Katalog źródeł

Johannes Conradt Corfiniuß potwierdza odebranie wcześniejszego listu od Arthura Forbesa oraz uregulowanie płatności związanych z panem Taylorem. Przesyła także rachunek opiewający na ponad 107 florenów i proponuje dokonanie ostatecznych rozliczeń podczas zbliżającego się jarmarku św. Michała.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawniejsze przywileje nadane strzelcom miasta Lwowa przez swoich poprzedników, królów Zygmunta Augusta i Henryka Walezego.

Pułkownik Ernest Korff dziękuje rajcom lwowskim za przychylne przyjęcie wojskowych deputowanych i zwraca się z prośbą o dostarczenie prowiantu dla swoich oddziałów. W zamian zapewnia, że konieczność popasu i zbliżenia się wojska do miasta nie przyniesie mieszkańcom żadnych szkód w zbiorach ani mieniu.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dawny przywilej króla Kazimierza Jagiellończyka gwarantujący Lwowu coroczny jarmark na dzień św. Agnieszki wraz ze swobodą handlu dla przybywających kupców. Jednocześnie władca kasuje i znosi jarmark na dzień św. Małgorzaty jako uciążliwy i bezużyteczny dla mieszczan.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński informuje władze Lwowa o odroczeniu kupcowi Derzachariaszewiczowi terminu spłaty długu wobec posła tatarskiego Sołtanasa do jarmarku jarosławskiego. Nakazuje magistratowi, by w przypadku braku zapłaty natychmiast osądził dłużnika wedle prawa gości dla zachowania dobrej reputacji u cudzoziemców.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński zawiadamia magistrat Lwowa o skierowaniu do miasta piechoty pod komendą starosty lwowskiego i zwolnieniu mieszczan z ciężaru jej utrzymania. Porusza również kwestię asekuracji sumy siedmiu tysięcy złotych z dochodów miejskich.

Adres listu kanclerza wielkiego koronnego Stefana Korycińskiego skierowany do burmistrza, rajców i całego magistratu miasta Lwowa.

Król Zygmunt III Waza zezwala nawróconemu na katolicyzm Stanisławowi Tatarzynowi na odstąpienie posiadanego dożywotnio gruntu pod Górą Lwa na rzecz konwentu benedyktynek we Lwowie. Monarcha zatwierdza tę cesję i uwalnia nadaną klasztorowi ziemię od rocznego czynszu na rzecz zamku lwowskiego.

Roman Koryciński odpowiada na usilną prośbę burmistrza i rajców lwowskich o wsparcie finansowe, deklarując gotowość pożyczenia kilkuset złotych. Uzależnia jednak wypłatę pieniędzy od uzyskania od wszystkich stanów gwarancji ich bezzwłocznego zwrotu na każde żądanie.

Rajcy lwowscy ograniczają liczbę członków cechu sukienników do dwudziestu wyłącznie wyznania katolickiego, ustalając wymóg posiadania obywatelstwa miejskiego do przyjęcia nowego mistrza. Zobowiązują się ponadto zatwierdzać wewnętrzne wilkierze cechowe oraz rozstrzygać nierozstrzygnięte spory braci cechowych.

Arcybiskup lwowski Albrycht Koryciński poleca władzom Lwowa powracającego ze studiów medycznych w Padwie doktora Głuszyńskiego, prosząc o otoczenie go życzliwością. Zapowiada także swój rychły powrót do diecezji oraz załatwienie zaległej miejskiej sprawy dotyczącej renty wykupnej.

Dokument króla Zygmunta III Wazy ustala i zatwierdza jednolite stawki opłat pobieranych przez magistrat lwowski od przywożonych win greckich, małmazyjskich, węgierskich, morawskich i dalmatyńskich. Wzorując się na przywilejach krakowskich, monarcha przeznacza te dochody na utrzymanie urzędu miejskiego oraz określa kary za nieprzestrzeganie przepisów.

Stanisław Korytko prosi wojewodę Jana Jabłonowskiego o poparcie u królewicza w sporze o grunt baraniński. Deklaruje gotowość stawienia się na rozgraniczeniu w Sutkowicach i całkowite podporządkowanie się werdyktowi wojewody.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywilej Stefana Batorego z 1576 roku transumujący dokument Zygmunta I Starego z 1533 roku dla cechu krawców we Lwowie. Akt reguluje ustrój bractwa krawieckiego, kwestie opłat, egzaminów mistrzowskich oraz ochronę przed rzemieślnikami pozacechowymi.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.

Metropolita kijowski Michał Rahoza wraz z biskupami ruskimi ogłaszają przystąpienie do jedności ze Stolicą Apostolską i zawarcie unii Kościoła ruskiego z Kościołem rzymskim w Brześciu. Dokument zawiera podpisy i pieczęcie hierarchów oraz późniejsze wpisy proweniencyjne i oblacyjne.

Ks. Adrian Koliński przesyła Franciszkowi Głogowskiemu świąteczno-noworoczne życzenia pomyślności i zdrowia. Prosi również adresata o dalszą życzliwość oraz o napisanie listu ze wstawiennictwem do księdza prowincjała.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski przeznacza na wieczne czasy dochody biskupie z Kamionki i Buska na odprawianie przez kapitułę lwowską corocznych nabożeństw żałobnych za spokój jego duszy. Nadanie to zostało w 1606 roku formalnie zatwierdzone przez arcybiskupa Jana Tarnowskiego podczas wizytacji dekanalnej.

Marcin Kątski wzywa władze Lwowa do pilnej wypłaty całości sumy z asygnacji wojewody bełskiego na rzecz stolnika trembowelskiego. Podkreśla, że zaległe fundusze są pilnie potrzebne na utrzymanie załóg w Kamieńcu Podolskim i Szańcu Świętej Trójcy.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia doroczny anniwersarz za duszę wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego oraz rozdziela kwoty dla kleru i służby kościelnej. Fundacja oparta jest na rocznym czynszu w wysokości 30 florenów zabezpieczonym na dobrach wsi Stryhańce.

Marcin Kątski prosi adresata o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w kwestii poboru żołdu w województwach poznańskim i kaliskim. Wskazuje, że wszelkie szczegóły sprawy przedstawią osobiście rekomendowani przez niego oficerowie.

Marcin Kątski prosi wojewodę wołyńskiego o roztoczenie opieki nad oficerami i doprowadzenie na komisji do złączenia obu części swojego regimentu. Swą nieobecność na Rusi tłumaczy problemami domowymi oraz chorobą żony.

Marcin Kątski wyraża satysfakcję ze skazania pisarza artylerii koronnej na karę śmierci za zabójstwo sługi wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Pozostawia decyzję o ewentualnym darowaniu skazańcowi życia oraz złagodzeniu wyroku w rękach adresata, nakazując podległemu oficerowi podporządkowanie się jego woli.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza darowiznę prawa patronatu i posesji kaplicy Świętego Krzyża w katedrze lwowskiej uczynioną przez Stanisława Dirowica na rzecz rajcy Jana Scholca Wolfowicza, a także zatwierdza i włącza w immunitet kościelny nową fundację i uposażenie czynszowe ustanowione na tej kaplicy przez Scholca.

Demeter Kostantinowitz zapowiada swoje przybycie na jarmark do Lwowa i przesyła szczegółowe zamówienie na tkaniny oraz koronki. Zapewnia również o uregulowaniu pozostałej płatności po przyjeździe.

Król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje cechu krajaczy sukna we Lwowie, transumując dyplom Stefana Batorego z 1578 r. (zawierający przywilej Zygmunta I z 1541 r. o wyłączności na handel suknem na łokcie) oraz akt rady miejskiej Lwowa z 1594 r. powołujący bractwo sukienników.

Stanisław Koniecpolski informuje rajców lwowskich o ustanowieniu przez króla nowego jarmarku w Jazłowcu na święto św. Wasyla. Zwraca się z prośbą o ogłoszenie tego faktu kupcom lwowskim oraz zapewnia o zagwarantowaniu bezpieczeństwa na traktach handlowych przez hetmanów.

Król Zygmunt III Waza przywraca i zatwierdza na prośbę Lwowa doroczny jarmark w dzień św. Małgorzaty, zachowując bez uszczerbku dotychczasowy jarmark na św. Agnieszkę. Przybywającym kupcom i handlarzom władca gwarantuje wolność handlu oraz królewską opiekę i bezpieczeństwo w podróży.

Stanisław Koniecpolski dziękuje podkomorzemu czernihowskiemu za sprawne przeprowadzenie zjazdu granicznego z Moskwą oraz wyraża nadzieję na rychłe uśmierzenie rozruchów kozackich. Hetman obiecuje również przypomnieć królowi o trudach i zasługach adresata dla dobra Rzeczypospolitej.

Hetman Stanisław Koniecpolski zleca podkomorzemu czernihowskiemu misję poselską do wojska zaporoskiego w celu utrzymania dyscypliny i zabezpieczenia pokoju ze sprzymierzonymi Tatarami. Nakazuje mu ścisłe współdziałanie ze starostą kaniowskim oraz dopilnowanie spalenia kozackich czółen.

Mocno uszkodzony list Stanisława Koniecpolskiego do podkomorzego czernihowskiego, w którym poruszone zostały kwestie obrony granic, spraw moskiewskich, Kozaków oraz nadchodzącej komisji.

Stanisław Koniecpolski informuje podkomorzego czernihowskiego o rychłym przybyciu pana kałuskiego i prosi o wstrzymanie się z wypisywaniem dokumentów do czasu jego przyjazdu. Hetman uznaje, że obecność zaufanego wysłannika ułatwi pomyślne załatwienie sprawy.

Hetman Stanisław Koniecpolski przesyła podkomorzemu czernihowskiemu dokumenty wyjaśniające wolę króla w kwestii delimitacji granicy z Państwem Moskiewskim. Życzy adresatowi boskiego błogosławieństwa i roztropności przy pomyślnym wypełnieniu powierzonej mu misji.

Stanisław Koniecpolski tłumaczy podkomorzemu czernihowskiemu, że z powodu powszechnego zagrożenia ze strony wojsk turecko-tatarskich nie może skierować na Zadnieprze znaczniejszych sił kwarcianych. Informuje zarazem o wysłaniu jednej kompanii podczaszego kijowskiego i nakazuje organizację lokalnej obrony we współdziałaniu z Kozakami.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza darowiznę 400 złotych polskich uczynioną przez Gabriela Rozena z Rożnowa na rzecz prepozyta i mansjonarzy katedry lwowskiej. Fundacja została zabezpieczona w formie rocznego czynszu wyderkafowego w kwocie 24 złotych na kamienicy lwowskiego aptekarza Hieronima Wedelskiego w zamian za odprawianie nabożeństw i mszy za duszę ofiarodawcy.

Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez magistrat lwowski dzierżawcy jego ceł sandomierskich przed Trybunał. Hetman żąda odstąpienia od pozwu, powołując się na senatorskie przywileje oraz dawny wyrok w analogicznej sprawie.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża niezadowolenie z postępowania władz Lwowa w sprawach sądowych mieszczan brodzkich oraz Hołuba, zapowiadając wyciągnięcie konsekwencji. Odnosi się także do kwaterunku regimentu Denhoffa w miejskich wsiach, nakazując powstrzymanie ucisku i bezprawnych egzekucji finansowych wobec poddanych.

Kasztelan krakowski Stanisław Koniecpolski rekomenduje władzom Lwowa przenoszącego się tam Petera Rolego. Prosi magistrat o życzliwe przyjęcie go do grona obywateli i nadanie mu praw miejskich.

Hetman Stanisław Koniecpolski przyznaje miastu Lwowu rację w sporze z perskimi kupcami, którzy naruszyli lwowskie prawo składu. Z uwagi na brak chęci zysku ze strony władz miejskich oraz współczucie dla cudzoziemców nakłonił jednak syndyka do zawarcia z nimi polubownej ugody.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez władze Lwowa arendarza cła sandomierskiego przed Trybunał Koronny i domaga się zaniechania procesu. Przypomina o senatorskich prawach do pobierania dochodów oraz powołuje się na korzystny dla siebie precedens prawny z czasów swojego poprzednika.

Hetman Stanisław Koniecpolski interweniuje u władz Lwowa w obronie swojego lekarza Jakuba, któremu przedwcześnie nakazano opuszczenie dzierżawionego folwarku zamarstynowskiego. Żąda pozostawienia doktora przy dzierżawie, argumentując to poniesionymi przez niego nakładami na gospodarstwo oraz gotowością wpłacenia do kasy miejskiej sumy równej ofercie konkurenta.

Hetman Stanisław Koniecpolski odpowiada magistratowi lwowskiemu na kwestie sporne i zapowiada stanowczą reakcję na bezprawne obciążanie ubogiej ludności kosztami kwaterunku przez regiment Denhoffa. Informuje o wydaniu rozkazów mających ukrócić nadużycia wojskowych i zapewnić sprawiedliwość poszkodowanym.

Hetman Stanisław Koniecpolski poleca władzom Lwowa Petera Role, poświadczając jego zalety i cnoty. Prosi rajców o chętne przyjęcie go do prawa miejskiego.

Hetman Stanisław Koniecpolski zwraca się do władz Lwowa z pilną prośbą o wypożyczenie amunicji w obliczu nadchodzącego najazdu tatarskiego. Zapewnia jednocześnie, że wszelkie przekazane zapasy zostaną zwrócone w tej samej ilości i wadze po nadejściu transportu z Gdańska.

Król Zygmunt III Waza zatwierdza i transumuje akt komisji rewizorów królewskich z 1592 roku, ustalający przebieg granic i usypanie kopców granicznych między królewską wsią Sokolniki należącą do starostwa lwowskiego a miejskimi dobrami Lwowa zwanymi Kulparków.

Wojewoda sieradzki Aleksander Koniecpolski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim sługą, panem Laskiewiczem, procesującym się o grunt należny mu z prawa dziedziczenia. Prosi adresatów o przychylenie się do prośby i wydanie rychłego wyroku przysądzającego sporną własność prawowitemu spadkobiercy.

Król Zygmunt III Waza potwierdza wyrok arcybiskupa Jana Dymitra Solikowskiego oraz ugodę zawartą między kapitułą metropolitalną lwowską a magistratem miasta Lwowa w sporze o patronat nad prepozyturą szpitala św. Ducha. Na mocy zatwierdzonego układu rajcy lwowscy zachowują prawo prezenty na prepozyturę, wybierając kandydata z grona kanoników, a kapituła zobowiązuje się poprzeć nadanie magistratowi prawa prezenty na drugą kanonię dla wykształconego duchownego.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Król Zygmunt III Waza, zatwierdzając ugodę kapituły lwowskiej z władzami miasta, przenosi na burmistrza i radnych Lwowa królewskie prawo patronatu i prezentacji uczonego duchownego na kanonię metropolitalną lwowską. Nakazuje jednocześnie arcybiskupowi Janowi Dymitrowi Solikowskiemu inwestowanie kandydatów przedstawianych przez magistrat.