Katalog źródeł

Biskup przemyski Michał Wodzicki interweniuje u władz Lwowa na polecenie dworu w Dreźnie, domagając się bezzwłocznej egzekucji wyroków nakazujących doktorowi Franchiemu spłatę długu wobec królewskiego jubilera Weisera. Ostrzega, że w przypadku dalszej opieszałości sam wypłaci należną sumę, a zwrotem kosztów i karą obciąży magistrat.

Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia opieki Bożej oraz obfitości wszelkich pomyślności dla miasta i jego obywateli.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki zapewnia władze Lwowa o swojej stałej przychylności oraz gotowości do obrony i pomnażania praw miejskich. Informuje również, że po przebytej chorobie wyjeżdża na sejm, gdzie zamierza zadbać o interesy miasta.

Autor żąda zbadania zarzutów doktora Awedyka wobec Rozalii Muratowiczowej i jej synów: najścia domu, zabrania pieniędzy, zastawów, sprzętów i dzieci. Domaga się zwrotu oraz zakazu dalszych najść.

Referendarz koronny Michał Wodzicki przesyła magistratowi lwowskiemu oryginał supliki wniesionej do króla przez pana Weyzego. Wzywa władze miejskie do jak najszybszego wydania opinii i decyzji, którą ma następnie przedłożyć dworowi królewskiemu.

Król Zygmunt I Stary nakazuje urzędnikom koronnym i miejskim udzielanie pomocy mieszczanom lwowskim w zatrzymywaniu kupców omijających lwowski skład towarów. Zabrania nielegalnego transportu wołów, wosku i innych towarów z Rusi i Podola z pominięciem Lwowa i należnych ceł pod groźbą kar majątkowych.

Prokurator Uniwersytetu Krakowskiego Antoni Wojciechowski odpowiada w imieniu rektora na zapytanie władz Lwowa w sprawie stypendysty fundacji Alembekowskiej, pana Czechuckiego. Informuje, że student ponad rok wcześniej przerwał naukę i wyjechał na posadę prywatną do panów Lubienieckich.

Wójcicki przygotował dekret wymagający podpisu podczaszego koronnego. Ponawia prośbę o drewno na ogrodzenia i odbudowę chałup w Malechowie; obawia się trudności z zapłatą czynszu.

Administrator prosi o przywrócenie wyrębu w lasach miejskich dla dworu szpitalnego i poddanych Malechowa. Opisuje szkody przypisywane sąsiedniej wsi i spór o grunt.

Michał Woliński usprawiedliwia przed Franciszkiem Głogowskim swoje zatrzymanie i zwłokę w obowiązkach wojskowych, powołując się na nagłe wezwanie. Zapewnia adresata o woli zrehabilitowania się przy najbliższej okazji oraz przesyła pozdrowienia dla jego rodziny.

Michał Woliński przekazuje Franciszkowi Głogowskiemu wiadomości polityczne uzyskane od starosty grabowieckiego, w tym doniesienia o przybyciu księcia Contiego do Malborka oraz o przejściu wojsk cudzoziemskich na jego stronę. Informuje również o planowanym zjeździe pod Zawichostem i przemarszu wojewody bełskiego przez Niemirów do Brzeżan.

Michał Woliński zwraca się do Franciszka Głogowskiego z pilną prośbą o wypożyczenie broni palnej na wypadek konieczności obrony w związku ze sprawą trybunalską. Zapewnia adresata o dbałości o powierzony rynsztunek i deklaruje gotowość do odwzajemnienia przysługi.

Administrator brodzki J. Wolański prosi prezydenta Lwowa o przekazanie podoficerowi Trembeckiemu uwięzionego w lwowskim ratuszu zbiega, ślusarza Grzegorza, który uciekł z Brodów po zaciągnięciu licznych długów. Deklaruje wdzięczność oraz zapowiada poinformowanie hetmana wielkiego koronnego o pomyślnym załatwieniu sprawy.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Iwan Wojakowski zapewnia stolnika przemyskiego o swojej gotowości do posług i zapowiada przyjazd przez Mościska do Wiszni, aby odebrać dalsze dyspozycje. Przekazuje również ukłony od nowo ożenionego syna, który także ma się tam zjawić.

Jan Wojakowski relacjonuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoje rozmowy ze szlachtą w Przemyślu dotyczące potrzeby zwołania sejmiku i doradza sprowadzenie uniwersałów. Donosi także o pomyślnym pozyskiwaniu dla swojej frakcji osób skłaniających się dotąd ku obozowi przeciwnemu.

Kasper Wojakowski wyraża zgodę na zamianę dóbr Laszki zgodnie z wolą Stanisława Jana Jabłonowskiego. Zwraca się z prośbą o nadesłanie deklaracji w tej sprawie, ufając, że wojewoda weźmie pod uwagę wartość majątku i nie dopuści do jego pokrzywdzenia.

Paweł Wojakowski ubolewa nad nagłym ochłodzeniem relacji ze strony dziekana Stanisława Dzieńkowskiego i zapewnia, że nie dał do tego żadnych powodów. Przypisując zmianę zachowania intrygom nieprzychylnych ludzi, prosi adresata o powrót do dawnej łaski i życzliwości.

Aleksander Wronowski wstawia się u burmistrza Lwowa za swoim towarzyszem Borwackim w sprawie wydania zakupionego pancerza. Sprawa jest pilna, gdyż chorągiew ma w ciągu kilku dni stawić się w obozie wojskowym pod Złoczowem.

Gawroński zwraca się do administratora Funduszu Ubogich Klasztorów o sfinalizowanie i przesłanie umowy emfiteutycznej na grunt, który zamierza objąć w posiadanie. Deklaruje przy tym chęć pokrycia kosztów ewentualnego przyjazdu adresata do swojego domu.

Mikołaj Hadziewicz donosi doktorowi Kupińskiemu o zabiegach w kancelarii królewskiej, u hetmana oraz podkomorzego łuckiego w celu uzyskania libertacji dla Lwowa, wspominając o poniesionych na ten cel wydatkach. Zwraca się również z prośbą o dopilnowanie jego prywatnych spraw majątkowych i kwestii długów w mieście.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki prosi burmistrza i rajców lwowskich o dopuszczenie apelacji w procesie swojego dawnego sługi Versadra, który czuje się pokrzywdzony wyrokiem sądu miejskiego. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i powołuje się na dotychczasową przychylność magistratu.

Kuchmistrz koronny Franciszek Gałecki odpowiada na prośbę burmistrza i rajców lwowskich, zapewniając o swej życzliwości i gotowości do przysług. Informuje magistrat, że polecił powstrzymać się od wnoszenia regresu, mając na względzie pożytek i wygodę miasta oraz jego mieszkańców.

Franciszek Zygmunt Gałecki informuje szwagra o szczęśliwych narodzinach syna, polecając noworodka oraz całą rodzinę jego opiece. Wspomina również o swoim oddaleniu od dworu i docierających niepokojących wieściach o wzajemnej nieufności panującej wśród magnatów.

Franciszek Zygmunt Gałecki przesyła hetmanowi Jabłonowskiemu relację króla dotyczącą misji starosty chełmskiego w Kowlu. Wspomina o napomnieniu, by unikać zarzewia wojny i trzymać się drogi praworządności.

Franciszek Gałecki składa Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia noworoczne, prosząc o przywrócenie dawnej przychylności i opiekę nad rodziną przed planowanym wyjazdem za granicę. Porusza również kwestię rozliczeń finansowych za utrzymanie regimentu oraz swoich sporów z margrabią d'Arquien.

Karol Galbraith usprawiedliwia się przed Arturem Forbesem ze zwłoki w uregulowaniu należności, tłumacząc opóźnienie brakiem spłat od własnych dłużników oraz zastojem w handlu safianem. Zapewnia adresata o rychłym uiszczeniu długu i obiecuje wynagrodzić mu konieczność oczekiwania.

Karol Galbreath dziękuje Arturowi Forbesowi za nadesłane kondolencje i informuje o poleceniu wypłaty tysiąca złotych zebranych z długów przez swego czeladnika. Deklaruje również chęć wykupienia weksla wystawionego przez pana Bochena podczas zbliżającego się jarmarku w Rzeszowie.

Ksiądz Paweł Garbowski odpowiada na skargę burmistrza oraz rady Lwowa dotyczącą nieuprawnionego pobrania sumy przez ks. Gudłowskiego. Zapewnia o nakazaniu pisarzowi bełskiemu wystawienia pozwu i deklaruje sprawiedliwe rozsądzenie sprawy po stawieniu się pełnomocnika miasta.

J. de Harstall zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u jego ojca, kasztelana krakowskiego, w obliczu nieprzychylnych działań i roszczeń finansowych wysuwanych przez księcia kurlandzkiego. Zapewnia przy tym adresata o niezmiennym szacunku i oddaniu dla całego rodu Jabłonowskich.

J. de Harstall ponawia wyrazy szacunku wobec wojewody wołyńskiego Jana Jabłonowskiego oraz prosi o zachowanie życzliwości jego ojca, hetmana wielkiego koronnego. Wyjaśnia kwestię doręczonego mu pozwu księcia Kurlandii na rozprawę we Lwowie, protestuje przeciwko temu postępowaniu i prosi o ochronę przed niesprawiedliwymi zarzutami.

Fabian Giedymin zwraca się do porucznika Michała Wolskiego z uniżoną prośbą o krótkoterminowe wypożyczenie pancerzy pacholczych i towarzyskich, a także karwaszy i misiurek.

Ant. Heuglin zwraca się z Gdańska do Arthura Forbesa we Lwowie z uprzejmą prośbą o informację na temat miejsca pobytu pana Nietzscha. Pyta również, czy zakupił on woły i czy transport tych zwierząt wyruszył już w drogę.

Anton Heuglin z Gdańska potwierdza Arthurowi Forbesowi w Jarosławiu należyte odebranie kwoty 5905 2/3 florena od pana Knabego. Dziękuje za uregulowanie należności i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Antoni Heuglin poleca opiece Arthura Forbesa sługę swojego syna, który podróżuje w sprawach handlowych do Jass. Zwraca się z prośbą o udzielenie mu wsparcia i rady, zapewniając o swojej wdzięczności oraz gotowości do wzajemnych przysług.

Ant. Heuglin dziękuje Arthurowi Forbesowi za wykupienie weksla przez pana Nitzscha oraz przekazanie pieniędzy panu Knabe w Warszawie. Deklaruje również gotowość do dalszych przysług i potwierdza zastrzeżenie prowizji dla adresata.

Podkanclerzy koronny Piotr Gembicki zwraca się do wójta i starszych gminy ormiańskiej we Lwowie z prośbą o wstrzymanie wykonania wyroku sądu asesorskiego dotyczącego poręczenia długu biskupa ormiańskiego. Wskazuje, że kwestia ta ma zostać ugodowo rozstrzygnięta na najbliższym sejmie.

Gembicki prosi magistrat o życzliwość i urzędowe wsparcie dla augustianów zakładających siedzibę we Lwowie.

Gembicki zaleca ugodę ze starostą i przestrzeganie zasad poboru targowego. Prosi o wyjaśnienie obroku, potrzebne przed wydaniem dekretu dotyczącego obowiązku Żydów.

Gembicki zaleca czterdziestu mężom Lwowa ugodę z Żydami, szybki zwrot zabranych towarów oraz powstrzymanie wrogich wypowiedzi i gróźb do zatwierdzenia układu przez króla.

Gembicki zachęca do ugody ze starostą i proponuje dożywotnią sumę z dochodów publicznych przy zachowaniu mocy miejskich dekretów.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Piotr Gembicki dziękuje władzom Lwowa za przysłany dar w postaci ryb oraz zapowiedź kolejnych podarków z Turcji. Zapewnia jednocześnie magistrat o swojej przychylności i gotowości do obrony przywilejów miasta.

Jan Gembicki dziękuje rajcom i magistratowi Lwowa za przysłany na czas postu dar w postaci solonych ryb i wyziny. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności oraz gotowości do stałego wspierania interesów i pomyślności miasta.

Papież Paweł III powiadamia mieszkańców miasta i diecezji lwowskiej o mianowaniu Piotra Starzechowskiego nowym arcybiskupem po śmierci arcybiskupa Bernardyna. Nakazuje wiernym przyjęcie nowego pasterza z należną czcią oraz posłuszeństwo jego naukom i poleceniom.

Papież Paweł III zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o obsadzeniu wakującej po śmierci arcybiskupa Bernardyna stolicy arcybiskupiej i mianowaniu na ten urząd Piotra. Nakazuje kapitule okazanie nowemu ordynariuszowi posłuszeństwa i czci pod rygorem kar kościelnych.

Starosta lwowski Mikołaj Herburt radzi burmistrzowi i rajcom lwowskim, jak na drodze prawnej dochodzić sprawiedliwości przeciwko panu Czawrowskiemu, który pobił i obrabował mieszczanina Andrzeja Gabrka. Wskazuje właściwy sposób sformułowania pozwu i protestacji, odradzając zarazem wnoszenie skargi przeciwko własnemu urzędowi starościńskiemu.

Herburt zapewnia rajców o pomocy. Spór ze staromiejskim chce poznać po przyjeździe do Lwowa, a w sprawie granicznej poleca swojemu urzędnikowi złożyć przysięgę.

Wrocławski kupiec Tomasz Giernott informuje Senat Lwowa o wierzytelności na sumę ponad 624 talarów cesarskich, jaką posiada wobec zmarłego lwowianina Jana Liebschwagera. Prosi władze miejskie o zabezpieczenie i zlicytowanie majątku dłużnika, co pozwoli na zaspokojenie pretensji wierzycieli bez potrzeby kosztownego przyjazdu z Wrocławia.

Archibald Giller przesyła Franciszkowi Głogowskiemu zamówiony atłas oraz adamaszek karmakarowy, przedstawiając łączne rozliczenie wraz z wcześniejszym długiem na sumę 99 złotych. Informuje również o wieści z poczty zapowiadającej przybycie króla do Warszawy za sześć tygodni.