje władzom Lwowa warszawskich kupców Feliksa Salvatora i Reisnera, starających się o zgodę na organizację redut karnawałowych. Zapewnia, że wszelkie zaopatrzenie nabędą na miejscu, a samo przedsięwzięcie przyciągnie do miasta liczną szlachtę i przyniesie Lwowowi znaczne zyski.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed podejrzanym o szpiegostwo na rzecz Konstantynopola handlarzem Marukim. Zaleca odszukanie go we Lwowie i zatrzymanie z powodu napiętej sytuacji politycznej z Imperium Osmańskim.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed podejrzanym Grekiem o nazwisku Maruki, który skupuje klejnoty i wysyła doniesienia do Konstantynopola. Nakazuje wybadać sprawę i zatrzymać go ze względu na trwające napięcie w relacjach z Imperium Osmańskim.

Stanisław Żurawski, stolnik ciechanowski, prosi burmistrza i rajców miasta Lwowa o przychylność dla swojego przyjaciela, pana Waltera, w toczącej się we Lwowie sprawie dotyczącej win. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do odwdzięczenia się za okazany fawor.

Król Zygmunt II August potwierdza kapitule metropolitalnej lwowskiej prawo do pobierania cła mostowego i grobelnego we wsi Wierzbiż, nadanego pierwotnie przez Władysława Jagiełłę, oraz ustala szczegółowy taryfikator opłat przeznaczonych na konieczne naprawy dróg, grobli i mostów.

Kanclerz Jakub Zadzik informuje władze Lwowa o zawarciu przez miejskich delegatów w Warszawie porozumienia handlowego z Żydami lwowskimi, do czego doszło na życzenie króla i przy wstawiennictwie kanclerza. Zapewnia jednocześnie rajców, że zawarty układ w żaden sposób nie narusza praw ani przywilejów miasta.

Kanclerz koronny Jakub Zadzik ponawia wstawiennictwo u magistratu lwowskiego, popierając powtórny mandat królewski nakazujący zawarcie z Żydami porozumienia handlowego. Zwraca uwagę na ciężary ponoszone przez Żydów oraz na straty miasta wynikające z braku oficjalnej umowy regulującej ich działalność.

Król Zygmunt II August zwalnia budynek lwowskiego ratusza z obowiązku odbywania w nim roków ziemskich, wieców szlacheckich i sądów komisarskich, rezerwując go wyłącznie dla urzędu i sądownictwa prawa miejskiego. Decyzję uzasadniono ciasnotą pomieszczeń ratuszowych oraz koniecznością niezakłóconego sprawowania władzy przez rajców w wielokulturowym i obciążonym obowiązkami mieście.

Król Zygmunt II August zatwierdza transsumpt z lwowskich akt ziemskich, w którym mieszczanin lwowski Sebald Wortzel zastawia wieś Zamarstynów hetmanowi polnemu Mikołajowi Sieniawskiemu w zamian za dług w wysokości 5500 florenów. Dokument sankcjonuje poddanie tej czynności prawu ziemskiemu mimo wcześniejszego sprzeciwu władz miejskich Lwowa.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za ormiańskimi kupcami Tyroszewiczami, którzy napotkali urzędowe trudności po zakupieniu kramiku od rajcy Justa Narosta. Autor listu apeluje o polubowne i braterskie załatwienie zatargu, podkreślając uczciwość kupców oraz słuszność ich sprawy.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za Andrzejem Giklem z Kandii, prosząc o przyjęcie go w poczet obywateli miasta. Podkreśla majętność protegowanego i jego gotowość do ponoszenia ciężarów miejskich, deklarując radzie wdzięczność za pozytywne załatwienie sprawy.

Jan Zamoyski domaga się od władz Lwowa zwrotu niesłusznie pobranych opłat oraz uwolnienia towarów zamojskiego kupca ormiańskiego Krzysztofa Balejowicza. Ostrzega, że w razie dalszych represji wobec jego poddanych zastosuje odwet i nakaże zatrzymywanie lwowskich kupców oraz ich dóbr w Zamościu.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Marcin Zamoyski ostro sprzeciwia się represjom władz Lwowa wobec kupców zamojskich, w tym bezprawnemu uwięzieniu ich faktorów oraz nakładaniu nielegalnych opłat. Apeluje o poszanowanie dekretu królewskiego i zapowiada obronę swoich poddanych przed sądami monarszymi.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej Zygmunta I z 1543 roku wydany dla władz, kupców, krawców i kuśnierzy lwowskich. Dokument ponawia zakaz szycia i sprzedawania opasznic, odzieży sukiennej oraz futrzanej przez Żydów i pozacechowych partaczy na terenie Lwowa, Rusi i Podola.

Kanclerz wielki koronny Tomasz Zamoyski wzywa władze Lwowa do zaniechania utrudnień w przejeździe dla kupców zamojskich handlujących na Podolu. W szczególności upomina się o kupca Petera Francka, żądając przepuszczenia go bez przeszkód i wskazując na straty, jakich doznał przez zatrzymanie towarów.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w obronie zamojskich kupców greckich, Prokopa i Jerzego, którym bezprawnie skonfiskowano transport ponad stu kuf małmazji oraz ograniczono wolność osobistą. Powołując się na przywileje handlowe nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, autorka domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych kanclerza Jana Zamoyskiego i zwrotu ich mienia.

Król Zygmunt II August zezwala mieszczanom i piekarzom lwowskim na wybudowanie jatek chlebowych i wieczysty handel chlebem, aby ulżyć miastu po pożarze. Dochód z czynszu z tych kramów monarcha przeznacza na odbudowę miejskich fortyfikacji oraz budynków publicznych, nakazując coroczne rozliczanie się władz przed pospólstwem.

A. Zielenkowski zwraca się do przedstawiciela lwowskiego magistratu z prośbą o pomoc miasta przy naprawie zniszczonych, grząskich dróg koło swojego dworku, oferując w zamian własne drewno. Wskazuje na ogromne straty kupców i mieszkańców grzęznących w błocie oraz przypomina, że naprawił już na własną rękę jedną z przepraw koło klasztoru augustianów.

Fabian Zübertz potwierdza odbiór 600 florenów przez brata adresata, zgłaszając konieczność dopłaty z powodu niższego kursu użytych monet. Omawia również sprawę żądania 3000 florenów oraz kwestię bezproblemowego złożenia pieniędzy na czynsz we Lwowie.

Fabian Zübert informuje Arthoura Forbesa o trudnościach w wyegzekwowaniu sumy 600 złotych oraz o sporach wokół rozliczeń i asygnat z udziałem kuzyna adresata. Relacjonuje przebieg pertraktacji dotyczących wypłaty należności w talarach oraz kwestię naliczanych prowizji.

Młynarz Mateusz i jego syn Hieronim przekazują Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi braciom de Buffis młyn, folusz i dobra w Telve Inferiore tytułem zaspokojenia roszczeń dłużnych (datio in solutum). Jednocześnie wierzyciele oddają im te dobra w dziewięcioletnią dzierżawę z prawem wykupu po spłacie długu i zaległych czynszów.

Wojciech Zimnicki informuje władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, stanie miejskich procesów, zwłaszcza sporu ze społecznością ruską, oraz o wstrzymaniu prac sądów z powodu choroby podkanclerzego. Wspomina również o braku perspektyw na zwołanie sejmu i relacjonuje wieści polityczne dotyczące pokoju z Turcją.

Wojciech Zimnicki ponawia prośbę do Jana Rudawskiego o podjęcie się obrony lwowskiego rajcy Marcina Haydera w sporze ze Szkotem Tomzickim. Zapewnia o nadesłaniu akt procesowych oraz o wypłacie należytego wynagrodzenia za pośrednictwem pana Lewosa i szafarza Samuela Edwarda.

Brat Rajmund Zimnicki OP, przebywający na studiach w Neapolu, przeprasza matkę za wcześniejszy gorzki list wywołany nędzą i ciężkimi warunkami bytowymi. Błaga rodziców o wsparcie finansowe na opłacenie książek, pościeli, promocji naukowej oraz powrotu do kraju, wskazując bezpieczne sposoby przesłania pieniędzy.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o przesłaniu pocztą remesy z Gdańska oraz odesłaniu załączonego rewersu przekazanego przez furiera. Donosi również o wypłaceniu furierowi jadącemu do Radziechowa kwoty 20 złotych reńskich.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o rozmowach w sprawach rozliczeń finansowych z panami Tamsonem, Galbrechtem i Beillie oraz o sumie pozostałej po wypłacie dla pana Roberta. Zapowiada rychły nocny wyjazd do Gdańska i oczekuje dyspozycji dotyczących zwrotu posiadanych funduszy.

Petter Sommerwell nawiązuje do wcześniejszych rozmów w Krakowie i prosi Arthura Forbesa o informacje dotyczące działań Roberta Forbesa oraz o listowne wstawiennictwo u Alberta Mollera, by zapobiec dalszym stratom finansowym. Zwraca się także o dyskrecję i przesłanie odpowiedzi na ręce żony z uwagi na swoją możliwą nieobecność.

Petter Sommerwelle proponuje kupcowi Arthurowi Forbesowi uregulowanie długu poprzez dostawę 200 sztuk gładkiej tafty odbieranej w Lublinie przez Michaela Hertmicora. Prosi o polubowne zakończenie sporu, zwrot skryptu dłużnego i zachowanie całej transakcji w tajemnicy.

Petter Sommerwelle ponawia prośbę do kupca Arthura Forbesa o informację na temat sum odebranych przez Roberta Forbesa na mocy krakowskiego pełnomocnictwa. Zwraca się o wypłacenie 200 florenów we Lwowie oraz o przekazanie pozostałych pieniędzy żonie na utrzymanie rodziny.

Petter Sommerwelle apeluje do Arthura Forbesa o polubowne zakończenie sporu finansowego i przyjęcie w ramach spłaty długu 200 sztuk tafty. Zwraca uwagę na nieuczciwe działania plenipotentów i prosi o okazanie wyrozumiałości zamiast powiększania jego strat.

Petter Sommerwell wyraża żal z powodu aresztowania jego osoby i towarów w Lublinie na wniosek Arthura Forbesa, wyjaśniając stan wzajemnych rozliczeń oraz trudności ze sprzedażą mienia. Prosi adresata o rozwagę, spłatę w rozsądnych granicach oraz proponuje polubowne załatwienie sporu z pomocą wspólnych znajomych.

Marek Izaakowic informuje Artura Forbesa o rychłym wyjeździe i prosi o uregulowanie rachunków za towary z potrąceniem należności za sprzedane cytryny. Zwraca się także o otwarcie kredytu dla lwowskiego celnika Beera oraz odesłanie niezrealizowanych rewersów rzeszowskich dłużników.

Jona Israelowic informuje Petera Simsona o przesłaniu przez tutejszego Ormianina 275 sztuk na swój rachunek u pryncypała. Prosi adresata o odebranie przesyłki, wystawienie pokwitowania i zapowiada ostateczne rozliczenie po swoim przyjeździe.

Jonas Izraelowicz przesyła krakowskiemu kupcowi Ertorowi Forbusowi skrypty dłużne na poczet wzajemnych rozliczeń i zawiadamia o wysłaniu partii łoju oraz tytoniu z kupcem Markiem, który ma uiścić zapłatę w Krakowie pod zastawem towaru. Informuje również o wierzytelności u Ormianina we Lwowie oraz posiadanych zasobach safianu i wosku, zapowiadając ostateczne uregulowanie rachunków po spotkaniu.

Król Stefan Batory zatwierdza i odnawia dawne artykuły oraz zwyczaje połączonego cechu tokarzy i grzebieniarzy miasta Lwowa. Dokument szczegółowo reguluje zasady składania majstersztyku, przyjmowania uczniów i mistrzów, funkcjonowania władz cechowych oraz kary za naruszenie porządku rzemieślniczego.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming tłumaczy Arthurowi Forbesowi konieczność nagłego wyjazdu do Warszawy oraz problemy z podziałem i sprzedażą transportu węgierskiego wina spowodowane niestabilną sytuacją w kraju. Przeprasza za opóźnienie w zwrocie należności, prosząc o cierpliwość i obiecując pełną rekompensatę, gdy tylko sytuacja ulegnie poprawie.

Król Stefan Batory potwierdza przywilej króla Zygmunta I z 1547 roku nadany lwowskim krajaczom sukna. Akt gwarantuje im wyłączność na detaliczny handel i postrzyganie sukna we Lwowie pod karą konfiskaty nielegalnego towaru.

Wójt i ławnicy krakowscy na prośbę pisarza lwowskiego Pawła Szczerbica zaświadczają o obowiązującym w Krakowie zwyczaju wyboru kolegium czterdziestu mężów, do którego odwoływał się dekret królewski dla Lwowa. Zgodnie z krakowską praktyką dwudziestu członków wybierają starsi cechów spośród kupców, a kolejnych dwudziestu wyznaczają kupcy spośród starszyzny cechowej, z udziałem jedenastu ławników.

Jacob Carmichel dziękuje Arthurowi Forbesowi za wypłatę pieniędzy Jacobowi Buchanowi oraz wspomina o korespondencji z Robertem Forbesem w Krakowie. Zwraca się także z prośbą o sprzedaż bądź przesłanie do Gdańska zamówionych kilimów i doręczenie załączonego listu.

Jacob Carmichell informuje Arthura Forbesa, że furman odmówił zabrania paki czerwonego safianu do Krakowa z powodu złego stanu dróg i braku posiłkowych koni, mimo propozycji wyższej zapłaty. Towar zdeponowano u pana Grussewicza do czasu dalszych dyspozycji, o czym Carmichell zamierza powiadomić pocztą także Roberta Forbesa.

Zestawienie rachunkowe sporządzone przez Jacoba Carmichella, wykazujące należności oraz uregulowane kwoty na rzecz Roberta i Arthüra Forbesów z lat 1684–1685. Rachunek obejmujący m.in. płatności kupieckie i przekazy do Anglii został ostatecznie zbilansowany i zatwierdzony 5 kwietnia 1685 roku.