Katalog źródeł

August II przekazuje Potockiemu, strażnikowi koronnemu, skargę Lwowa na tworzenie odrębnej jurysdykcji na przedmieściu, zajmowanie gruntów miejskich i przemoc arendarza. Żąda zbadania praw własności, pozostania w granicach nabytych gruntów oraz powstrzymania arendarza; wskazuje możliwość procesu przed właściwym sądem.

Prezydent i radcy miasta Lwowa zapewniają podsędka ziemskiego lwowskiego Łosia, że w sporze o kamienicę Osmulską wszczętym przez starostę kaniowskiego nie dopuszczą do naruszenia jego praw. Władze miejskie deklarują pełne poszanowanie sprawiedliwości oraz godności adresata.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

Jerzy Bałaban informuje radę miasta Lwowa o swojej interwencji u wojewody krakowskiego w sprawie zarzutów dotyczących aresztowanych Żydów. Zachęca rajców do przygotowania się na zjazd komisji śledczej, która ma dowieść ich niewinności pomimo niechęci wojewody i oskarżeń pana Tarnawskiego.

Jerzy Bałaban powiadamia rajców lwowskich, że wojewoda krakowski z powodu złego stanu zdrowia nie przybędzie do Lwowa na uroczystości żałobne. Zaleca adresatom, aby mimo tej nieobecności bezzwłocznie wykonali wszystkie zaplanowane powinności.

Jerzy Bałaban relacjonuje władzom Lwowa swoje starania u hetmana i wojewody krakowskiego Stanisława Rewery Potockiego o pomyślne załatwienie spraw miejskich i podpisanie reskryptów. Informuje o przełamaniu oporów hetmana, odprawieniu pisarza miejskiego z dokumentami oraz deklaruje dalszą pomoc dla miasta.

Jerzy Bałaban informuje rajców lwowskich, że wojewoda krakowski oburzył się z powodu prowadzenia przez nich rokowań w ważnej sprawie drogą listowną zamiast osobiście. Autor przekazuje tę uwagę pod rozwagę władz miasta, ponawiając wyrazy swojej gotowości do dalszych usług.

Kopia przypisana Mateuszowi Basarabowi przekazuje Janowi Keményemu pogłoski o Kozakach, Tatarach i wojskach polskich. Nadawca odróżnia niepewne wieści od tego, co sam zdołał potwierdzić, oraz wspomina przybyłego od chana posła.

Marszałek Trybunału Koronnego Stanisław Kazimierz Bieniewski upomina magistrat lwowski za uwięzienie rannej szlachty w więzieniu dla złodziei, uznając to za zniewagę stanu rycerskiego. Wzywa władze miejskie do zaniechania tych działań ze względu na trwające postępowanie trybunalskie i wypomina im niewdzięczność za dotychczasowe wstawiennictwo u króla.

Józef Brzeźnicki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o listy wstawiennicze do dygnitarzy krakowskich w celu wypłaty należnych mu pieniędzy z podatków. Skarży się również na odesłanie jego pocztu z chorągwi i deklaruje gotowość do służby podczas sejmu.

Władysław Biernacki prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz listy polecające do marszałka i deputatów trybunalskich w toczącym się procesie z panem Zbockim. Informuje również o podejmowanych w Kijowie staraniach w celu pozyskania funduszy dla wojewody na zbliżający się sejm.

Zapiski urzędowe kancelarii galicyjskiej z lat 1794–1795 potwierdzające uiszczenie taksy stemplowej oraz przeprowadzenie kolacjonowania stron księgi przez urzędników sądowych.

Konstanty Wapowski prosi wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o ponowienie nakazu wydania zbiegłego poddanego ze wsi Lacka Wola na rzecz wojskiego żydaczewskiego. Poprzednie polecenie w tej sprawie zostało wstrzymane przez chorążego krakowskiego w wyniku mylnych skarg tamtejszych włościan.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Biskup przemyski Michał Wodzicki apeluje do hetmana Jana Klemensa Branickiego o wstawiennictwo i ochronę Lwowa przed samowolą starosty błońskiego Potockiego, który zbrojną ręką przejmuje miejskie kamienice. Powołując się na konstytucję z 1678 roku zakazującą siłowego zaboru dóbr mieszczańskich, prosi hetmana o powstrzymanie bezprawia grożącego miastu upadkiem.

Administrator brodzki J. Wolański prosi prezydenta Lwowa o przekazanie podoficerowi Trembeckiemu uwięzionego w lwowskim ratuszu zbiega, ślusarza Grzegorza, który uciekł z Brodów po zaciągnięciu licznych długów. Deklaruje wdzięczność oraz zapowiada poinformowanie hetmana wielkiego koronnego o pomyślnym załatwieniu sprawy.

Franciszek Zygmunt Gałecki przesyła hetmanowi Jabłonowskiemu relację króla dotyczącą misji starosty chełmskiego w Kowlu. Wspomina o napomnieniu, by unikać zarzewia wojny i trzymać się drogi praworządności.

Kazimierz Głogowski zwraca się do posła Józefa Potockiego z prośbą o poparcie na sejmie i zatwierdzenie w drodze konstytucji sejmowej praw do spornego majątku ze zrealizowanego testamentu. W zamian za pomoc deklaruje Potockiemu pełną wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Autor protestuje przeciw przejęciu kamienicy Katarzyny Piergiewiczowej przez cesję długu. Powołuje się na konstytucję 1678 r. i żąda zwrotu nieruchomości do obrotu miejskiego za odpowiednią cenę.

F. S. Godlewski przesyła na ręce prezydenta i władz Lwowa odpowiedź oraz kopię listu do starosty błońskiego w sprawie supliki pokrzywdzonej pani Georgiewiczowej. Prosi o przekazanie tych dokumentów zainteresowanej kobiecie.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Kanclerz Andrzej Stanisław Załuski przesyła magistratowi lwowskiemu wyrazy współczucia z powodu doznawanych przeciwności oraz zapewnia o ponowionej opiece króla. Informuje także o wystosowaniu pisma do hetmana z poleceniem zadbania o pełne bezpieczeństwo miasta.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski przesyła z Torunia wojewodzie ruskiemu noworoczne powinszowania. Donosi także o przybyciu biskupa i wojewody chełmińskich na audiencję u króla oraz o wspólnym obiedzie na dworze monarszym.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski uskarża się na bezprawne wyznaczenie zimowych leż dla wojsk skonfederowanych w jego rezydencji oraz obojętność władz. Przytacza również warszawskie kazanie nawołujące do zdecydowanego, siłowego stłumienia buntu żołnierskiego na wzór litewski.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zerwaniu sejmiku generalnego Prus Królewskich w Malborku, do czego doprowadziły wzajemne animozje i spory o laskę marszałkowską. Wspomina również o napięciach towarzyszących kwestiom komisarzy do hiberny oraz indygenatu.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego z prośbą o uwzględnienie odszkodowania za zniszczenia poczynione przez wojsko w jej dobrach podczas negocjacji nad jego rozwiązaniem. Prosi go również o wstawiennictwo i wyjednanie protekcji u wojewody krakowskiego.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Zygmunt Kamiński informuje kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego o uzyskaniu z gdańskiego ratusza, po wielomiesięcznych sporach, deklaracji dotyczącej ratalnej wypłaty sum pogłównego. Zapowiada przekazanie szczegółów w kolejnej korespondencji po wyznaczonej na poniedziałek audiencji.

Zygmunt Kamiński donosi kasztelanowi krakowskiemu o bezskuteczności dotychczasowych zabiegów wobec nieustępliwego stanowiska gdańszczan. Wyraża obawę, że jeśli kwestia ta nie zostanie pomyślnie rozwiązana podczas pobytu adresata w Warszawie, dalsze perswazje i listy okażą się bezcelowe.

Król Zygmunt III Waza potwierdza i nakazuje wpisać na trwały pergamin siedem ugód zawartych pomiędzy mieszczanami i rajcami lwowskimi a okoliczną szlachtą, dotyczących poboru ceł, myt i opłat za wypas bydła (spasnego). Na mocy tych porozumień szlachta zobowiązała się do respektowania królewskich immunitetów handlowych Lwowa i niepobierania nienależnych opłat.

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.

Katarzyna Kossakowska gani lwowski magistrat za wydanie zakazu wynajmowania przez klasztory kwater szlachcie zjeżdżającej na kontrakty. Ostrzega rajców, że zrażenie szlachty doprowadzi do zbojkotowania lwowskich zjazdów i przeniesienia kontraktów do innego miasta.

Szczęsny Krechowski po objęciu zarządu nad wakującym biskupstwem chełmińskim zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o otoczenie diecezji pańską protekcją. W sposób szczególny poleca jego opiece miasto Chełmno, graniczące ze starostwem świeckim.

Teodor Lubomirski przeprasza kasztelana krakowskiego za brak osobistego pożegnania przed wyjazdem z Warszawy i przesyła wyrazy szacunku przez posłańca. Zwraca się z uniżoną prośbą o dalszą łaskę oraz roztoczenie protekcji nad nim i jego chorągwią, deklarując gotowość do pełnienia usług.

Hetman Stanisław Lanckoroński informuje radnych lwowskich o zganieniu pana Janickiego i nałożeniu aresztu na jego żołd z tytułu krzywd wyrządzonych przedmieszczanom. Ponagla także władze miasta do zgromadzenia zimą materiałów potrzebnych do wiosennej budowy fortyfikacji zamku i Lwowa.

Stanisław Małachowski ubolewa nad rozłąką z adresatem oraz wspomina o skąpych wieściach z sejmiku halickiego, licząc na jego diariusz. Informuje także o oczekiwaniu na dokument ewikcji wieziony przez wojewodę bracławskiego.

Król Jan Kazimierz w uznaniu wierności i ofiarności Lwowa podczas wojen zrównuje miasto oraz jego obywateli w prawach, wolnościach i przywilejach szlacheckich z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy otrzymują prawo udziału w elekcjach królewskich, obecności na sejmach oraz swobodnego nabywania i posiadania dóbr ziemskich.

Arcybiskup lwowski Jan Tarnowski dokonuje erekcji, dotacji i prawnego zatwierdzenia prepozytury przy kaplicy Najświętszej Maryi Panny (Domagaliczowskiej) przy katedrze lwowskiej, scalając fundacje i legaty pieniężne na łączną kwotę 10 200 złotych polskich. Dokument określa obowiązki mszalne prepozyta i dwóch kapłanów, podział dochodów z czynszów oraz ustanawia naprzemienne prawo patronatu między arcybiskupem a magistratem lwowskim.

Król Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdza na prośbę seniorów nacji ormiańskiej przywilej Jana Kazimierza z 1661 roku, który zrównał miasto Lwów oraz jego obywateli obrządków rzymskokatolickiego, ormiańskiego i greckiego w prawach i prerogatywach z Krakowem i Wilnem. Mieszczanie lwowscy uzyskują i zachowują uprawnienia szlacheckie, w tym prawo do udziału w elekcjach królewskich, nabywania dóbr ziemskich oraz reprezentacji sejmowej.

Piotr Ożga przesyła władzom Lwowa projekt protestacji przeciw zwołaniu sejmiku w czasie zagrożenia tatarskiego wraz z nieopieczętowanymi listami do kanclerza i regenta do wglądu. Zapowiada także swój wyjazd na spotkanie z hetmanem w Podhajcach i odsyła do ustnych ustaleń z panem Kątskim.

Ostrowski apeluje do prezydenta Lwowa Wenina o zwolnienie z aresztu pana Meretyna, który porozumiał się z przeciwniczką procesową. Wskazuje, że dotychczasowy areszt jest wystarczającą karą, a dalsze uwięzienie rujnuje interesy Meretyna.

Ostrowski interweniuje u prezydenta Lwowa Wenina w imieniu starosty kaniowskiego w sprawie bezprawnego przetrzymywania w więzieniu syna architekta Meretyna. Domaga się jego uwolnienia, podkreślając, że odbył już zasądzoną karę, a dalsze więzienie go za niezapłacone grzywny jest bezprawne.

Stanisław Potocki nadaje mieszkańcom Otynii prawo wyboru władz miejskich oraz szczegółowo normuje ich powinności pańszczyźniane, podatki, opłaty dzierżawne i dziesięciny. Dokument określa również zasady przydziału działek pod zabudowę wraz z okresem wolnizny dla nowych osadników.

Uczeń stanisławowskiego gimnazjum Danyło Bohaczenko oferuje Towarzystwu Naukowemu im. Szewczenki odnaleziony w Otynii pergamin z 1753 roku dotyczący powinności poddanych starosty Potockiego, prosząc w zamian o niewielką nagrodę finansową.

Michał Postępski usprawiedliwia swoją nieobecność na posiedzeniu władz miejskich pilnym zadaniem zleconym przez kasztelana lwowskiego i prosi o przychylność magistratu. Zapewnia o swoich dotychczasowych zasługach oraz wspomina o poniesionych w związku z nimi wydatkach.

Anna Potocka zwraca się do rajców lwowskich z prośbą o łagodniejsze potraktowanie uwięzionych małżonków Białkowskich oraz o zwolnienie ich za poręczeniem. Informuje przy tym o zrzeczeniu się własnych roszczeń wobec uwięzionych, wskazując, że właściwy sprawca poniósł już karę.

Kseni Eleonora Potocka prosi prezydenta Lwowa Karola Szmelinga o ochronę Stefana Laskowskiego przed sądowymi pretensjami stolnika liwskiego Rosnowskiego dotyczącymi nabytej od klasztoru kamienicy. Podkreśla, że Laskowski nabył nieruchomość w pełni legalnie i spłacił wszelkie należności, w związku z czym nie powinien podlegać żadnym wyrokom.

Konstancja Potocka zapowiada przyjazd męża, który ma osobiście zrelacjonować trudną sytuację, oraz ubolewa nad spadłymi na rodzinę nieszczęściami. Zachęca do zachowania wzajemnej jedności w rodzie w obliczu Bożego dopustu i przesyła pozdrowienia dla wojewodziny.

Andrzej Potocki prosi władze Lwowa o wpisanie do akt miejskich oraz zwyczajowe ogłoszenie listu moratoryjnego wystawionego przez Kancelarię Mniejszą Koronną dla podupadłego lwowskiego postrzygacza. W zamian za dopełnienie tej urzędowej powinności oboźny koronny deklaruje magistratowi swoją dalszą przychylność i protekcję.