Katalog źródeł

Arcybiskup lwowski Paweł Tarło, za zgodą kapituły metropolitalnej, znosi uciążliwy obowiązek codziennego głoszenia kazań w Wielkim Poście ciążący na kaznodziei katedralnym na mocy fundacji arcybiskupa Bernardyna Wilczka z 1507 roku. Zamiast tego zobowiązuje go do wygłaszania kazań w katedrze jedynie w dwa wybrane dni powszednie każdego tygodnia Wielkiego Postu, a w niedziele i święta – rano i po południu.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Król Zygmunt II August rozstrzyga spór pomiędzy rajcą lubelskim Maciejem Kasprowiczem a władzami miejskimi Lwowa, podtrzymując przywileje lwowian do sądzenia ich wyłącznie w granicach Korony. Monarcha orzeka, że w sprawach podlegających prawu magdeburskiemu pozew „jednym edyktem za trzy” nie ma mocy terminu zawitego, lecz stanowi jedynie pierwsze zwykłe wezwanie przed sąd.

Ignacy Rzeszowski SJ informuje władze Lwowa o doręczeniu powierzonych mu listów oraz osobistym wstawiennictwie u adresatów w sprawach miasta. Do pisma załącza uzyskaną odpowiedź informacyjną i deklaruje dalszą gotowość do posługi.

Król Zygmunt II August potwierdza w formie transsumptu przywilej Zygmunta I Starego z 1535 roku wydany dla Lwowa. Zgodnie z jego treścią akta spraw apelacyjnych mają być doręczane do sądu królewskiego wyłącznie przez specjalnego posłańca miejskiego opłacanego przez stronę apelującą.

Anna Rzeczycka zwraca się do prowizora Beema ze skargą na sąsiadów, którzy wywołali spór i bezpodstawnie oskarżyli ją o zatargi graniczne. Autorka prosi o osobistą wizję lokalną w Malechowie i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy, zapewniając o chęci utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków.

Papież Pius IV przesyła paliusz dla nowo mianowanego arcybiskupa lwowskiego Pawła Tarły za pośrednictwem Jerzego Tylicza. Poleca biskupom krakowskiemu lub przemyskiemu wręczenie paliusza po przyjęciu przez nominata sakry biskupiej oraz odebranie od niego przysięgi wierności Stolicy Apostolskiej.

Autor odsyła Franciszkowi Głogowskiemu list od swojego rodzonego brata, stolnika bełskiego, zaświadczający o spełnieniu prośby adresata. Wyraża przy tym ufność, że Głogowski dotrzyma danego mu słowa.

Król Zygmunt II August nakazuje wszystkim Ormianom zamieszkującym we Lwowie bezwzględne podleganie ormiańskiemu prawu i jurysdykcji oraz równe ponoszenie ciężarów gminnych. Dokument unieważnia wszelkie dotychczasowe i przyszłe listy wyjmujące ich spod tej jurysdykcji.

Anna Rzewuska prosi magistrat lwowski o powierzenie wakującego po sufraganie probostwa zasłużonemu kustoszowi archikatedralnemu, biskupowi Bąkowskiemu. W zamian za przychylną decyzję deklaruje wdzięczność własną oraz swojego męża.

Król Zygmunt August zezwala mieszkańcom wsi Krotoszyn, należącej do konwentu dominikanów we Lwowie, na wieczyste zbieranie suchego i leżącego drewna na opał w królewskim lesie Derewacz. Nakazuje jednocześnie staroście lwowskiemu Piotrowi Barzemu i jego następcom nienaruszanie tego uprawnienia.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Król Zygmunt August nadaje wojewodzie sandomierskiemu Spytkowi Jordanowi z Zakliczyna i jego sukcesorom dom w Przemyślu, który przypadł koronie prawem kaduka. Nadanie ma charakter wieczystej darowizny z pełnym prawem swobodnego dysponowania nieruchomością.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową przychylność i ponawia rekomendację swego syna, księdza opata, ubiegającego się o probostwo lwowskie. Zapewnia o wdzięczności i modlitwach za pomyślność rajców w oczekiwaniu na decyzję sądu arcybiskupiego.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski prosi prezydenta Lwowa o pomoc w objęciu w dzierżawę podmiejskiej wsi Biłohorszcze na mocy uzyskanego reskryptu królewskiego. W zamian obiecuje ścisłe przestrzeganie warunków kontraktu oraz stałą życzliwość i wdzięczność wobec władz miejskich.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do burmistrza i rajców lwowskich o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi, księdzu opatowi. W zamian za przychylność deklaruje wdzięczność oraz gotowość do wszelkich usług na rzecz miasta.

Michał Rzewuski, wojewoda podolski, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi po śmierci księdza dziekana Wieniawskiego. Przypomina o wcześniejszych obietnicach magistratu i zapewnia o dozgonnej wdzięczności oraz gotowości do przysług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski składa prokonsulowi oraz konsulom miasta Lwowa i ich rodzinom życzenia pomyślności i zdrowia z okazji Nowego Roku. Zapewnia ich przy tym o swojej nieustannej przychylności, szacunku oraz gotowości do dalszych usług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do magistratu miasta Lwowa o wydzierżawienie mu podmiejskiej wsi Biłohorszcze. Przypomina przy tym o tradycyjnej przychylności swojej rodziny dla miasta oraz własnym poparciu dla lwowskich przywilejów.

Papież Pius IV powiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o mianowaniu Pawła nowym arcybiskupem lwowskim po zgonie arcybiskupa Feliksa. Wzywa kapitułę do uległości i posłuszeństwa wobec nowego ordynariusza pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych.

Wacław Rzewuski wyraża ubolewanie z powodu krzywdy doznanej przez prezydenta Lwowa i zapewnia o poparciu dla praw miasta. Jednocześnie usilnie doradza magistratowi zawarcie ugody, aby zapobiec uciążliwym i kosztownym procesom trybunalskim.

Hetman polny koronny Wacław Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe zabezpieczenie przestępcy odesłanego do miasta przez komornika chełmskiego. Zwraca się z prośbą o jego ostateczne wydanie zgodnie z najnowszym poleceniem podskarbiego koronnego.

Wojewoda krakowski Wacław Rzewuski rekomenduje władzom Lwowa warszawskich kupców Feliksa Salvatora i Reisnera, starających się o zgodę na organizację redut karnawałowych. Zapewnia, że wszelkie zaopatrzenie nabędą na miejscu, a samo przedsięwzięcie przyciągnie do miasta liczną szlachtę i przyniesie Lwowowi znaczne zyski.

Wacław Rzewuski dziękuje prekonsulowi i rajcom lwowskim za okazaną mu życzliwość, przesyłając wzajemne życzenia wieloletniej pomyślności. Zapewnia przy tym magistrat o swoim stałym przywiązaniu i szacunku.

Wacław Rzewuski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o powierzenie wakującego probostwa w tamtejszej archikatedrze swojemu synowcowi, księdzu kanclerzowi Rzewuskiemu. W zamian obiecuje rajcom lwowskim pamięć i wdzięczność przy każdej nadarzającej się okazji.

Dokument ustala szczegółowy przebieg granic oraz usypanie kopców granicznych między należącą do franciszkanów wsią Kozielniki a miejskimi gruntami Lwowa oraz wsiami Sichów i Zubrza, kładąc kres dotychczasowym sporom i zranieniom. Ponadto potwierdza przyznane konwentowi przez władze miejskie prawo do ograniczonego wyrębu drewna na opał oraz wypasu bydła na gruntach miejskich pod warunkiem zachowania poprawnych stosunków z miastem.

Nadawca przypomina o złożonej przez lwowski magistrat deklaracji w sprawie probostwa lwowskiego i o spodziewanej możliwości objęcia go po śmierci Jmci księdza Łozowskiego. Wspomina, że po śmierci księdza dziekana sprawa dziekanii i deklaracja dotycząca probostwa wymagają ponownego rozważenia; przywołuje też sufragana, który miał być przeznaczony na dziekanię. Końcowy zapis adresuje list do szlachetnych i znakomitych panów; podpis wygląda na „M. Rzewuski”. Datowany w Warszawie 13 lutego 1763 r.

Król Zygmunt August rozstrzyga spór pomiędzy władzami miasta Lwowa a cechem rzeźników, zatwierdzając ugodę z 1550 roku regulującą zasady handlu mięsem w dni wolnego targu. Jednocześnie monarcha zastrzega wyłączne prawo lwowskich rzeźników do sprzedaży mięsa poza wyznaczonymi dniami targowymi i znosi wzajemne koszty sądowe stron.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Król Zygmunt August przysądza miastu Lwowowi własność dóbr Brzuchowice wraz z młynem oraz potwierdza jurysdykcję miejską nad wsiami Brzuchowice i Hołosko. Sukcesorom Marcina Hanela zapewnia prawo do pobierania dochodów z dóbr Hołosko z zachowaniem tradycyjnych szarwarków na rzecz miasta.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Król Zygmunt II August zatwierdza Janowi Krowickiemu oraz mieszkańcom jurydyki kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa dawne przywileje królów i urzędników dotyczące prawa ormiańskiego i zwolnień od ciężarów grodzkich. Ponadto monarcha zezwala tamtejszym ormiańskim rzemieślnikom na swobodne wykonywanie wszelkich rzemiosł wedle dawnego zwyczaju.

Hieronim Jełowicki tłumaczy powody swojej wcześniejszej interwencji dotyczącej krzywdy pewnego księdza, pozostawiając rozstrzygnięcie roztropności adresata. Informuje również o pilnowaniu spraw korespondenta oraz o swoim rychłym wyjeździe na sejm do Warszawy.

Ksiądz Hieronim Jełowicki prostuje informacje przekazane przez księdza Jastrzębskiego i zapewnia adresata o odprawieniu wspomnianego duchownego już tydzień wcześniej. W postscriptum prosi o baczenie na sprawę i sprawiedliwy sąd.

Hieronim Maciej Jełowicki zwraca się do magistratu Lwowa z uniżoną prośbą o nadanie mu probostwa katedralnego na wypadek wakatu na tym beneficjum. Deklaruje przy tym dozgonną wdzięczność oraz gotowość do wypełniania wszelkich dyspozycji władz miejskich.

Biskup Hieronim Jełowicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za wcześniejszą prezentację na probostwo oraz deklaruje swoją gotowość do przysług. Jednocześnie prosi rajców o poparcie i prezentowanie kanonika łuckiego Barączewskiego na wakującą po zmarłym księdzu Łapińskim kanonię katedralną we Lwowie.

Król Zygmunt II August na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza dokument ławników lwowskich z 1554 roku, poświadczający sprzedaż łanu roli z łąkami i zaroślami we wsi Kleparów na rzecz kmiecia Grzegorza Sołtysa przez Stanisława Kmitowicza oraz Barbarę i Katarzynę Kmitówny. Wystawiony dyplom zapewnia nabywcy i jego spadkobiercom wieczyste i nienaruszalne prawo własności do nabytego gruntu.

Ksiądz Rajmund Jezierski przeprasza magistrat lwowski za niemożność osobistego przybycia z powodu zatrudnienia sprawami kapituły oraz Żydów. Prosi rajców o łaskawe przyjęcie doręczyciela listu, księdza Kotowskiego, na miejsce zmarłego niedawno księdza Bogackiego.

Król Zygmunt II August potwierdza i transumuje cztery przywileje królów Kazimierza Jagiellończyka i Zygmunta I dla cechu szewców miasta Lwowa. Dotyczą one ograniczenia liczby szewców na podzamczu do dwóch mistrzów, zakazu uprawiania rzemiosła szewskiego w dworkach szlacheckich poza murami, zasad sprzedaży skór przez garbarzy oraz zakazu wykupywania skór przed bramami miejskimi.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia kupców Roberta i Arthura Forbesów o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia sześciu bel sukna powierzonych furmanom Klemensowi Polaczkowi i Jędrzejowi Besnowskiemu. Przedstawia zestawienie zaliczek oraz kosztów transportu, prosząc o dopłatę pozostałej sumy frachtu po odebraniu nienaruszonego ładunku.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o częściowym zrealizowaniu płatności wekslowych przez Jerzego Kolbę oraz o aktualnych cenach skór juchtowych na wrocławskim rynku. Zapowiada również przygotowanie beli sukna pod kątem transportu z Lipska i ponawia prośbę o rychłą wysyłkę skór ze Lwowa.

Ferdinand Engelhardt przesyła pismo z prośbą o doręczenie go Andreasowi Boydowi celem odebrania od niego długu w wysokości 216 florenów. Informuje również o nadejściu i dalszej ekspedycji towarów lipskich oraz przekazuje życzenia noworoczne.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o wysłaniu do niego beli towaru przez furmana Baumgarta. Wspomina również o przesyłce z Lipska, która w zależności od ustaleń z zastępcą z Wiśniowa zostanie dołączona do tego samego transportu lub nadejdzie przez Kraków.

Ferdinand Engelhardt informuje Roberta Forbesa o trudnościach ze sprzedażą nadesłanego juchtu oraz o zatrzymaniu wozu z towarem przez celnika w Kępnie z powodu nieścisłości w opłatach celnych.

Ferdinand Engelhardt odpowiada na zamówienie Arthura Forbesa na węgierski batting, wyjaśniając, że ze względu na brak zapasów tego towaru we Wrocławiu musi on dopiero zostać zlecony do wykonania sukiennikom. Przypomina także, aby kolejne zamówienia składać z odpowiednim wyprzedzeniem.