Katalog źródeł

Anna Dolska donosi wojewodzie ruskiemu o szkodach wyrządzonych przez stacjonujące w jej dobrach regimenty wojsk cudzoziemskich oraz prosi o ratunek przed ruiną. Wyraża obawę o brak zgody w kraju wobec wydania uniwersałów wzywających województwa pod broń i zapowiada swój przyjazd do Lwowa po świętach.

Anna Dolska informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o dotrzymaniu słowa danego panu Podleskiemu dzięki wstawiennictwu adresata. W dopisku dziękuje również panu chorążemu za pamięć i przekazane pozdrowienia.

Anna Dolska donosi o odstąpieniu wojska od pana Ogińskiego na Litwie oraz dopytuje o przyczyny odłożenia wesela brata adresata. Tłumacząc się złym stanem zdrowia, kończy list i w postscriptum ponawia ofertę sprzedaży majątku Chodorostaw.

Autorka pyta o zdrowie małżeństwa, prosi o pamięć i wiadomości, przesyła pozdrowienia bratowej.

Anna Dolska prosi brata o wstawiennictwo u protektora panny Leśnikowskiej na rzecz swego sługi, który zabiega o jej rękę. Zapewnia o dobrych przymiotach kandydata i deklaruje gotowość natychmiastowego zorganizowania wesela po uzyskaniu zgody opiekuna.

Anna Dolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za kontakt i zapewnia go o swoim stałym oddaniu. Dopytuje również o bieżące wydarzenia w kraju, możliwość zawarcia traktatu oraz o termin wyjazdu adresata do obozu wojskowego.

Anna Dolska skarży się na wrogie zachowanie panny podkomorzanki, która zarzuca jej kłamstwo i rozgłasza oszczerstwa przeciwko pani marszałkowej. Autorka prosi adresata o interwencję i wykazanie nieprawdy w słowach podkomorzanki.

Anna Dolska informuje wojewodę ruskiego o ugodzie majątkowej zawartej ze starszym synem, której trudne okoliczności przypłaciła ciężkim podupadkiem na zdrowiu. Pyta również o sprawy starosty żydaczowskiego oraz prosi o roztoczenie opieki nad sierotą po zmarłym panu Szamirowskim.

Anna Dolska wyraża zmartwienie z powodu niespełnienia przez jej siostrę woli wojewody krakowskiego i jej nieobecności we Lwowie. Prosi adresata, by nie żywił do niej urazy, zapewniając o swojej wierności i gotowości do wyświadczenia innych przysług.

Anna Dolska informuje Jana Jabłonowskiego o wyrażeniu zgody na małżeństwo swojej siostry z panem Stamirowskim oraz o nakłanianiu panny do zaręczyn. Donosi również o sprzeciwie starosty wiśnickiego wobec tego związku i przesyła prowadzoną z nim korespondencję.

Anna Dolska poleca opiece i życzliwości Jana Jabłonowskiego swoich synów, którzy właśnie powrócili z zagranicy. W dopisku na cedułce prosi adresata o wyjednanie dla niej ubogiego Tatara lub Żydka.

Anna Dolska odpowiada wujowi na list dotyczący zabiegów podstolego halickiego, omawiając kwestie intercyzy, dóbr, klejnotów oraz postulując rychłe wyprawienie wesela siostry z należytą wyprawą. Donosi również o oczekiwanym powrocie synów z Wiednia i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Anna Dolska informuje panią Kamieniecką o ponownych zabiegach pana Stamirowskiego o rękę jej siostry, odsyłając konkurenta do woli opiekunów. Ponieważ sama nie może przybyć do Lwowa, prosi adresatkę o naradzenie się z pozostałymi opiekunami i powiadomienie jej o powziętej decyzji.

Anna Dolska martwi się brakiem wiadomości o zdrowiu Jabłonowskich i deklaruje gotowość natychmiastowego przyjazdu, by służyć bratowej pomocą podczas zbliżającego się zimowego połogu. Prosi adresata o przekazanie przewidywanego terminu porodu, aby mogła dostosować plany swojej podróży do Lwowa.

Anna Dolska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o planach spotkania z królową Marią Kazimierą oraz o powszechnej sympatii litewskiej szlachty wobec starszego królewicza. Prosi o wieści z dworu i zachowanie dyskrecji w przekazywanych sprawach.

Anna Dolska donosi Janowi Jabłonowskiemu o swoim wyjeździe z Warszawy po daremnym oczekiwaniu na jego przybycie oraz o pomyślnym załagodzeniu urazy królowej w kwestii kwater. Radzi bratu dbać o względy monarchini i poleca mu zaufanego pośrednika, pana Dzięciołtowskiego.

Anna Dolska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o niechęci swojej siostry do małżeństwa z panem Szamirowskim oraz o kategorycznym odrzuceniu zalotów pana Słomickiego. Zapowiada swój przyjazd do Lwowa na święta, aby osobiście zająć się sprawami matrymonialnymi siostry zgodnie z wolą adresata.

Anna Dolska prosi wojewodę o ratunek i protekcję w obliczu utrapień znoszonych od własnego syna. W dopisku dementuje zarzuty, jakoby wbrew woli adresata zgodziła się na zamążpójście siostry za pana Cetnara.

Anna Dolska skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na krzywdy doznawane od własnego, bezbożnego syna, któremu nie chce już dłużej służyć. Zwraca się do adresata z prośbą o protekcję oraz interwencję w sprawie dóbr Komarno.

Jan Domagalicz instruuje Macieja Hajdera w sprawie uregulowania rachunków budowy lwowskiej kaplicy oraz przekazania zakonnego posagu panny Cecylii. Prosi go także o interwencję i pomoc w przejęciu opieki nad osieroconymi dziećmi zmarłego szwagra Kaweckiego oraz w spisaniu majątku po zmarłym.

Kupiec potwierdza nadejście przesyłki z Amsterdamu zawierającej łóżko i materiał oraz przekazanie rzeczy przez pośrednika. Sprawdza kompletność dyspozycji i donosi o stratach statków podczas gwałtownej pogody.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Kupiec informuje o zamówieniach dokonanych w Holandii, dziękuje za rekomendację, podaje ceny pięciu rodzajów zboża i ostrzega przed dalszą drożyzną zależną od podaży z Polski.

Ab Dryka donosi ze zmartwieniem o trudnościach przy odbiorze i ważeniu fas saletry od dziesięciu furmanów w Jarosławiu. Do korespondencji kupieckiej załącza dodatkowy list skierowany do lwowskiego kontrahenta.

Jan Drohojowski zwraca się do podstarościego przemyskiego Hieronima Hermanowskiego z zapytaniem o doniesienia z sejmu warszawskiego od referendarza koronnego. Jednocześnie prosi o pomoc prawną dla krakowskiego kupca Piotra Schraibera w jego sporze z przemyskimi Żydami.

A. Drogomir, powołując się na uniwersał dowódcy wojsk rosyjskich księcia Hessen-Homburga, nakazuje magistratowi Lwowa dostarczenie 32 podwód oraz racji żywnościowych dla wycofywanych garnizonów. Określa również formalną procedurę zwolnienia załóg ochronnych w książęcej kancelarii.

Stanisław Druszkiewicz ubolewa nad brakiem audiencji i informuje hetmana Jabłonowskiego o zamiarze zdyscyplinowania swego niesfornego syna przed sejmem warszawskim. Wstawia się również za sędzią Jaruntowskim w kwestii ulżenia ciężarów podatkowych w zubożałej dzierżawie królewskiej.

Stanisław Druszkiewicz gratuluje wojewodzie ruskiemu objęcia nowego urzędu oraz dopytuje o pomyślne narodziny potomka. Wyraża również ubolewanie, że jego syn odłączył się od magnata w Krakowie, i ponawia prośbę o roztoczenie opieki nad młodzieńcem.

Kasztelan chełmski Stanisław Druszkiewicz prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o nieopuszczanie młodzieńca oraz o zgodę na jego wyjazd zagraniczny w celu nauki języka obcego. Zwraca się także z prośbą o odpowiedź na przedstawione desiderium.

Pogrążona w żałobie Elżbieta Drużkiewiczowa dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazanie wsparcia i roztoczenie opieki nad jej młodszym synem. Zapewnia, że nakazała potomkowi wierną służbę wojewodzie, i poleca się jego dalszej pamięci.

Stanisław Dudkowicz przesyła Wojciechowi Zimnickiemu do wglądu list starosty lwowskiego, aby ostrzec go przed intrygami i pomówieniami narosłymi we lwowskim grodzie. Wyjaśnia przy tym, że złożył już staroście stosowną odpowiedź, zaprzeczając, by władze Sambora miały cokolwiek wspólnego z tą sprawą.

Samuel Dunikowski z Orska domaga się od rajców lwowskich wydania zbiegłego sługi, który dopuścił się zdrady i naraził go na straty. Powołując się na prawa szlacheckie i zwyczaje prawne, zapowiada rychłe przysłanie swego człowieka po uciekiniera.

Franciszek Duchanicz informuje Mikołaja Głogowskiego o przebiegu jego sprawy z panią cześnikową, doradzając złożenie protestacji w Chełmie lub Grabowcu z powodu zamknięcia kancelarii w Lublinie. Prosi także o nadesłanie argumentów obrony przed zapadłymi kondemnatami oraz donosi o wyroku w procesie pana Chamca.

Nadawca prosi zwierzchnika miejskiego o interwencję na rzecz Konrada, określonego jako majster ślusarski lub rzemieślnik o niepewnie odczytanym fachu. Chce, aby cech stolarski zwolnił go od swoich wymagań i nie przeszkadzał mu w pracy. List datowano 28 grudnia 1737 r. w prawdopodobnym Łańcucie. Imię i nazwisko rzemieślnika oraz podpis nadawcy wymagają kontroli.

Dumont powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że królowa przy najbliższej poczcie prześle mu list oraz żądane rzeczy. Przy tej sposobności autor przesyła adresatowi życzenia noworoczne i wyrazy szacunku.

Dupont pisze do Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie należnych mu rozliczeń finansowych z Paryża i Amsterdamu, godząc się na rezygnację z części sumy oraz odsetek. Prosi również wojewodę o protekcję w odzyskaniu należności od pułkownika Saubroy, powołując się na wcześniejsze zapewnienia Jabłonowskiego.

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Pułkownik Ebresel potwierdza odbiór funduszy i wykonanie tajnych poleceń w twierdzy białocerkiewskiej oraz zapowiada uroczyste obchody z okazji koronacji monarchy. Pyta również wojewodę o sposób odesłania akt przeprowadzonego śledztwa.

Michael Eckmiller informuje Mathiasa Forbesa o podjętych krokach prawnych i rozliczeniach wekslowych wobec dłużników, m.in. Haltersa i Naylora, a także o ekspedycji towarów. Wyraża obawy co do ściągnięcia należności i prosi o nadesłanie dalszych szczegółowych dyspozycji.

Michael Eckmüller przedstawia Arthurowi Forbesowi stan bieżących spraw finansowych, w tym kwestię roszczeń spadkobierców Schafferkinda oraz kwestie spornych sum i obligów. Deklaruje przy tym dalszą pomoc i dbałość o interesy adresata.

Michael Eckmüller informuje Mathiasa Forbesa o nabyciu zamówionych tkanin jedwabnych w Gdańsku oraz o problemach z ich ekspedycją wynikających z nadejścia listu królewskiego. Wyjaśnia także koszty towaru, uzyskane rabaty i zapowiada przesłanie rachunków przez Alexandra Forbesa.

Kupiec z Lipska potwierdza odbiór przesyłki towarowej i prawidłowość rozliczeń finansowych przez Arthura Forbesa w Jarosławiu. Informuje także o asygnacie pieniężnej, kwestiach transportu wozami do Lwowa oraz prosi o pokwitowanie odbioru.

Zestawienie rachunkowe należności, kosztów transportu skrzyni z towarami oraz wpłat Arthura Forbesa, wykazujące nadpłatę w wysokości ponad 91 florenów. Dokument zawiera również spis towarów zapakowanych do skrzyni, w tym sukna, jedwabiu i pieprzu.

Eberhardt Engelhardt potwierdza odbiór 1399 talarów od Michaela Schmidlera oraz informuje Arthura Forbesa o wysłaniu skrzyni i dwóch pak ze złotymi oraz srebrnymi galonami. Wyjaśnia podwyżkę cen spowodowaną drożeniem srebra i prosi o dalsze dyspozycje handlowe.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia kupców Roberta i Arthura Forbesów o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia sześciu bel sukna powierzonych furmanom Klemensowi Polaczkowi i Jędrzejowi Besnowskiemu. Przedstawia zestawienie zaliczek oraz kosztów transportu, prosząc o dopłatę pozostałej sumy frachtu po odebraniu nienaruszonego ładunku.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o częściowym zrealizowaniu płatności wekslowych przez Jerzego Kolbę oraz o aktualnych cenach skór juchtowych na wrocławskim rynku. Zapowiada również przygotowanie beli sukna pod kątem transportu z Lipska i ponawia prośbę o rychłą wysyłkę skór ze Lwowa.

Ferdinand Engelhardt przesyła pismo z prośbą o doręczenie go Andreasowi Boydowi celem odebrania od niego długu w wysokości 216 florenów. Informuje również o nadejściu i dalszej ekspedycji towarów lipskich oraz przekazuje życzenia noworoczne.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o wysłaniu do niego beli towaru przez furmana Baumgarta. Wspomina również o przesyłce z Lipska, która w zależności od ustaleń z zastępcą z Wiśniowa zostanie dołączona do tego samego transportu lub nadejdzie przez Kraków.

Ferdinand Engelhardt informuje Roberta Forbesa o trudnościach ze sprzedażą nadesłanego juchtu oraz o zatrzymaniu wozu z towarem przez celnika w Kępnie z powodu nieścisłości w opłatach celnych.

Ferdinand Engelhardt odpowiada na zamówienie Arthura Forbesa na węgierski batting, wyjaśniając, że ze względu na brak zapasów tego towaru we Wrocławiu musi on dopiero zostać zlecony do wykonania sukiennikom. Przypomina także, aby kolejne zamówienia składać z odpowiednim wyprzedzeniem.