Katalog źródeł

Autor przesyła relację włoską i chwali odwagę księcia Sabaudii pod Chiari. Odsyła do gazet po wieści o śmierci Jakuba II i uznaniu księcia Walii przez dwór francuski.

De Baluze cieszy się z poprawy relacji adresata z królową. Przekazuje wersję oświadczeń straconych uczestników spisku przeciw Wilhelmowi Orańskiemu, zaczerpniętą z gazety holenderskiej, i broni Jakuba II oraz Francji przed zarzutem współudziału. Wspomina ruchy flot francuskich oraz stan zdrowia króla i odłożony wyjazd dworu na Ruś.

De Baluze opisuje sześć pakunków wysłanych przez bankiera Helissanta: obrazy, przedstawienia koszy z owocami, odzież i rozłożone drewniane łóżko. Wspomina weksel, pobyt markiza przy armii i ruchy wojsk we Włoszech, Flandrii oraz nad Renem.

Autor opisuje doniesienie o przybyciu francuskich pełnomocników do Delft, dalszy obieg paszportów, sprzeczne wieści o żądaniu zwrotu Strasburga oraz uzbrojenie małej francuskiej eskadry w Breście.

Autor omawia zabezpieczenie Holsztynu przed Danią, podróż króla Anglii, doniesienie o mszy w Dreźnie i francuskie nominacje. Zapowiada przyjazd do Polski mistrza tańca przygotowującego widowiska.

De Baluze przekazuje niepotwierdzone warunki pokoju z księciem sabaudzkim: neutralność, zwrot zdobyczy, odszkodowanie, Pinerolo i małżeństwo dynastyczne. Dodaje wiadomości o żałobie francuskiej po królu polskim, zdobyczach kaprów z Saint-Malo i obiegu gwinei w armii francuskiej.

Autor spodziewał się przyjazdu adresata, lecz otrzymał jego list do Paryża. Przekazuje sprzyjające Francji wieści i ustala dalsze postępowanie z wekslem przesłanym przez stolnika Pilskiego.

Autor przesyła wyciąg przeczący części wiadomości korzystnych dla cesarskich. Uzgadnia wysłanie tysiąca rixdalerów Duportowi i przypomina własne pięćdziesiąt franków wyłożonych przy zapłacie rachunku Saillota w Paryżu.

De Baluze przekazuje relację zakonnika o sytuacji pod Turynem, rzekomych nagrodach za zabijanie Francuzów i zachętach do dezercji. Donosi też o domniemanej niewypłacalności banku angielskiego i dołącza nowiny paryskie.

Autor donosi, że spór duńsko-holsztyński nie został rozstrzygnięty w Hamburgu, i opisuje ruchy szwedzkich wojsk oraz niepokój w Rzeszy po wyborze nowego elektora. Na końcu zapowiada przyprowadzenie adresatowi osoby poleconej przez wielkiego hetmana.

De Baluze gratuluje przyjazdu i rozwiązania wojewodziny. Prosi o wyjaśnienie pogłosek o niezadowoleniu Jabłonowskiego z przyjęcia we Francji i odrzuconych propozycjach. Ustala także sposób rozliczenia należności paryskiej.

Rękopiśmienne nowiny przedstawiają działania wojsk francuskich w Niderlandach, nad Renem i w Piemoncie. Zawierają pogłoski o śmierci królowej wdowy hiszpańskiej oraz tajnych rokowaniach Callières’a; autor wyraźnie rozróżnia pogłoski i informacje, które uważa za pewne.

De Baluze rekomenduje doręczyciela, którego przychylnie przyjął wielki hetman, i prosi wojewodę ruskiego o otoczenie go opieką.

Autor cieszy się z powrotu wojewodziny do zdrowia. Wyjaśnia brak korespondencji markizy de Béthune i zapewnia, że jej syn otrzymał pieniądze oraz zamierzał wrócić do Francji.

Biuletyn opisuje sukces wojsk Vendôme’a w Katalonii, śmierć królowej wdowy hiszpańskiej i pokaz fontann Wersalu włoskim dyplomatom. Przekazuje pogłoski o pokoju sabaudzkim, ruchach wojsk i działaniach floty. Dopiski dotyczą oblężenia Temeszwaru oraz zdobyczy Barta.

Autor podpisany Bal, odpowiadając Ciepanowskiemu, broni człowieka określanego w liście jako kozak. Powołuje się na jego niewinność i wierność sobie. Rozważa odesłanie go, lecz zaznacza, że nie chce oddawać go jako niewolnika. Szczegóły pierwszej skargi oraz warunków odesłania pozostają częściowo nieczytelne. Są to twierdzenia autora, nie potwierdzenie wyroku uniewinniającego.

Nadawca odpowiada na list pułkownika, który zastał go podczas podróży do Oleska. Wyjaśnia zwłokę w korespondencji i pisze o braku pieniędzy potrzebnych na regiment. Deklaruje dalsze starania, ale szczegóły dotyczące kwot i terminów pozostają niewyraźne.

Kopia przypisana Mateuszowi Basarabowi przekazuje Janowi Keményemu pogłoski o Kozakach, Tatarach i wojskach polskich. Nadawca odróżnia niepewne wieści od tego, co sam zdołał potwierdzić, oraz wspomina przybyłego od chana posła.

Adres do Stanisława Jana Jabłonowskiego, kasztelana krakowskiego i najwyższego wodza wojsk Królestwa Polskiego, do Warszawy.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Bieliński oskarża chorągiew królewicza Jakuba o przemoc i szkody w starostwie tucholskim. Protestuje przeciw jej poselstwu do króla i oskarżeniu, jakoby sprowadził królewskich ludzi do Tucholi; prosi o sprawiedliwość i obronę honoru.

Bieliński skarży się na generała i wspomina swój dług ze skarbu. Prosi kasztelana krakowskiego i hetmana wielkiego koronnego o łaskę i protekcję. Szczegóły sporu pozostają słabo czytelne.

Bieliński prosi o poparcie na sejmikach i wpis do instrukcji przed niespodziewanie wyznaczonym sejmem. Podkreśla wzajemną przyjaźń i chęć służenia domowi adresata.

Walerian prosi rodzonego brata Walentego o list, wiadomości o matce i żonie oraz nowiny wojskowe i sejmowe. Wspomina pogłoskę o wyjeździe znajomego księdza do Rzymu; nie ma potwierdzenia jego pobytu.

De Birckholtz wyjaśnia Jabłonowskiemu, że pieniądze przeznaczono dla husarii i pancernych. Spełnienie prośby starosty włodzimierskiego grozi niezadowoleniem innych kompanii; autor uzależnia pomoc od napływu środków.

Bobrowski wysyła pacholika, którego adresat ma po powrocie odesłać do chorągwi. Przypomina o swej sprawie i oczekuje deputatów; skarży się, że przysłanym pocztowym nie dano nic na wyżywienie.

Komendant prosi starostę w Janowie o odzyskanie i natychmiastowy zwrot lwowskich podwód zabranych przez posłów tureckiego i tatarskiego. Miały wrócić bezzwłocznie, a są potrzebne do prac przy fortyfikacjach Lwowa.

Pułkownik występuje za Szymonem Hrebionką, sługą stolnika krakowskiego. Prosi magistrat o korzystną zmianę wyroku w sporze z ks. Felicjanem Kubińskim, któremu zarzuca dążenie do przejęcia majątku Hrebionki.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Wielopolski prosi burmistrza o pomoc urzędnikowi komory w odzyskaniu należności od lwowskich obywateli i kupców. Podkreśla interes skarbu i trudności wierzyciela z powodu zawiedzionych terminów zapłaty.

Wielopolski wyjaśnia, że po wniesieniu skargi na chorążego Koca do hetmana nie może sam rozstrzygać tej sprawy. Czeka na dyspozycję wyższej władzy, nie przesądzając zasadności zarzutów.

Gabriel odsyła wojewodzie naprawioną karetę przez Janickiego i deklaruje gotowość do przysług. Prosi też o pomoc dla swego rodzonego w sprawach wojskowych.

Wyhowski wyjaśnia milczenie trudnościami, zapewnia Keményego o trwałej przyjaźni i zapowiada poselstwo hetmana do księcia Siedmiogrodu po zakończeniu wesela jego syna w Mołdawii.

Autor, po chorobie, wysyła dwóch ludzi w związku z pobytem adresata w Śmile. Zapowiada przyjazd10marca pod Połonne i pragnie spotkania; końcowy dopisek oraz nazwy miejsc wymagają kontroli.

Wojnarowski prosi wojewodę o protekcję dla syna Stefana, stolnika owruckiego. Przywołuje łaskę ojca adresata, kasztelana krakowskiego, oraz pośrednictwo innych patronów; zapowiada przyjazd do Krakowa.

Woleński prosi o wydanie Grzegorza, ślusarza zbiegłego z prac dla fortecy i garnizonu w Brodach. Rozpoznany we Lwowie przez podoficera Tręmbeckiego, przebywa w więzieniu ratuszowym. Datownik15V, okładka13V1739.

Gadziewicz opisuje starania o królewski reskrypt uwalniający Lwów od kontrybucji. Wspomina pośredników i rozmowy w obozie oraz prosi o dalsze działania i wiadomości. Znaczna część szczegółów pozostaje nieodczytana.

Gałecki informuje ze Środy o sporach podczas sejmiku, próbie jego zerwania i kwestiach rozdziału hiberny. Zapowiada dalsze informacje w osobnym piśmie; część relacji i dopisku pozostaje nieodczytana.

Giedymin prosi porucznika o krótkotrwałe pożyczenie pancerza i elementów uzbrojenia. List nie podaje celu użycia ani daty; rok 1698 pochodzi z okładki.

Zapowiedź przybycia wojsk cesarskich na zimowe kwatery. Autor nakazuje burmistrzom przygotować prowiant i furaż przed jego przybyciem; końcowa klauzula nie została w pełni odczytana.

Gorzewski informuje o gromadzeniu prowiantu przez Sasów i składowaniu go w Toruniu. Sam nie ma środków na dalszą podróż i prosi o szybki rozkaz.

Gorzewski zapewnia, że odzywa się każdą pocztą, i prosi patrona o dalsze dyspozycje.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Autor wyraża współczucie dla losów Lwowa, zapewnia o przychylności swego zwierzchnika i życzy, by miasto odrodziło się wraz ze zmartwychwstającym Chrystusem.

Autor odrzuca wymówki miasta w sprawie pieniędzy. Twierdzi, że nie krzywdzi mieszkańców, lecz nie może dłużej utrzymywać służących bez żołdu ludzi z własnych środków.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Gurowski skarży się na ponowną asygnatę hibernową mimo kwitów komisji lwowskiej. Podaje dzienny koszt szesnastu złotych i utrzymania deputatów, prosi o ich wycofanie, wspomina paraliż i niedostarczenie kwitów.

Gurowski prosi o pomoc w uzyskaniu pieniędzy i protekcję przed komisją wojskową. Zapowiada przedstawienie dokumentów mających wykazać jego niewinność wobec stawianych mu zarzutów.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.