Katalog źródeł

Król przypomina wcześniejszy mandat nakazujący wykonanie dekretu w sprawie miasta z jezuitami i sprawiedliwą wycenę domów, których potrzebują oni do budowy dla kultu i nauki młodzieży. Oburzony zwłoką, żąda natychmiastowego wykonania dekretu i ostrzega przed dalszym postępowaniem przeciw władzom Lwowa.

Król informuje, że Piekarski zranił go w głowę przy wejściu do kościoła, ale nie ma zagrożenia życia. Nakazuje publiczne ogłoszenie tej wiadomości, aby nieprzychylne osoby nie wykorzystywały wydarzenia do wzniecania niepokojów.

Po skardze członków wspólnoty i wyjaśnieniach magistratu król nakazuje usuwać spory, przestrzegać przywilejów, dekretów i rozstrzygnięć polubownych. Dochody przyznane miastu świeżym przywilejem mają służyć dobru publicznemu, a nie prywatnym korzyściom.

Król nakazuje magistratowi Lwowa pilnie przestrzegać uniwersałów monetarnych. Wymienia Żydów, Szkotów i innych trudniących się pieniądzem, którym nie wolno wbrew prawom obracać czerwonymi złotymi i talarami ani skupować ich na wywóz. Zakazuje przywożenia oraz zbywania wskazanej obcej monety. Urząd ma bezzwłocznie karać sprawców; za zaniedbanie lub tolerowanie naruszeń grozi odpowiedzialnością samym władzom miasta.

Na prośbę Rusinów unickich i nieunickich król wyznacza generalny synod we Lwowie na 28 października 1629. Władze miasta mają zapewnić uczestnikom bezpieczeństwo, zapobiegać zamieszkom, współpracować z królewskim posłem i pomagać metropolicie kijowskiemu. Powinny wcześnie wyznaczyć kwatery oraz miejsca pobytu duchownych i pozostałych uczestników.

Król nakazuje zwrócić Żydom lwowskim towary przywiezione na jarmark i zabrane przez magistrat, który nie zaczekał na rozstrzygnięcie sporu. Do czasu wyroku zabrania utrudniania im handlu.

Król relacjonuje skargę Żydów z przedmieścia na napady studentów i innych swawolnych osób, rabunek domów, towarów i pieniędzy. Nakazuje magistratowi zapewnić porządek i przykładnie karać sprawców.

Król dziękuje Lwowowi za opór wobec wojsk wojewody siedmiogrodzkiego i prosi o pożyczkę 100 000 złotych. Zabezpieczeniem mają być dochody celne pobierane w arendzie; szczegóły przekaże podskarbi.

Król poleca władzom Lwowa zachować wdowę i dzieci Andrzeja Dalczyńskiego, doktora i rajcy lwowskiego, przy umowie o wieś szpitalną Malechów. Nakazuje nie odbierać im wsi ani nie zawierać umowy z innym dzierżawcą.

Król potępia władze Lwowa za niezastosowanie się do jego rady i dopuszczenie zabójstw oraz rabunków. Żąda surowego śledztwa, zatrzymania wszystkich sprawców i wspólników oraz osadzenia ich do przyjazdu komisji. Podkreśla, że nie wolno wyrządzać krzywdy Żydom i niewierzącym ani przelewać niewinnej krwi, i przewiduje karanie winnych jako przykład dla innych.

Król powierza pełną komendę nad miastem i zamkiem lwowskim Olewińskiemu, wojskiemu lwowskiemu. Magistrat ma porozumiewać się z komendantem w sprawach bezpieczeństwa, stosować się do przekazywanej przez niego woli króla i okazywać mu posłuszeństwo.

Król zarzuca władzom Lwowa wspieranie osób szkodzących dochodom celnym, odpędzanie strażników i przepuszczanie towarów bez odprawy. Nakazuje zapobiec nadużyciom i karać również kupców działających pod ochroną panów. Grozi postępowaniem instygatora koronnego przed sądem królewskim.

Na podstawie relacji marszałka nadwornego koronnego, administratora ceł, król zarzuca tłumaczowi lwowskiemu Mikołajowi Bajdułowiczowi szkodzenie dochodom celnym i podburzanie innych. Żąda usunięcia go z urzędu i ustanowienia następcy; w razie zwłoki sam wyznaczy właściwą osobę.

Król wyraża żal z powodu niepomyślnych rokowań mających odwrócić zagrożenie od ziem ruskich. Zapowiada zgromadzenie pospolitego ruszenia i własną wyprawę. Do przybycia pomocy żąda od Lwowa odważnej i czujnej obrony, wspominając także szybkie wsparcie piechotą.

Król przypomina magistratowi subsydium uchwalone przez sejm i rozpisane na Lwów uniwersałem. Skarb nie otrzymał należnej wpłaty, więc król ponawia żądanie niezwłocznego przekazania 12 tysięcy złotych polskich, zaznaczając, że nie może odstąpić od tej sumy.

Jan III nakazuje cechowi krawieckiemu zaniechać szykan wobec rzemieślników pracujących dla obozu, gwardii i dworu. Grozi postępowaniem sądowym. Klauzula o ich podległości sądom wymaga dalszej kontroli.

August II rekomenduje Wojciecha Urbańskiego, uprzednio rajcę i burmistrza Jarosławia, do wakującego urzędu rajcy we Lwowie. Przywołuje obronę Jarosławia przed samowolą wojskową oraz nadanie mu królewskiego serwitoratu.

Ludwika Maria zawiadamia o przeniesieniu z Sambora do Lwowa Krasińskiej, panny z jej fraucymeru, oraz Palmerowej dla bezpieczeństwa. Prosi magistrat o odpowiednie wolne pomieszczenia i wszelkie wygody potrzebne podczas pobytu.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Wyhowski wysyła człowieka po potrzebne rzeczy i prosi magistrat o wydanie mu wszystkiego, co wskazuje osobny rejestr, jeszcze tego samego dnia. Oczekuje szybkiego powrotu wraz z panem Sawryckim [?].

Wyhowski zapewnia o przyjaźni i łasce hetmana, zachęca do wysłania delegacji po dalszą odpowiedź. Fragment o ludziach i przysiędze pozostaje niepełny.

Zapowiedź pewniejszej odpowiedzi hetmana następnego dnia i dalszych starań o pomyślne zakończenie rozmów. Dopisek mówi o odprawieniu wysłanników.

Po odroczeniu układów hetman i starszyzna oczekują nazajutrz duchownych, szlachty i mieszczan, aby przedstawiciele różnych stanów wysłuchali warunków.

Wyhowski odwołuje wiadomość przekazaną Grodzickiemu o niemożności spotkania: hetman zakończył pilne rozmowy i oczekuje niezwłocznego przyjazdu magistratu.

Wyhowski obiecuje dalsze pośrednictwo, informuje o ustnym przekazaniu warunków hetmana i wzywa do ponownego wysłania delegacji nazajutrz.

Wyhowski przesyła odpowiedzi pułkowników, informuje o przedstawieniu ich hetmanowi i wspomina honorarium. Szczegóły żądania i rola pełnomocnika wymagają kontroli.

Wyhowski ponawia zapewnienie o niezmiennej życzliwości i prosi, aby magistrat całkowicie zdał się na łaskę hetmana.

Zajęcia wojskowe uniemożliwiły dzisiejsze spotkanie z hetmanem. Wyhowski zaprasza magistrat na następny dzień, jak najwcześniej rano.

Plamisty list ostrzega przed zwłoką w odpowiedzi, wspomina powstrzymanie rozlewu krwi i zachęca do pośpiechu z ostateczną deklaracją. Liczne fragmenty nieczytelne.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Gniński przekazuje wolę króla po skardze mieszczan żółkiewskich na nowe opłaty lwowskie: 2 grosze od stu kwart i 5 groszy od słodów. Żąda zwolnienia z nowych obciążeń, jeśli ustanowiło je samo miasto.

Godlewski przekazuje władzom Lwowa suplikę Giergiewiczowej i kopię pisma do starosty błońskiego. Prosi o rozpatrzenie sprawy; załącznik dotyczy przejęcia kamienicy i praw miasta.

Darowski odrzuca żądanie podatków sprzed objęcia kamienicy. Opisuje zniszczony dach, wodę podmywającą fundamenty i kwaterunek żołnierzy; domaga się uwzględnienia stanu budynku i pisemnej odpowiedzi.

Niemieckojęzyczny nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu w sprawie rozrachunków, wierzycieli i należnych sum. Przedstawia argumenty dotyczące wcześniejszych uzgodnień i prosi o sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy. Tekst jest trudny do odczytania; dopisek na s.3 ma odrębny datownik 17 września, lecz wygląda na postscriptum do listu, nie osobny list.

Nadawca ponawia wobec magistratu prośbę w sporze dotyczącym zobowiązań finansowych. Wspomina o wcześniejszym piśmie, wierzycielach, rozliczeniu oraz oczekiwanym rozstrzygnięciu. List kończy się datą 17 lutego 1647; zachowana karta adresowa wskazuje Lwów.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu. Pisze o lwowskiej synagodze żydowskiej, prawach i sprawach miejskich oraz o rozstrzygnięciu lub przedstawieniu kwestii przed magistratem. Część rękopisu jest wyblakła i nieczytelna. Na oglądanej karcie nie ma pewnej, pełnej datacji ani miejsca wystawienia.

Nadawca pisze do lwowskiego magistratu w sprawie pana Afendikowicza i jego dóbr, wspominając o prawie i rozstrzygnięciu sprawy. Prosi o przychylne potraktowanie kwestii. Datacja na karcie wskazuje Warszawę, 18 maja 1692 roku. Zapis na odwrociu wskazuje Warszawę i 13 lipca 1695 roku jako odrębną adnotację adresową; nie zastępuje daty listu.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu jako do przyjaciół godnych szacunku. W tekście polskim z łacińskimi wtrąceniami wspomina sprawy związane z miastem i prosi o życzliwe potraktowanie sprawy; znacznej części wywodu nie można odczytać pewnie. Na karcie podano Warszawę i 4 kwietnia 1689 roku.

Zadzik informuje magistrat Lwowa o deklaracji królewskiej dotyczącej miasta Warszawy, otrzymanej przez referendarza podczas nieobecności nadawcy. Wskazuje, że kwestia ta może sprawić adresatom trudność; końcowy sens dalszego wywodu jest częściowo niepewny. List datowany w Warszawie 22 września 1634 r.

Zadzik odpowiada w sprawie powierzonej mu przez magistrat Lwowa. Wspomina pana pisarza oraz deklaruje gotowość dalszego działania i wyświadczenia adresatom przysługi. Szczegóły pozostają częściowo nieczytelne.

Nadawca pisze, że jedna z osób należących do jego domowników ma sprawę sukcesyjną przed sądem lub magistratem Lwowa. Prosi adresatów o sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy i wspomina o szczegółach dotyczących praw lub dóbr, które są częściowo nieczytelne. Datownik zaczyna się od słów „Na granicy …”, ale miejsca, dnia i roku nie udało się pewnie odczytać.

Andrzej Zamoyski informuje magistrat Lwowa o staraniach króla na rzecz dobra miast i prosi, by magistrat punkt po punkcie opisał dolegliwości, bezprawia i uciski, których miasto doświadcza, wskazując ich sprawców. Zebrane informacje mają zostać przesłane pocztą, aby nadawca mógł podjąć starania o zaradzenie krzywdom. List datowano w Warszawie 17 stycznia 1705 r.

Zamoyski zwraca się do magistratu w sprawie procesu Imć Pana Klimonowicza z Lipowiczowskimi o należne im długi. Wskazuje, że spór pozostaje nierozstrzygnięty, i prosi, by magistrat nie tylko podjął sprawę, lecz także doprowadził do sprawiedliwego rozstrzygnięcia. List datowano w Warszawie 29 września 1707 r.

Zamoyski odnosi się do sprawy przedstawionej przez Bartłomieja Radnę i podkreśla jej znaczenie dla dobra całego miasta. Wspomina o sumach, długach lub rozliczeniach; dokładny przedmiot jest częściowo nieczytelny. Datownik końcowy wskazuje Warszawę, 26 kwietnia 1706 r.

Zamoyski odpowiada na suplikę lwowskich konsulów w sprawie dotyczącej miasta i jego praw lub postępowania magistrackiego. Wzywa do dalszego przedstawienia lub uporządkowania sprawy; szczegółowy przedmiot suplikacji pozostaje częściowo nieczytelny. List datowano w Warszawie 9 stycznia 1706 r.

Zamoyski przedstawia skargę dotyczącą Hilarego Siegnia i rozporządzania jego majątkiem. List mówi o ryzyku roztrwonienia substancji oraz o żonie i potomstwie; nadawca zaleca ustanowienie opiekunów i wymaganie od nich rachunków. Datownik na końcu wskazuje Warszawę, 26 kwietnia 1706 r.

Nadawca pisze o Krzysztofie Balejowiczu i sprawie wynikłej z jego handlu oraz postępowania wobec niego. Szczegóły konfliktu i część słów są trudne do odczytania. Datownik podaje Warszawę, 23 maja 1697 r.; podpis odczytany ostrożnie jako Jan Zamoyski.

Nadawca kieruje do władz Lwowa obszerny, formalny list dotyczący sprawy wymagającej rozpatrzenia. W tekście rozpoznawalne są wzmianki o Warszawie, urzędnikach i prośbie o zajęcie się sprawą, ale jej meritum nie daje się pewnie odtworzyć. Brak wiarygodnego datownika w treści.