Katalog źródeł

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.

Ksiądz Stanisław Witwiński dziękuje rajcy lwowskiemu Maciejowi Hayderowi za zaopatrzenie na drogę oraz wystawia pokwitowanie za przyjęcie przez niego spłaty długu w wysokości 195 złotych.

Syn zapewnia matkę, że regularnie pisze. Posyła dwa czerwone złote, prosi o wiadomość o zdrowiu i tłumaczy, że liczne sprawy wstrzymują jego przyjazd do Lwowa.

Ksiądz Dominik Wyszyński wyjaśnia matce, że powodem opuszczenia poprzedniego miejsca pobytu były doznawane tam prześladowania. Zapewnia ją o nieustannej pamięci modlitewnej oraz deklaruje gotowość wsparcia jej potrzeb ze Lwowa.

Rejestr obejmuje odzież, broń, pościel, naczynia, sprzęty domowe, wozy, konie i bydło. To osobny odpis spisu rzeczy, nie trzeci list do matki.

Janusz Antoni Korybut Wiśniowiecki prosi wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o obecność na spotkaniu z księciem w sprawie pacyfikacji sytuacji na Litwie. Zaznacza, że liczy na jego poparcie i ma z nim do omówienia ważne wspólne sprawy.

Janusz Antoni Wiśniowiecki dziękuje wujowi, wojewodzie ruskiemu, za ojcowskie rady oraz wstawiennictwo w obliczu ludzkiej nieżyczliwości. Tłumaczy swoje wcześniejsze motywacje ambicją, lecz ostatecznie godzi się z sytuacją i rezygnuje z dalszej rywalizacji zgodnie z radą adresata i wolą królewską.

Janusz Antoni Wiśniowiecki z radością oznajmia wujowi swój powrót w ojczyste progi i zapewnia go o stałym przywiązaniu oraz gotowości do osobistego oddania przysług. Przesyła także uszanowanie wojewodzinie ruskiej i prosi o zachowanie w życzliwej pamięci.

Janusz Antoni Korybut Wiśniowiecki zwraca się do hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u księżnej marszałkowej wielkiej koronnej w ważnej dla siebie sprawie. Informuje również o wyborze na deputata w Mińsku oraz planowanym wyjeździe na spotkanie z adresatem w Warszawie.

Kasztelan krakowski Janusz Antoni Wiśniowiecki prosi lwowski magistrat o przychylne potraktowanie sprawy życzliwego mu Antoniego Cynalika. W zamian za okazane wstawiennictwo deklaruje władzom miejskim dozgonną wdzięczność i gotowość do odwdzięczenia się.

Wiśniowiecki zarzuca magistratowi sprzeciw wobec uzgodnień z metropolitą i bazylianami. Prosi o załatwienie sporu, przypominając o przyjaźni i własnym udziale w porozumieniu.

Autor prosi o wstrzymanie procesu z bazylianami do sejmu. Wspomina wcześniejsze listy w sprawie św. Antoniego, rekomendację bazylianów i pełnomocnictwo dla posłów; deklaruje przyjaźń dla Lwowa.

Kasztelan krakowski Janusz Antoni Wiśniowiecki ponawia swą prośbę do magistratu lwowskiego o przychylne i szybkie rozpatrzenie sprawy Antoniego Cynalika. Za pomoc okazaną swojemu stronnikowi autor listu deklaruje władzom miejskim szczerą wdzięczność.

Wojewoda ruski Konstanty Wiśniowiecki powiadamia władze miejskie Lwowa o objęciu Żydów swoim patronatem zgodnie ze zwyczajem poprzedników. Zwraca się do burmistrza i rajców z żądaniem, by nie pociągali ludności żydowskiej przed sądy miejskie w sprawach podlegających wyłącznej jurysdykcji wojewody.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swojego wuja, hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, o przyjściu na świat syna, który stanowi wsparcie dla gasnącego rodu. Autor poleca siebie oraz nowo narodzonego potomka dalszej łasce i życzliwości adresata.

Michał Korybut Wiśniowiecki informuje swego wuja, wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Jabłonowskiego, o pomyślnym powrocie z peregrynacji i zapewnia go o swej pamięci oraz oddaniu. Wyraża również gorące pragnienie jak najszybszego osobistego spotkania zamiast dotychczasowej korespondencji listownej.

Michał Serwacy Wiśniowiecki usprawiedliwia niemożność osobistego powitania wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, złym stanem dróg sannyych. Przesyła listowne wyrazy szacunku, prosząc o niezmienną pamięć i dalszą protekcję.

Autor listu, pewny przychylności adresata, ponawia swoją prośbę i usprawiedliwia swą natarczywość. Zapewnia, że nie kieruje nim chęć osobistych korzyści, lecz jedynie szczere pragnienie służby pod komendą hetmana.

Michał Serwacy Wiśniowiecki przeprasza wojewodę ruskiego za długie milczenie, tłumacząc je okolicznościami oraz nawałem spraw państwowych. Zwraca się do wuja z prośbą o niezmienne poparcie, które przysporzy chwały ich domowi.

Michał Korybut Wiśniowiecki ubolewa w liście do swego wuja, wojewody ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego, że padł ofiarą fałszywych doniesień godzących w jego dobre imię i honor. Zapewnia o swym nieustannym oddaniu dla rodu adresata i prosi o zachowanie go w dalszej życzliwej opiece.

Książę Jeremi Wiśniowiecki prosi władze miejskie Lwowa o zwolnienie Gabriela Moratoniusa z terminu przed sądem radzieckim i okazanie mu wyrozumiałości. Wstawia się za nim uprzedzająco, aby ułatwić mu osobiste zjednanie sobie przychylności rajców.

Burmistrz Lwowa Wojciech Wiśniowski wzywa ławników miejskich na naradę dotyczącą opłat z kamienic jezuickich, odzyskania akt po zmarłym panu Laskowskim oraz sporu cechu szewców o kapliczkę.

De Villar informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przesłaniu mu przez zaufanego posłańca listu od pana Duponta. Oferuje również pośrednictwo w odesłaniu odpowiedzi i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

J. Winiarski informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przybyciu oddziału wojsk koronnych powracających z Węgier i wyznaczeniu dla nich uciążliwego kwaterunku w starostwie świeckim na mocy asygnaty wojewody inowrocławskiego. Prosi o pilne dyspozycje, jak należy postąpić z żołnierzami, aby uchronić dobra starostwa przed całkowitą ruiną.

Winiarski nie znalazł weksla mimo podróży do Gdańska i Torunia. Pisze o odmowie zaprzysiężenia szkód wojskowych i radzi wysłać zboże Wisłą zaraz po ustąpieniu lodu.

Jan Winiarski donosi o zamieszkach w Toruniu i niemożności zdobycia pieniędzy na potrzeby wojewody, sugerując zrealizowanie weksla na trzy tysiące ze Lwowa do Gdańska. Wyraża także zaniepokojenie brakiem korespondencji z ostatniej poczty.

Winiarski informuje o płatności Szymanowicza i sporze Świecia o hybernę. Prosi o przywilej pozwalający przyjąć zięcia Bartholdyego do mieszczaństwa mimo odmowy miasta.

Skarga na egzekucje wojskowe, koszty i ucieczkę poddanych. Starostwo ma dostarczyć 1000 drewna do Torunia oraz ludzi do palisad. Osobno: pieniądze u Bartoldego, weksel i wiadomość o poczcie gdańskiej.

Autor omawia ceny i spław drewna, proponuje zakupy gdańskie przed konwokacją. Donosi o podpaleniu stodół ze zbożem oraz o biciu mieszkańców Śliwic i wymuszeniu ośmiu podwód.

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Jan Winiarski informuje Jana Jabłonowskiego o pomyślnym wycofaniu saskich żołnierzy ze starostwa świeckiego oraz o kwestii przesłania weksla na hibernę. Zapowiada także nadesłanie cen towarów z Gdańska i doradza pilne wysłanie tam statków ze zbożem ze względu na korzystną koniunkturę.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Jan Winiarski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o wynegocjowaniu u pana Bartoldego pożyczki w wysokości sześciu tysięcy talarów bitych pod warunkiem asygnacji spłaty z hiberny i rat. Prosi również adresata o podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie uciążliwego pana Sędzickiego oraz o odbiór należności w kwocie dwóch tysięcy.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Generał jezuitów dziękuje za życzliwość Lwowa wobec zakonu. Podkreśla, że wiadomości otrzymał od wiarygodnych świadków, i obiecuje modlitwę za radę oraz mieszkańców. Oryginał datowany 1626, okładka 1616.

Porady prawne dla Lwowa: zamknięte akta warszawskie, pospolite ruszenie, straż miejska, opór wobec poborców i apelacje. Autor zaleca obronę jurysdykcji miasta.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o otrzymaniu wyroku zaocznego oraz radzi przygotować dokumenty i wysłać syndyka na listopadowe sesje sądu asesorskiego. Donosi również o przekazaniu dekretu komisarskiego w sprawie żydowskiej do podpisu kanclerza.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o doręczeniu pełnomocnictwa panu Taralskiemu oraz o planowanych działaniach prawnych przed sądem asesorskim w sprawie pana Kupińskiego. Zabiega o formalne wstrzymanie procesu do czasu przybycia pana Nuszczyńskiego do Warszawy.

Wojciech Włoszkiewicz informuje magistrat lwowski o możliwości przyspieszenia sprawy z doktorem Reypińskim przed sądem asesorskim za sprawą decyzji kanclerza koronnego. Donosi również o przybyciu przedstawicieli nacji ormiańskiej i ich sporze dotyczącym jawności akt sądowych.

Wojciech Włoszkiewicz informuje magistrat lwowski o podjętych działaniach przed królewskim sądem asesorskim w celu uniknięcia wyroku zaocznego oraz prosi o dalsze dyspozycje. Donosi także o unieważnieniu wydanych egzekucji przez pana kasztelana.

Wojciech Włoszkiewicz informuje władze Lwowa o pomyślnym obronieniu i przywróceniu miejskiej jurysdykcji w sporze z Ormianami. Donosi również ze współczuciem o niekorzystnym dla pani Wilczkowej wyroku nakazującym jej zadośćuczynienie pod egzekucją magistratu.

Wojciech Włoszkiewicz donosi władzom Lwowa o wniesieniu do sądu asesorskiego spraw z powództwa Kupińskiego, które zdołał chwilowo wstrzymać w Kancelarii Dekretowej do czasu nadejścia instrukcji z miasta. Przestrzega, by ewentualny deputat przybył niezwłocznie, gdyż sądy wkrótce wznowią obrady, a referendarz wkrótce wyjeżdża.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane życzenia noworoczne. W odpowiedzi przesyła wzajemne powinszowania pomyślności i obfitości wszelkich dóbr dla władz oraz wszystkich mieszkańców miasta na bieżący rok i kolejne lata.

Wodzicki nie chce wydawać reskryptu bez znajomości sprawy rozpoznawanej przez sądy asesorskie. Przekazuje dokumenty kanclerzowi koronnemu.

Brulion skierowany do Wodzickiego deklaruje posłuszeństwo królowi, ale zasadniczy fragment odpowiedzi na memoriał pozostaje niepewny.

Michał Wodzicki zawiadamia magistrat lwowski o przekazaniu na dworze królewskim wyjaśnień doktora Franchiego w jego sporze z jubilerem królewskim Wayzerem. Przypuszcza również, że pismo to zostało już odesłane do Drezna, gdzie aktualnie przebywa jubiler.

Odpis interwencji do hetmana: zarzut siłowego zajmowania kamienic przez starostę błońskiego i powołanie konstytucji z 1678 r. chroniącej jurysdykcję miejską.

Spadkobiercy Józefa Szynoffa skarżą doktora Franchiego o zatrzymywanie pieniędzy. Biskup zaleca magistratowi doprowadzenie do wypłaty, w razie potrzeby sądownie.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski, że nie otrzymał zapowiadanych wyjaśnień od doktora Franchiego w sprawie wniesionego przeciw niemu memoriału pana Wayzera. W związku z tym domaga się rychłego wydania rozstrzygnięcia, którego oczekuje strona skarżąca.