Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Andrzej Boryszewski zatwierdza fundację i uposażenie ołtarza Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w katedrze lwowskiej sumą 20 grzywien rocznego czynszu zabezpieczoną przez Annę z Buczacza na dobrach Litwinów i przyległościach. Dokument określa prawo patronatu Buczackich oraz nakłada na altarystę obowiązek odprawiania trzech mszy tygodniowo.

Jan Stanisław Bełżecki informuje Franciszka Głogowskiego o trudnościach w swatawaniu panny sędziny mielnickiej z panem Mikołajem ze względu na jej uczucie do pana Komorzyńskiego. Donosi również o pogłoskach o potajemnym ślubie we Lwowie oraz odradza to niedobrane wiekiem i majątkiem małżeństwo.

Jan Stanisław Bełżecki informuje Franciszka Głogowskiego o udanym pokrzyżowaniu planów małżeńskich podstoliny mielnickiej z panem Kośmińskim i nakłania do szybkiego podjęcia starań na rzecz pana Mikołaja. Zwraca również pożyczone pięćdziesiąt złotych oraz deklaruje dalsze wsparcie i przychylność.

W. S. Burzyński zdaje relację z trudności w uzyskaniu inkwizycji w Lublinie z powodu twardego oporu pana Dobrzańskiego żądającego wypłaty w bitych talarach. Usilnie nakłania Stanisława Głogowskiego do osobistego przybycia na najbliższą kadencję trybunalską w celu ratowania sprawy i zażegnania niebezpieczeństwa.

Wygranowski wyraża żal wobec Stanisława Głogowskiego z powodu upokorzenia posłańca wysłanego w sprawach opłat celnych za statek oraz lekceważenia obowiązujących praw. Zapowiada skierowanie sprawy do wyższych instancji, deklarując jednocześnie chęć zachowania wzajemnej przyjaźni.

Michał Woliński usprawiedliwia przed Franciszkiem Głogowskim swoje zatrzymanie i zwłokę w obowiązkach wojskowych, powołując się na nagłe wezwanie. Zapewnia adresata o woli zrehabilitowania się przy najbliższej okazji oraz przesyła pozdrowienia dla jego rodziny.

Michał Woliński przekazuje Franciszkowi Głogowskiemu wiadomości polityczne uzyskane od starosty grabowieckiego, w tym doniesienia o przybyciu księcia Contiego do Malborka oraz o przejściu wojsk cudzoziemskich na jego stronę. Informuje również o planowanym zjeździe pod Zawichostem i przemarszu wojewody bełskiego przez Niemirów do Brzeżan.

Michał Woliński zwraca się do Franciszka Głogowskiego z pilną prośbą o wypożyczenie broni palnej na wypadek konieczności obrony w związku ze sprawą trybunalską. Zapewnia adresata o dbałości o powierzony rynsztunek i deklaruje gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Archibald Giller przesyła Franciszkowi Głogowskiemu zamówiony atłas oraz adamaszek karmakarowy, przedstawiając łączne rozliczenie wraz z wcześniejszym długiem na sumę 99 złotych. Informuje również o wieści z poczty zapowiadającej przybycie króla do Warszawy za sześć tygodni.

Antoni Głogowski tłumaczy się bratu Franciszkowi ze spraw związanych z zarządem dobrami i przekazaniem rejestrów oraz informuje o powrocie posłańca Bazylego. Sugeruje wysłuchanie jego rachunków oraz wyznaczenie osoby do wyegzekwowania należności od pana Wodyńskiego.

Kazimierz Głogowski zwraca się do posła Józefa Potockiego z prośbą o poparcie na sejmie i zatwierdzenie w drodze konstytucji sejmowej praw do spornego majątku ze zrealizowanego testamentu. W zamian za pomoc deklaruje Potockiemu pełną wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Mikołaj Głogowski relacjonuje bratu najazd zbrojnych nasłanych przez procesowego przeciwnika, którzy zrabowali majątek i zagrozili chorej żonie autora. Wyjaśnia konieczność nieustannego pobytu w Lublinie w celu obrony przed zatwierdzeniem wyroku oraz zabiega o wieści o zdrowiu krewnego.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu, że z powodu ciężkiej gorączki nie mógł osobiście udać się do Lublina, lecz wysłał tam żonę, która uzyskała pomyślne wieści u deputatów. Informuje również o spodziewanym przyjeździe marszałka, ugodzie z młynarzami, problemach gospodarczych i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Mikołaj Głogowski informuje brata Franciszka o przebiegu zjazdu w Lublinie w sprawie spłaty długu przez pana Łosia oraz o problemach prawnych i zaocznym wyroku uzyskanym przez zawistnych przeciwników. Prosi o dalsze wsparcie procesowe, przesyła kopie dokumentów i zwraca się o przysłanie potrzebnych rzeczy.

Mikołaj Głogowski informuje brata, że z powodu toczącej się sprawy musi jeszcze pozostać w Krasnymstawie, skąd zaraz po jej ukończeniu wyruszy na sądy do Lublina. Przekazuje również list od starosty krasnostawskiego oraz wieści o starciu z Tatarami pod Kamieńcem.

Mikołaj Głogowski tłumaczy brak osobistego przybycia zmęczeniem po podróży i chorobą, posyłając do adresata swoją żonę. Prosi o wstawiennictwo u podskarbiego koronnego w celu pomyślnej i rzetelnej realizacji asygnacji finansowej dla chorągwi.

Krótki fragment listu zawierający tradycyjne, uniżone formuły pożegnania oraz zapewnienia o życzliwości autora wobec adresata. Na marginesie umieszczono także dopisek z ukłonem skierowanym do pana Jana.

Mikołaj Głogowski relacjonuje bratu swoje rozmowy z patronami prawnymi w Lublinie i wzywa go do pilnego przyjazdu na zbliżającą się rozprawę ze względu na obecność pozostałych stron sporu. Wspomina również o postępach w ugodzie z panią Rożyńską oraz porusza drobne sprawy gospodarcze i domowe.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu niemożność przyjazdu do Lublina z powodu trawiącej go febry, deklarując jednocześnie interwencję u marszałka trybunalskiego w toczącej się sprawie dekretu. Informuje także o bezskutecznej misji żony u pana Kazimierza w Leśnikach, dopytuje o sprzedaż koni w Jarosławiu oraz pozostawia bratu decyzję w sprawie kolaski.

Samuel Głogowski apeluje do swojego brata Franciszka o braterską miłość, chrześcijańskie wybaczenie doznanych krzywd oraz opamiętanie w niszczących rodzinny majątek waśniach. Zaprasza go na spotkanie w celu zapoznania się z listami mediatorów i podjęcia wspólnych kroków ku ostatecznemu zakończeniu sporu.

Samuel Głogowski donosi bratu o licznych przeszkodach uniemożliwiających mu terminowe wyruszenie do obozu wojskowego, w tym o braku konia, ucieczce woźniców i niespłaconych długach. Prosi o wsparcie finansowe oraz informuje o oczekiwaniu na odpowiedź w sprawie zakupu koni od pana Butowicza.

Autorka przesyła siostrze Klaryndzie sadzonki rozsady z obietnicą dosłania marchwi, gdy tylko będzie dostępna. Przekazuje również prośbę męża o wykonanie ram do obrazu oraz serdeczne pozdrowienia od całej rodziny.

Siostry Franciszka Głogowskiego zdają bratu relację z prac polowych, postępów w zasiewach oraz kłopotów gospodarskich spowodowanych nieposłuszeństwem chłopów i ucieczkami poddanych. Informują również o stratach w pasiece oraz braku pełnego rejestru wysiewów z powodu wyjazdu pani Antoniny.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Gruszewicz wyjaśnia, że pilna potrzeba zmusiła go do wydania pozostawionych u niego czerwonych złotych. Zapowiada zwrot odpowiednich monet, a w dopisku przypomina o obiecanym psie.

A. L. Hulewska pisze do Głogowskiego, przekazując podziękowania w imieniu męża za wyświadczone przysługi. Wspomina o niejasnych okolicznościach odprawienia kogoś do Lublina oraz poleca się dalszej życzliwości adresata.

Kasztelan poznański Melchior Gurowski prosi wojewodę ruskiego o opiekę nad swoimi dobrami i wyłączenie ich z leż zimowych wojska. Donosi również o zabiegach stronników księcia Contiego w Wielkopolsce w oczekiwaniu na zbliżający się sejmik.

Franciszek Duchanicz informuje Mikołaja Głogowskiego o przebiegu jego sprawy z panią cześnikową, doradzając złożenie protestacji w Chełmie lub Grabowcu z powodu zamknięcia kancelarii w Lublinie. Prosi także o nadesłanie argumentów obrony przed zapadłymi kondemnatami oraz donosi o wyroku w procesie pana Chamca.

Dokument ustala szczegółowy przebieg granic oraz usypanie kopców granicznych między należącą do franciszkanów wsią Kozielniki a miejskimi gruntami Lwowa oraz wsiami Sichów i Zubrza, kładąc kres dotychczasowym sporom i zranieniom. Ponadto potwierdza przyznane konwentowi przez władze miejskie prawo do ograniczonego wyrębu drewna na opał oraz wypasu bydła na gruntach miejskich pod warunkiem zachowania poprawnych stosunków z miastem.

Autor odsyła Franciszkowi Głogowskiemu list od swojego rodzonego brata, stolnika bełskiego, zaświadczający o spełnieniu prośby adresata. Wyraża przy tym ufność, że Głogowski dotrzyma danego mu słowa.

Szymon Zboiński wraz z synowcem Jakubem interweniują u Franciszka Głogowskiego w sprawie bezprawnego zaboru konia z rzędem ich słudze przez podstarościego i ludzi z Rudy. Autorzy proszą o ukaranie winnego zuchwalstwa oraz o natychmiastowy zwrot zwierzęcia.

Korespondent zdaje sprawę z pozycji wojsk koronnych pod Kamieńcem Podolskim, braku aktywności nieprzyjaciela oraz doniesień o sukcesach wojsk moskiewskich w walkach z Tatarami. Informuje także o przemieszczeniu się pary królewskiej w kierunku Buczacza na planowaną naradę wojenną z hetmanami.

Fabian Zywert informuje rezydenta o wyruszeniu króla z wojskami na wyprawę ku Kryłowowi oraz o organizacji podjazdów wojskowych w rejonie Lwowa. Przekazuje optymistyczne wieści o stanie spraw wojskowych, zbliżaniu się Kozaków hetmana Mazepy oraz dementuje krążące fałszywe plotki.

Fabian Zywert relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu tajne obrady sejmowe nad sprawą berlińską oraz zarzuty zdrady stawiane marszałkowi wielkiemu koronnemu i Sapiehom. Informuje także o aresztowaniu włoskiego sekretarza marszałka i braku decyzji w sprawach publicznych oraz wojskowych.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Ks. Adrian Koliński przesyła Franciszkowi Głogowskiemu świąteczno-noworoczne życzenia pomyślności i zdrowia. Prosi również adresata o dalszą życzliwość oraz o napisanie listu ze wstawiennictwem do księdza prowincjała.

Łukasz Lebedowicz usprawiedliwia zwłokę w korespondencji swoją nieobecnością oraz trwającymi rokami sądowymi. Prosi Franciszka Głogowskiego o przesłanie wyroku kondemnaty wraz z listem do podstarościego w celu opatrzenia go klauzulą wykonalności.

Łukasz Lebelowicz winszuje Franciszkowi Głogowskiemu powrotu z Lublina oraz przesyła mu autentyk laudum i relacji z podpisem podczaszego czernihowskiego. Informuje również o rozpoczęciu i odroczeniu bełskich sądów z przyczyn formalnoprawnych.

Łukasz Lebedowicz przesyła staroście Franciszkowi Głogowskiemu urzędowy odpis relacji sądowej, wskazując na możliwość jej przepisania z ekstraktu. Informuje również o zainteresowaniu pana Antoniego spornym kontraktem oraz o wniesionej protestacji podważającej jego ważność.

Aleksander Kazimierz Orzechowski wyjaśnia Franciszkowi Głogowskiemu, że z racji pełnionego urzędu i rozkazów dotyczących obrony przed niespodziewanym najazdem tatarskim nie może oddalić się ze służby ani zaangażować w jego sprawę. Dziękuje za nadesłany list przyjacielski i prosi o zrozumienie sytuacji uniemożliwiającej mu opuszczenie posterunku.

Stanisław Piasecki informuje Franciszka Głogowskiego o znacznym opóźnieniu żniw i siewów z powodu braku obiecanych robotników oraz o niemożności zakupu miodów przez brak funduszy u arendarza Chaima. Pyta również o wiarygodne wieści o zagrożeniu wojennym, aby w razie potrzeby odpowiednio zabezpieczyć zebrane zboże.

Aleksander Rembowski przesyła Franciszkowi Głogowskiemu odpis protestacji wniesionej przez cześnika oraz informuje o uzyskaniu remisji sprawy do Trybunału. Radzi w kwestii powołania świadków oraz przeprowadzenia inkwizycji w tajemnicy przed przeciwną stroną sporu.

Aleksander Stanisław Rykowski zwraca się do Franciszka Głogowskiego z prośbą o dane proboszcza sieciechowskiego i pomoc w nawiązaniu kontaktu z tamtejszym opactwem. Wyjaśnia, że z powodu braku odpowiedzi od sieciechowskiego przeora wolałby przekazać swoje pismo za pośrednictwem adresata.

Jerzy Stawecki przeprasza Franciszka Głogowskiego za niedojście do skutku umowy i prosi go o ponowny przyjazd do Bełza w celu sfinalizowania kontraktu. Wspomina także o panu Wydzdze, który również chciałby zawrzeć z adresatem porozumienie.

Teresa Stadnicka dziękuje Franciszkowi Głogowskiemu za okazaną życzliwość i komentuje doniesienia z listu podstolego łomżyńskiego. Powierzając sprawę woli Bożej, informuje, że cierpliwie oczekuje pomyślnego powrotu syna.

Mikołaj Stadnicki wyprawia księdza Nowickiego do Franciszka Głogowskiego w pewnej sprawie z prośbą o wyświadczenie przysługi. Wyraża przy tym żal z powodu trudnej sytuacji, powierzając załatwienie sprawy swojemu wysłannikowi.

Mikołaj Stadnicki relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu przebieg rozmów z Jejmością Dobrodziejką, która podtrzymuje swoje obietnice i przychylność wobec jego domu. Omawia kwestię roszczeń związanych z zapustami oraz dąży do uregulowania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Mikołaj Stadnicki przesyła Franciszkowi Głogowskiemu wyrazy współczucia w odpowiedzi na otrzymany list. Deklaruje również gotowość do działania w Niemirowie i przejścia do omówienia bieżących interesów.

Antoni Stamirowski, podstoli halicki, informuje o sfinalizowaniu zabiegów o rękę podkomorzanki lwowskiej i zaprasza adresata na uroczystość weselną wyznaczoną na 5 maja. Deklaruje przy tym wdzięczność i gotowość do odwzajemnienia się przysługą.

Antoni Stamirowski przeprasza Franciszka Głogowskiego, że nie może spełnić jego prośby o dostarczenie zbóż jarych na zasiew, tłumacząc się koniecznością ich dokupienia we Lwowie na własne potrzeby w starostwie mostowskim. Zapewnia przy tym o swojej życzliwości i gotowości do wyświadczenia przysług w przyszłości.