Katalog źródeł

Odpowiadając na pytanie Lwowa, Lublin podaje opłaty: od beczki wina złoty dla wojewody i trzy grosze dla podwojewodziego. Od innych towarów nie wskazuje analogicznego obciążenia. Wspomina pobór od żywności sprowadzanej ze wsi oraz składki kupców i cechów przy ustalaniu cen dwa razy w roku. Prosi, aby odpowiedź pozostała poufna.

Magistrat Lublina skarży się, że cech rzeźników odmawia płacenia pogłównego, powołując się na zamieszkiwanie poza miejską jurysdykcją, i wystawił miastu pozwy przed sądami kapturowymi. Prosi magistrat Lwowa o autentyczny dokument potwierdzający, czy tamtejsze cechy płacą ciężary Rzeczypospolitej i miasta również wtedy, gdy ich członkowie mieszkają pod innymi jurysdykcjami. W postscriptum pyta o organizację sądu lwowskiego, rolę sędziów duchownych oraz miejsce odbywania sądów.

Prezydent i radni Lublina oznajmiają, że wybrali spośród siebie delegatów do Warszawy na 1 września 1738 roku, zgodnie z pisemnym poleceniem podskarbiego wielkiego koronnego. Delegaci mają uczestniczyć w przygotowaniu instruktarza skarbu koronnego. Autorzy wyrażają nadzieję, że magistrat Lwowa również spełni wolę podskarbiego.

Lublin, nie otrzymawszy odpowiedzi na poprzedni list, ponownie prosi Lwów o udostępnienie dekretu Trybunału Radomskiego, na mocy którego Lwów miał być zwolniony z wymiany czerwonych złotych. Obiecuje wzajemną pomoc w podobnych sprawach.

Magistrat Lublina powołuje się na wiadomości o komisji królewskiej rozpatrującej sprawę między władzami Lwowa a handlującymi w mieście Żydami. Chce naśladować lwowskie działania i prosi o uwierzytelniony odpis dekretu, wyłącznie w punkcie dotyczącym usunięcia Żydów, aby posłużył jako precedens. Deklaruje pokrycie opłat kancelaryjnych.

Magistrat Lublina dziękuje za zainteresowanie niezwykłym nieszczęśliwym zdarzeniem i za listy wstawiennicze. Prosi o polecenie arcybiskupowi lwowskiemu sprawy, która ma trafić do rozpoznania przez Trybunał, oraz o doręczenie załączonego listu. Nie opisuje samego zdarzenia ani nie wymienia stron sporu.

Baillie relacjonuje kontakty z Hiltznerem, Thomsonem i Burnettem oraz oczekiwanie na spłatę. Zamierza dochodzić pieniędzy w Gdańsku. Opisuje uciążliwy ból żołądka oraz przyjęcie przez przyjaciela, który częstował dobrym węgierskim winem.

Autor pisze o trudnej podróży przez rozlane wody i przedstawia adresatowi prośbę o wsparcie osoby związanej ze sprawą starostwa lub nominacji. Treści konkretnego rozstrzygnięcia nie da się jeszcze bezpiecznie ustalić.

Bell odpowiada na list Forbesa, omawia sprawę wzajemnych należności lub obiecanego zysku i prosi o dalsze wiadomości. Na końcu poleca adresata opiece Bożej. Szczegóły rozrachunku wymagają ponownego odczytu.

Autor zawiadamia magistrat, że przed Trybunałem Koronnym w Lublinie wniesiono skargę na lwowskie władze miejskie w związku z uwięzieniem osoby stanu szlacheckiego. Twierdzi, że osadzenie w więzieniu przeznaczonym dla złodziei narusza stan szlachecki i zapowiada dalsze kroki prawne; prosi o odpowiedź. Są to zarzuty autora listu, nie potwierdzone ustalenie sądu.

Bogusławski opisuje postępowanie przed Trybunałem i prosi pisarza Lwowa o dokumenty oraz pełnomocnictwo. Wskazuje na znaczenie oryginału dekretu i ostrzega przed skutkami zaniedbania obrony.

Autor omawia trudności w sprawie Głogowskiego, zabiegi o porozumienie i potrzebę przyjazdu na sądy w środę i czwartek. Wskazuje nieprawidłowy jego zdaniem wpis do rejestru oraz możliwość zadowolenia wierzyciela mniejszą kwotą.

Nadawca omawia kwestionowany mandat, sprawy pani Cecylii i jej ojca oraz przekazywanie dokumentów. Wspomina też żonę i zwrot sznurków należących do innej kobiety.

Autor poleca burmistrzowi sprawę Kazimierza Paprockiego, starszego cechu siodlarzy i rymarzy lubelskich, oskarżonego o zniewagę siodlarzy lwowskich. Prosi o sprawiedliwe rozpoznanie oraz naprawienie krzywdy.

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.

Autor prosi o wstrzymanie procesu z bazylianami do sejmu. Wspomina wcześniejsze listy w sprawie św. Antoniego, rekomendację bazylianów i pełnomocnictwo dla posłów; deklaruje przyjaźń dla Lwowa.

Galbraith prosi o wybaczenie zwłoki. Tłumaczy, że sam nie otrzymuje pieniędzy od dłużników, i zapewnia Forbesa, że spłaci należność, choć nie podaje pewnej daty.

Galbraith zleca czeladnikowi wypłatę Forbesowi 1000 florenów dobrej monety. Weksel chce opłacić na jarmarku rzeszowskim, zamiast posyłać pieniądze do Gdańska.

Galbraith tłumaczy opóźnienia zapłat, wymienia przekazanie 1000 zł oraz dalsze kwoty przekazane we Lwowie. Prosi Forbesa o cierpliwość i zachowanie zaufania.

Galbraith omawia trudności zamiany szelągów na dobrą monetę, spodziewane wpłaty Gordona i weksel. List dla Forbesa skierowano do Krakowa.

Gordon nie uregulował należności za zakupione u Forbesa towary. Autor odpiera przypisywanie mu odpowiedzialności; wspomina Kraków i rozliczenie z Albertem, sługą Forbesa.

Giller rozlicza towary dla Głogowskiego: atlas za 52 zł, adamaszek za 17 zł i pozostałe wino za 30 zł; razem 99 zł. Fragment dotyczący wysyłki pozostaje częściowo nieodczytany.

Głogowski prosi Potockiego o poparcie rozporządzenia testamentowego w sporze przed Trybunałem Koronnym. Powołuje się na prawa swego rotmistrza i wcześniejsze rozdysponowanie majątku.

Głogowski skarży się na długi brak wiadomości od brata oraz opisuje nasłanie około 30 uzbrojonych ludzi i zabranie rzeczy. Są to zarzuty autora, nie niezależnie ustalone fakty.

Gołębiowski pyta o rzeczy odebrane od krawca, prosi o zachowanie kufra z papierami i wykupienie oraz sprzedaż delii na pokrycie należności.

Gordon opisuje rozmowę z pisarzem o ugodzie w sporze z miastem. Sprzeciwia się proponowanym warunkom, rozważa dalsze postępowanie i prosi magistrat o wskazówki oraz ochronę swojej rodziny.

Odpowiedź na ponaglenie zapłaty: Gordon zapewnia o uregulowaniu długu przed własnym powrotem.

Gordon zapowiada spłatę po powrocie z Warszawy i zamawia 60 łokci czerwonego adamaszku.

Robert Bell ma uregulować płatność. Gordon tłumaczy opóźnienie trudnościami handlowymi i zamawia fioletową tkaninę oraz 60 łokci czerwonego adamaszku.

Gordon stwierdza tylko 69 łokci adamaszku i prosi Forbesa o kontrolę rejestru. Tłumaczy opóźnioną zapłatę i zawiadamia o śmierci Jamesa Gairdna w Warszawie.

Zamówienie tkanin towarzyszy pogłosce o zabójstwie i ograbieniu kupca w drodze z Krakowa do Wrocławia. Gordon wyraża nadzieję, że wiadomość jest nieprawdziwa.

Gordon deklaruje wpłatę 500, dalszą spłatę zgodnie z obietnicą oraz zamawia czerwony adamaszek i tkaniny na jarmark w Sokalu.

Gordonowa wyznacza wierzycielom męża termin 16 kwietnia 1692 na odbiór pozostałych towarów i dokumentów wierzytelności. Prosi Forbesa o przyjazd lub pełnomocnika.

Elżbieta Gordonowa skarży się na nacisk wierzycieli męża. Twierdzi, że oddała nawet darowane jej kosztowności, i prosi Forbesa o pozostawienie środków na życie z dziećmi.

Gregory prosi o przesłanie własnoręcznego dokumentu Forbesowi w związku z planami wyjazdu do Gdańska i obiecuje zapłatę. Usprawiedliwia opóźnienie nieściągalnymi wierzytelnościami, wskazując Bella i Thomsona jako źródła potwierdzenia.

Grodzicki dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za obietnice i rzeczywistą protekcję nad rodziną, zapewniając o wdzięczności i gotowości do służby.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Autor żąda poprawnego pełnomocnictwa. Relacjonuje pozew Dęboliny o dług i uzyskanie kondemnaty; Dębolina zakwestionowała roszczenie i zajęła sumę u adresata. Prosi o odpowiedź do Krasnegostawu.