Katalog źródeł

Bartsch oczekuje odpowiedzi kanclerza na miejski projekt i omawia dokumenty potrzebne do potwierdzenia praw miasta dotyczących wagi i jurysdykcji. Przypomina potrzebę wcześniejszego dekretu podskarbiego i przygotowania rozliczenia długu Żydów. Pisze też o planowanej pomocy biskupa na sejmie i ponawia prośbę o środki na koszty pobytu.

Bartsch dziękuje za deklarację wynagrodzenia i wyjaśnia konieczność odpowiedzi magistratu na list kanclerza. Informuje o dekrecie dotyczącym miejskich sum, sprawach plebana Hołoskiego i Macieja oraz procesie z dominikanami. Prosi o autentyczne odpisy, honorarium patrona i środki na pobyt w Warszawie. Zaleca ostrożność przy drukowaniu projektów sejmowych, zapowiada interwencje w sprawie ulicznych kramów i składu oraz prosi o szerokie pełnomocnictwo.

Bartsch opisuje audiencję u prymasa i interwencje w sprawie krzywd Lwowa ze strony garnizonu. Prymas ma wesprzeć miasto u wodza i zaleca Bartschowi pozostać do przybycia hetmana. Autor relacjonuje również spór o jurysdykcję wojewodzińską, oczekiwanie na powrót starosty, spalone rzeczy oraz opóźniony przyjazd furmana.

Bartsch informuje o projekcie złożonym kanclerzowi, planowanym działaniu komisji dobrego porządku oraz potrzebie memoriału do króla. Opisuje dyskusję o przywilejach, katolikach i dysydentach oraz proponowanym warunku ponoszenia ciężarów miejskich przy dopuszczeniu obcych kupców. Zapowiada dalsze konsultacje o prawie i jurysdykcji, ponagla drugiego deputata i prosi o środki na dalszą pracę.

Bartsch skarży się na upadek poszanowania władz miejskich, opisuje audiencję u wodza i oddanie memoriału dotyczącego zajścia z kapitanami Kudelskim i Witowskim. Wódz powołuje się na wcześniejsze interwencje i publiczne obowiązki, które uniemożliwiają zwolnienie Bart­scha. Autor ponawia prośby, kontaktuje się z prymasem i oczekuje na starostę lwowskiego.

Bartsch odebrał list władz miasta i zapowiada oddanie załącznika podkanclerzemu oraz prośbę o wsparcie w sporze z dominikanami. Przesyła list kanclerza dotyczący sprawy Hołoska, relacjonuje zamierzone działania biskupa ruskiego i prośbę o termin komisji rozliczającej miejskie sumy. Dziękuje za wiadomość o pożarze u dominikanów i wskazuje potrzebę dodatkowych deputatów oraz możliwości ugodowego zakończenia sprawy z plebanem.

Bartsch zawiadamia władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, konsultacjach w sprawie miasta i zaplanowanej audiencji u podskarbiego koronnego. Przekazuje wieści o spodziewanym przyjeździe prymasa, wodza i królewiczów oraz wyjaśnia, że oczekiwanie może opóźnić jego wyjazd do Białegostoku. Zapowiada dalsze informacje.

Deputaci oczekują skutku miejskich projektów złożonych kanclerzowi wraz z postulatami innych miast. Relacjonują rosyjskie i pruskie wystąpienia, zapowiadane sejmiki i dalszy sejm. Proszą o dokumenty sum zabezpieczonych na majątku miasta do postępowania rozliczeniowego spodziewanego w lutym. W dopisku ponawiają prośbę o obiecane listy.

Bartsch dziękuje władzom miasta za poprzedni wybór do ich grona, składa życzenia noworoczne i przekazuje pogłoskę o komisji dla wszystkich miast. Donosi o rozpoczynającym się Senatus Consilium, lecz nie ma jeszcze wiadomości o początku sądów nadwornych.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Król Jan Olbracht zezwala kolegium wikariuszy wieczystych katedry lwowskiej na zakupienie domu wraz z parcelą we Lwowie na ich wspólną siedzibę. Równocześnie wyjmuje ową nieruchomość i jej mieszkańców spod jurysdykcji miejskiej oraz wszelkich podatków i ciężarów, przenosząc ją pod jurysdykcję i immunitet kościelny.

G. H. Bartsch informuje z Okopów Świętej Trójcy o wyczerpaniu prywatnych środków przeznaczonych na żołd i zaopatrzenie regimentu oraz o trudnościach ze zrealizowaniem weksla we Lwowie. Zwraca się do adresata z uniżoną prośbą o udzielenie pożyczki w wysokości dwóch tysięcy złotych, gwarantując jej zwrot po spieniężeniu kolejnego przekazu.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom miasta Lwowa cło lwowskie na okres jednego roku za kwotę trzystu czterdziestu grzywien. Dokument nadaje im również prawo konfiskaty przemycanych towarów oraz nakazuje urzędnikom królewskim udzielanie rajcom wszelkiej pomocy.

Kopia przypisana Mateuszowi Basarabowi przekazuje Janowi Keményemu pogłoski o Kozakach, Tatarach i wojskach polskich. Nadawca odróżnia niepewne wieści od tego, co sam zdołał potwierdzić, oraz wspomina przybyłego od chana posła.

Jakub zwany Zawisza wraz z rodzoną siostrą Katarzyną, spadkobiercy zmarłego Marcina Ważnego, sprzedają Marcinowi Tłustemu i jego żonie Małgorzacie dziedziczny młyn przed bramą halicką we Lwowie za sumę trzystu grzywien. Transakcja oraz warunki spłaty ratalnej zostają zatwierdzone i wpisane do akt przez starostę generalnego ruskiego Piotra Myszkowskiego.

Arnold Bauer prosi Artura Forbesa o zmianę odbiorcy płatności i wypłacenie za okazaniem listu oraz pokwitowania stu osiemdziesięciu florenów panu Senece zamiast podpułkownikowi Boymowi.

Autor pożyczył na podróż 180 florenów dobrej monety od podpułkownika Boyma [?]. Prosi Forbesa o zapewnienie wypłaty 2 marca we Lwowie i dołącza zobowiązanie.

Arnold Bauer informuje Artura Forbesa o odesłaniu podpisanego dokumentu i zaleca wypłacenie sumy panu Senece w zamian za rewers. Podkreśla przy tym, że Forbes nie powinien w tej sprawie układać się z podpułkownikiem Boymem bez pełnomocnictwa od Seneki.

Król Jan Olbracht wydzierżawia rajcom lwowskim cło we Lwowie na okres jednego roku za kwotę 350 grzywien monety polskiej. Dokument przyznaje im także pełne prawo do konfiskowania przemycanych towarów i zatrzymywania połowy z nich.

Józef Baczyński prosi Jana Łatynowicza o pomoc dla gospodarza pałacowego, przysłanie naczynia dobrego wina oraz obiecuje uregulować wydatki związane z trunkiem i więźniem. Pismo uzupełnia dołączone pokwitowanie Łatynowicza, poświadczające odebranie wspomnianego więźnia z polecenia komisarza.

Barbara Mitulczyna zeznaje przed sądem grodzkim lwowskim, że kwituje odbiór 90 grzywien i odstępuje królewski młyn przed Bramą Halicką we Lwowie na rzecz Marcina Tłustego i jego żony Małgorzaty pod wadium 300 grzywien. Transakcję poświadcza starosta generalny ruski i podolski Stanisław z Chodcza wraz ze świadkami.

Autor listu prosi Petera Forbesa o odesłanie trzech skrzyń z towarem z ich sklepu do Mościsk oraz o zabezpieczenie jednej z nich powrozem. Zwraca się także o pozostawienie kręgu wosku w sklepie do czasu ich przyjazdu, deklarując wdzięczność wraz ze swoim wspólnikiem.

Stanisław z Chodcza, kasztelan lwowski i starosta generalny ruski, poświadcza sprzedaż oraz rezygnację z królewskiego młyna przed bramą Halicką we Lwowie przez Jakuba Zawiszę i Annę Ważną na rzecz Marcina Tłustego i jego żony Małgorzaty za kwotę trzystu grzywien. Zbywcy przekazują młyn wraz z dawnym przywilejem oraz zobowiązują się do obrony i uwolnienia kupujących od wszelkich roszczeń osób trzecich.

Baillie dziękuje za obietnicę i żartobliwie odnosi się do rezygnacji Forbesa z alkoholu. Zapewnia o własnej stałości wobec króla K.W. i ostrzega przed francuskim stronnictwem, którego wpływy w Polsce uważa za znaczne.

Autor relacjonuje Forbesowi wizytę u starosty, rozmowę o sprawach wspólnego stronnictwa i zapewnienie, że nie podjęto działań przeciw niemu. Dodaje wiadomości o zdrowiu dworu oraz żartobliwą uwagę o napoju lub lekarstwie.

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie opisuje długą podróż i sprawy zatrzymujące towarzyszy w Lublinie i Warszawie. Ma zamiar uczcić zdrowie Forbesa kieliszkiem wina. Nie spodziewa się szybkiej spłaty od Thomsona, który oczekuje na osobę związaną z Bydgoszczą.

Baillie relacjonuje kontakty z Hiltznerem, Thomsonem i Burnettem oraz oczekiwanie na spłatę. Zamierza dochodzić pieniędzy w Gdańsku. Opisuje uciążliwy ból żołądka oraz przyjęcie przez przyjaciela, który częstował dobrym węgierskim winem.

Baillie informuje o przybyciu do Rzeszowa i złym rynku. Narzeka na brak wpływów, nieobecność znajomych z Siedmiogrodu i Wołoszczyzny oraz brak należności z Podola i Ukrainy. Opisuje powódź, która miała zniszczyć cesarskie obozowisko oraz zasoby.

Król Aleksander Jagiellończyk nakazuje urzędnikom ruskim i podolskim, w tym staroście lwowskiemu, udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w egzekwowaniu prawa składu poprzez aresztowanie kupców omijających Lwów i konfiskatę ich towarów na rzecz skarbu królewskiego.

Becke zawiadamia o wysyłce przez przewoźników Davidsona, podaje koszty przewozu i wykaz holenderskiego sukna, dodaje czarne sukno własnego wyrobu oraz rachunek dla Forbesa.

Gottfried Becke informuje Arthura Forbesa o przebiegu negocjacji cenowych i zakupach różnych partii sukna w Gdańsku, przedstawiając szczegółowy wykaz zamówionych barw tkanin. Zapowiada wysyłkę towaru do Lwowa po świętym Janie oraz prosi adresata o pomoc dla swojego brata.

Becke prosi o uwzględnienie rozliczenia z przewoźnikiem. Wyszczególnia fracht, wartość towaru zgłoszoną do cła w Toruniu, opłaty i łączny rachunek 192 floreny 6 groszy.

Gottfried Becker informuje Arthura Forbesa o odebraniu niewielkiej kwoty pieniędzy od pani Wentonowej i pozostawieniu jej u brata w oczekiwaniu na dalsze dyspozycje. Wyjaśnia powody nieodesłania gotówki do Lwowa oraz wyraża nadzieję na spotkanie podczas jarmarku w Jarosławiu.

Nadawca odpowiada Forbesowi w sprawie biletów, przesyłki i pieniędzy, prosi o zwrot z rachunku oraz zleca kupno lnu i innych towarów. Poleca rozliczyć należność przez Dominika w Gdańsku.

Becke wysyła Forbesowi proklamację króla dotyczącą Szkocji. Informuje o innym tekście ogłoszonym w Anglii, którego kopii jeszcze nie otrzymał, i uważa go za łagodniejszy. Wspomina o wcześniejszym liście w sprawie zmiany dotyczącej Wonoskiego[?], przypomina o zakupie swojej przesyłki i prosi o pokazanie proklamacji Charlesowi Painowi.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Król Aleksander Jagiellończyk zwalnia poddanych wsi Honiatycze, należącej do kapituły lwowskiej, na 15 lat od wszelkich robocizn i stacji na rzecz zamku lwowskiego z powodu zniszczeń poczynionych przez Turków i Tatarów. Nakazuje staroście lwowskiemu Stanisławowi z Chodcza oraz jego następcom bezwzględne przestrzeganie tej ulgi.

Becker omawia powodzenie handlu Forbesa oraz sprawy wina i dworu. Przekazuje prośbę Daniela Stuarta o list do Forbesa w sprawie długu londyńskiego i ostrzega przed dalszym zadłużaniem się. Wspomina zakup lub przesyłkę towaru z Hamburga, kwitację oraz potrzebę listów na okazje transportowe.

Autor omawia dostarczenie listu, sprawy towarowe, cukier i rozliczenia przez Gdańsk oraz Świdnicę. Wspomina pośredników, pieniądze i weksel. Poleca adresatowi znajomych, zapowiada późniejsze instrukcje i prosi o dalszą korespondencję.

Becker rozważa zaległe rozliczenia i dochodzenie długów od Żydów lwowskich, których obietnicom nie ufa. Omawia działania pośredników, potrzebę korespondencji i rachunku. Dodaje notatkę o wypłatach i końcowym saldzie824 [?].

Jan Frideryk Becker tłumaczy się przed Arturem Forbesem z nieporozumień związanych z misją sługi Antona oraz kontaktami z kupcami tureckimi. Wyjaśnia kwestię indosowania i realizacji weksla na 150 wołów z możliwością wypłaty w Świdnicy lub Gdańsku.

Johann Friedrich Becker dziękuje Arturowi Forbesowi za przysłane psy, omawia kwestie rozliczeń finansowych, korekty dokumentu dłużnego oraz sprawę wsparcia dla Daniela Zytkowera. Zwraca się także z prośbą o informacje dotyczące cen oraz możliwości zamówienia i transportu towarów gdańskich i wina do Jarosławia i Stanisławowa.

Jan F. Beker informuje Artura Forbesa o kwestiach handlu wołami, losach weksla na Teodora Czernowicza oraz windykacji długów od zmarłego Jurika, Daniela i innych dłużników. Przekazuje także podziękowania za otrzymane wiadomości oraz komentuje doniesienia o walkach wojsk cesarskich z Turkami i planach króla polskiego.

Jan Fried. Becker zwraca się do Arthura Forbesa z prośbą o pomoc i wstawiennictwo w uzyskaniu kredytu w wysokości kilkuset florenów. W liście porusza również kwestie bieżących wydarzeń wojennych z Turkami i ruchów wojsk chrześcijańskich.

Jan Fryderyk Beker donosi Arturowi Forbesowi o swoim stanie zdrowia, sprawach finansowych, handlu wołami oraz wstawia się za kupcem proszącym o sukno na jarmark jarosławski. Rekomenduje również pana Zygmunta Gutryta do sfinalizowania transakcji zakupu bydła.

Jan Fryderyk Beker informuje Arthura Forbesa o kwestiach rozliczeń finansowych, zimowaniu wołów oraz fałszywych doniesieniach o ruchach nieprzyjaciela przy granicy. W dopisku poleca uwadze adresata pana Zelmara, prosząc o udzielenie mu kredytu i ręcząc za niego.

Johann Friedrich Becker tłumaczy się Arturowi Forbesowi z opóźnień w rozliczeniach i zapewnia o rychłym uregulowaniu należności, powołując się na trudności z uzyskaniem gotówki. Informuje również o dostawie sukna oleśnickiego, nieobecności Lorera oraz toczących się pertraktacjach w sprawie spornych pretensji finansowych.

Król Aleksander Jagiellończyk, na prośbę rajców i mieszczan lwowskich, znosi doroczny jarmark przypadający na święto św. Agnieszki. Decyzję motywowano zniszczeniem ziem ruskich przez najazdy wrogów oraz faktem, że zgromadzenia kupieckie przynosiły wówczas miastu więcej szkód i zagrożeń niż pożytku.

Jan Stanisław Bełżecki informuje Franciszka Głogowskiego o trudnościach w swatawaniu panny sędziny mielnickiej z panem Mikołajem ze względu na jej uczucie do pana Komorzyńskiego. Donosi również o pogłoskach o potajemnym ślubie we Lwowie oraz odradza to niedobrane wiekiem i majątkiem małżeństwo.