Katalog źródeł

Markiza przesyła list przez Samuela. Po wspólnej stracie prosi zięcia, by łagodził cierpienie królowej oraz okazywał jej wdzięczność i przywiązanie do jej interesów.

Markiza przesyła córce list przez panów de Laforest i Brugere. Prosi o częstsze wiadomości, pozdrawia wielkiego generała, męża i dzieci adresatki. Donosi o zwiększeniu swojej pensji przez króla o 5000 liwrów.

Markiza otrzymała jedyny od wyjazdu list zięcia z Rzymu i przejęła się jego wypadkiem w górach. Nie ma wiadomości od córki; przypuszcza, że mogła urodzić w drodze. Zapowiada przesłanie listu króla i listu de La Tour przez kupców.

Król Aleksander Jagiellończyk nadaje burmistrzowi, radzie i miastu Lwów prawo wieczystego poboru mostowego w wysokości jednego grosza polskiego od każdego obładowanego wozu wjeżdżającego do miasta. Uzyskane dochody mieszczanie zobowiązani są w całości przeznaczać na naprawę okolicznych dróg publicznych oraz miejskich fortyfikacji.

Mikołaj Bieganowski potwierdza pobranie 5000 złotych na potrzeby Rzeczypospolitej i deklaruje gotowość ich zwrotu zgodnie z dyspozycją panów komisarzy. Wspomina ponadto o sprawie cerkwi Świętego Krzyża oraz relacjach z Wierzbickim.

Mikołaj Bieganowski donosi rajcom lwowskim o swojej pomyślnej interwencji u kasztelana krakowskiego w sprawie intryg doktora Jakuba, który godził w dobre imię władz Lwowa. Autor zapewnia o przychylności magnata dla racji miasta oraz opowiada się za dotrzymaniem kontraktu zawartego z panem Żydkiewiczem.

Mikołaj Bieganowski ponawia prośbę do Marcina Ancewskiego o zaspokojenie roszczeń finansowych pana Makalskiego ze skarbu koronnego. Kasztelan wyraża także zdziwienie przewlekłością w realizacji asygnacji i zapowiada podjęcie kroków w celu wyegzekwowania należnych sum.

Mikołaj Bieganowski odpowiada władzom Lwowa na ich skargę dotyczącą krzywdzących miasto uchwał sejmikowych i rzekomej roli stolnika bracławskiego. Deklaruje podjęcie mediacji listownej ze stolnikiem oraz zapowiada osobistą interwencję u biskupa lwowskiego po przyjeździe do miasta.

Mikołaj Bieganowski odpowiada władzom Lwowa na pisma króla i kanclerza dotyczące skarg na kapitana Janka, który przywłaszczał żołd kosztem żołnierzy. Zapowiada przyjazd do miasta i przeprowadzenie dochodzenia zaraz po załatwieniu pilnych spraw marszałka.

Mikołaj Bieganowski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe respektowanie umowy z Żydkiewiczem i ponawia prośbę o utrzymanie jej w mocy. Informuje również, że roszczenia doktora powołującego się na wojewodę krakowskiego są bezzasadne, a sprawę ma sprawiedliwie rozsądzić podkomorzy lwowski.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek zatwierdza nadanie kanonii i prebendy kaznodziejskiej mistrzowi Stanisławowi z Krakowa oraz włącza do jej uposażenia 300 florenów z zapisu mieszczanina Piotra Stryczka. Akt szczegółowo reguluje obowiązki kaznodziejskie, warunki egzaminowania i rezydencji oraz zakazuje zamiany tego beneficjum na inne.

Zapiski urzędowe kancelarii galicyjskiej z lat 1794–1795 potwierdzające uiszczenie taksy stemplowej oraz przeprowadzenie kolacjonowania stron księgi przez urzędników sądowych.

Fragmenty wpisów oraz formuł datacyjnych z ksiąg sądu grodzkiego lub ziemskiego przemyskiego z lat 1480–1482, rejestrujące sprawy szlachty z ziemi przemyskiej.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Król Zygmunt I zwalnia władze i mieszczan Lwowa na sześć kolejnych lat od wszelkich podatków miejskich, kontrybucji oraz czopowego w celu wsparcia budowy i dokończenia miejskich fortyfikacji. Władca nakazuje wszystkim urzędnikom i poborcom bezwzględne respektowanie nadanej wolności podatkowej.

Autor prosi o pilne wstawiennictwo u generała dla swego „wnuka”, ks. Rusnowskiego [?], w sprawie archidiakonatu warszawskiego. Skarży się na konkurencję kanonika Suszyckiego [?] i powołuje na pisemną obietnicę.

Wojewoda i hospodar mołdawski Bogdan III potwierdza nadanie dóbr ziemskich obejmujących wsie oraz studnię nad rzeką Łargą wraz z wszelkimi dochodami. Nadanie to ma przysługiwać obdarowanym oraz ich potomkom na wieczne czasy pod groźbą klątwy.

Jezuita Jan Bielicki składa wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu podziękowania za wsparcie kolegium oraz życzenia z okazji zbliżających się imienin i Bożego Narodzenia. W imieniu swoim i całego zgromadzenia poleca dobrodzieja opiece nowo narodzonego Chrystusa oraz świętego patrona.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek eryguje w katedrze metropolitalnej we Lwowie ołtarz św. Bartłomieja Apostoła, ufundowany przez Elżbietę, wdowę po kasztelanie lwowskim Jerzym Strumille z Dmoszyna. Fundacja zostaje uposażona dochodami z łaźni ormiańskiej na mocy transumowanych przywilejów króla Jana Olbrachta z lat 1494 i 1497.

Bieliński oskarża chorągiew królewicza Jakuba o przemoc i szkody w starostwie tucholskim. Protestuje przeciw jej poselstwu do króla i oskarżeniu, jakoby sprowadził królewskich ludzi do Tucholi; prosi o sprawiedliwość i obronę honoru.

Kazimierz Ludwik Bieliński skarży się hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu na nieżyczliwość i wrogie intrygi generała, który z zawiści torpeduje jego starania o urzędy i łaskę pańską. Podkomorzy koronny odwołuje się do prawego sumienia hetmana, prosząc go o sprawiedliwą ocenę swoich zasług i protekcję.

Kazimierz Ludwik Bieliński prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o życzliwe wstawiennictwo i wpisanie korzystnego dla niego punktu do instrukcji sejmikowych przed nadchodzącym sejmem. Zależy mu na zademonstrowaniu opinii publicznej, że jako osoba stojąca z boku posiada wpływowych protektorów, nawet jeśli sprawa zakończy się jedynie na deklaracjach.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek potwierdza erekcję i uposażenie ołtarza w katedrze lwowskiej dokonane przez dziekana Jana Krowickiego. Uposażenie stanowi roczny czynsz w wysokości 22 florenów wykupiony od władz Lwowa na dobrach wsi Dworzyska, transumowany w treści dokumentu.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Król Zygmunt I Stary potwierdza nadanie dóbr Żydatycze i Maleczkowice na rzecz kapituły katedralnej we Lwowie, dokonane przez zmarłego Jana z Maleczkowic. Ze względu na prawa spadkobierców darczyńcy król ogranicza zatwierdzaną darowiznę do jednej trzeciej części majątku, nakładając na kapitułę obowiązek powinności wojskowych i ciężarów publicznych.

C. k. Galicyjska Tabula Krajowa we Lwowie poświadcza wpisanie dokumentu do księgi tabularnej oraz intabulację lwowskiej kapituły metropolitalnej obrządku łacińskiego jako właściciela dóbr Żydatycze.

Ksiądz Bełkowski relacjonuje sekretarzowi królewskiemu Franchiemu rozmowę z arcybiskupem dotyczącą sporu z magistratem. Informuje, że hierarcha odłożył planowany wyjazd i zaprasza adresata na spotkanie przed obiadem w celu polubownego załatwienia sprawy.

Sędziowie polubowni z wojewodą podolskim Pawłem Kołą i marszałkiem Stanisławem z Chodcza na czele rozstrzygają spór dotyczący gwałtu i zranień między szlachcicem Hieronimem Dobrostańskim a rajcami i pospólstwem Lwowa.

Bielski żąda wyrównania 2600 zł rocznego czynszu za pałac przed Bramą Halicką. Najemca powołuje się na rosyjski kwaterunek. Autor proponuje potrącenie podatków i zwrot reszty z kasy publicznej.

Augustyn Bielski zwraca się do prezydenta Lwowa Żytkiewicza oraz władz miejskich o przydzielenie sługi miejskiego i trębacza w celu publicznego obwołania wolnego szynku wina. Działanie to ma przeciwdziałać bezprawnym zakazom nałożonym przez starszyznę lwowskiego kahału, które przynoszą straty skarbowi ziemiańskiemu.

Jan z Dawidowa, podsędek lwowski i patron kościoła parafialnego w Dawidowie, prezentuje arcybiskupowi lwowskiemu Bernardowi Wilczkowi kleryka Jerzego ze Lwowa na wakujące po śmierci Gotarda probostwo. Prosi o nadanie mu inwestytury kanonicznej oraz powierzenie zarządu duchowego i doczesnego w tej parafii.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Arcybiskup lwowski Bernard Wilczek oddaje lwowskiemu cechowi kuśnierzy ołtarz Wszystkich Świętych w katedrze metropolitalnej we Lwowie. W zamian bractwo kuśnierskie przyjmuje na siebie obowiązek jego stałego utrzymania oraz zabezpieczenia posługi kapłana i odprawiania mszy rocznicowych.

Dziękuje za życzenia noworoczne i dar. W dopisku popiera prośbę Łukaszewskiego [?] o pozostawienie go przy syndykaturze miasta Lwowa.

Brzozowski dziękuje za życzliwą pamięć, życzenia oraz bellaria, czyli przysmaki. Obiecuje odwzajemnić przysługę przy nadarzającej się okazji.

Antoni Brzozowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane ryby oraz śliwki, zauważając jednocześnie brak zwyczajowo przesyłanej wizyny. Zapewnia także rajców o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczania miastu wszelkich przysług.

Dziękuje magistratowi za prowiant na czas postu i pudełko przysmaków. Zapewnia o przywiązaniu do spraw miasta i życzy pomyślności.

Król Zygmunt I Stary na prośbę arcybiskupa Bernarda Wilczka potwierdza przywilej króla Władysława Jagiełły z 1430 roku. Dokument zwalnia dobra arcybiskupstwa lwowskiego od wszelkich ciężarów, danin i posług państwowych oraz zrównuje jego immunitety z prawami arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

Jan Brzozowski prosi pisarza Zimnickiego o prowadzenie w Warszawie sprawy księdza sufragana. Przesyła egzemplarz do podpisania i opieczętowania; alternatywnie sugeruje udział Zychermana [?].

Król Zygmunt I Stary nadaje Stanisławowi z Chodcza, marszałkowi Królestwa Polskiego, działy we wsiach Żydatycze i Maleczkowice, skonfiskowane kanonikom lwowskim za niewypełnienie obowiązku wyprawy wojennej przeciw hospodarowi wołoskiemu. Nadanie stanowi nagrodę za zasługi wojskowe marszałka wyświadczone w tejże wyprawie.

Walerian prosi rodzonego brata Walentego o list, wiadomości o matce i żonie oraz nowiny wojskowe i sejmowe. Wspomina pogłoskę o wyjeździe znajomego księdza do Rzymu; nie ma potwierdzenia jego pobytu.

Król Zygmunt I Stary zezwala kapitule metropolitalnej we Lwowie na wykupienie trzeciej części młyna przed Bramą Halicką z rąk Małgorzaty, wdowy po młynarzu Marcinie Tłustym, i jej dzieci. Dochody z młyna mają służyć zaspokajaniu potrzeb kapituły i wikariuszy z zachowaniem praw królewskich.

Samuel Biderman potwierdza odbiór dyspozycji finansowych i informuje o przekazaniu Arthurowi Forbesowi partii gładkiego sukna wraz z fakturą. Zachęca również do uregulowania pozostałej części płatności na św. Michała oraz do dalszej współpracy handlowej, w tym zakupu jedwabiów.

Król Zygmunt I zezwala kapitule katedralnej we Lwowie na zakup na prawie wyderkafu rocznego czynszu o wartości do czterystu grzywien z dóbr ziemskich lub miejskich na wsparcie duchowieństwa. Nabyty w ten sposób majątek zostaje wieczyście zwolniony z obowiązku wszelkich wypraw wojennych.

Birrell dziękuje Arturowi Forbesowi za poruszenie sprawy chłopca w związku z Robertem Forbesem. Napisał do Królewca i oczekuje odpowiedzi oraz przyjazdu chłopca na nadchodzący jarmark. Załącza próbkę jego pisma, którą prosi przekazać Robertowi, i oferuje obu Forbesom swoje usługi.

Laurens Birrell informuje kupca Arthura Forbesa o ukończeniu przez gospodarza napraw w jego sklepie przed podróżą nadawcy do Lwowa. Z braku czasu autor zmuszony jest do pośpiesznego zakończenia korespondencji.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

Birrell zwraca się do Forbesa o pomoc w odnalezieniu oryginału pisma zniesławiającego go i ustaleniu autora. Pisze o czci, reputacji i rozpowszechnianiu paszkwilu wśród ich znajomych. Wskazuje A. Bailiego jako osobę pomocną w dochodzeniu. Dodatkowy dopisek mówi, że niektórzy przyznali się do lektury tekstu.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między radą miejską Lwowa a starostą Stanisławem z Chodcza, zakazując prowadzenia karczem na przedmieściach i ograniczając dozwoloną liczbę rzemieślników na Przedmieściu Krakowskim do dwóch krawców, dwóch szewców, dwóch kowali oraz garbarzy.

De Birckholtz wyjaśnia wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu brak możliwości wypłaty środków dla starosty włodzimierskiego z racji przeznaczenia posiadanych funduszy wyłącznie dla husarii i pancernych. Zapewnia jednak, że podejmie próbę zaradzenia problemowi, jeśli podpułkownik Brandt dostarczy dodatkowe pieniądze.