Katalog źródeł

Biskup płocki Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o swoim wyjeździe z Warszawy na ustronie przed zbliżającą się elekcją oraz o odprawieniu delegacji wojska skonfederowanego ze stosowną odpowiedzią. Zapewnia także adresata o swej stałej pamięci i życzliwości pomimo utrudnień w prowadzeniu korespondencji.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski komentuje nastroje polityczne w Rzeczypospolitej oraz doniesienia o zerwaniu wielu sejmików. Podkreśla, że w czasie jubileuszu woli poświęcić się sprawom duchowym niż troskom publicznym.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski powiadamia wojewodę wołyńskiego o rezygnacji z udziału w Trybunale Skarbowym z powodu braku jednomyślności sejmików i trudności aprowizacyjnych. Przesyła także pożądane pisma polityczne oraz składa adresatowi życzenia bożonarodzeniowe.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o odprawianiu nabożeństw wielkopostnych w diecezji oraz planowanym wyjeździe na ponowne poświęcenie zbezczeszczonych świątyń. Mimo braku świeżych wiadomości przesyła wyrazy niezmiennej życzliwości i gotowości do posług.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za nadesłanie dokumentów komisji lwowskich i wyraża nadzieję na rychłe załagodzenie kryzysu oraz przywrócenie pokoju w państwie. Donosi także o swoim nagłym wyjeździe do Warszawy na wezwanie prymasa oraz o trudnościach związanych z nastrojami wojska i zjazdem szlachty.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski pisze do wojewody ruskiego, tłumacząc brak świeżych wiadomości regułą zapożyczoną z Cycerona. W dopisku porusza kwestię opóźnionej korespondencji z Litwy i Wielkopolski oraz zawiłe rozliczenia finansowe.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski wyraża nadzieję na pomyślny przebieg sejmiku generalnego ruskiego dzięki staraniom wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz wspomina o wątpliwościach wojewody malborskiego. Informuje także z radością o publicznym wyrzeczeniu się luteranizmu przez dziewięciu domowników i ich planowanym bierzmowaniu.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o swoim krótkim wyjeździe z Torunia spowodowanym zmęczeniem i koniecznością zdobycia zaopatrzenia. Uprzedza o możliwej zwłoce w korespondencji, zapewniając jednocześnie, że listy będą mu na bieżąco przekazywane przez rezydenta.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski informuje wojewodę ruskiego o przybyciu na sejmik generalny do Malborka. Relacjonuje życzliwe przyjęcie na trasie przejazdu przez Braniewo, Elbląg oraz Frombork, gdzie odprawił posługę w swojej katedrze.

Biskup warmiński Andrzej Chryzostom Załuski gratuluje wojewodzie ruskiemu szczęśliwego powrotu i pomyślnego porodu małżonki, ciesząc się ze wznowienia korespondencji. Wspomina również o swoich sprawach prywatnych, biskupie łuckim oraz kontaktach z regimentarzem.

Andrzej Chryzostom Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o zakończeniu obrad Rady Senatu oraz trwających pracach nad ekspedycją pism na sejmiki, których daty król jeszcze nie wyznaczył. Z powodu obowiązków urzędowych i rozpoczętych sądów kanclerz nie wie, gdzie spędzi święta, z okazji których przesyła wojewodzie życzenia.

Sufragan Marcin Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o natychmiastowym wydaniu polecenia zarządcy lwowskiemu w sprawie udostępnienia kamienicy na komisję. Zastrzega jednak, że budynek musi być wolny, ponieważ królowa wcześniej zezwoliła na korzystanie z niego biskupowi płockiemu.

Sufragan płocki Marcin Załuski zapewnia wojewodę wołyńskiego o swojej nieustannej wierności i zabieganiu o jego łaskę. Tłumaczy się z trudności związanych z przemieszczeniem stad koni na Żółkiewszczyznę oraz wyjaśnia starania o kontrakt od królowej.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o obawach związanych z posunięciami wojsk szwedzkich, przygotowaniach do sejmików oraz uciążliwościach czynionych przez wojska saskie. Informuje również o planach biskupa warmińskiego i swoim zamiarze spędzenia zimy w Toruniu.

Franciszek Jan Załuski donosi wojewodzie ruskiemu o niepokojach na prowincji, ostatnich decyzjach personalnych dotyczących laski wielkiej oraz pobożnej postawie króla w Toruniu. Kończy list pośpiesznymi powinszowaniami pomyślności na nadchodzący nowy rok.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.

Franciszek Jan Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za powinszowania, opisując zniszczenia kraju, powolny bieg sesji pod Warszawą oraz zagrożenie ze strony nadciągających wojsk wroga. Donosi również o złym stanie zdrowia podkanclerzego i kanclerza, którzy z powodu wyczerpania pracą planują udać się na krótki odpoczynek na wieś.

Franciszek Jan Załuski informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o śmierci podskarbiego wielkiego koronnego i wynikłym z tego rozdaniu urzędów senatorskich. Donosi także o ruchach dworu królewskiego, pismach prymasa oraz obawach związanych z rozdwojeniem politycznym Rzeczypospolitej.

Król Zygmunt II August rozstrzyga spór pomiędzy miastem Lwowem a spadkobiercami Kazimierza Hynka, nakazując im zwrot dokumentów i ustąpienie z posiadania trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego przed Bramą Krakowską po wypłaceniu należnej sumy. Władca wyznacza woźnego ziemskiego do dokonania intromisji na rzecz miasta pod zakładem 1000 grzywien i z pomocą starosty lwowskiego.

Król Zygmunt II August zatwierdza dwa wcześniejsze dokumenty z 1417 i 1499 roku dotyczące rozgraniczenia Lwowa z posiadłościami Zubrza i Sychów oraz zasad korzystania z tamtejszych lasów. Akt nadaje wieczystą moc prawną dawniejszym ugodom i wytyczonym kopcom granicznym.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej Zygmunta I z 1543 roku wydany dla władz, kupców, krawców i kuśnierzy lwowskich. Dokument ponawia zakaz szycia i sprzedawania opasznic, odzieży sukiennej oraz futrzanej przez Żydów i pozacechowych partaczy na terenie Lwowa, Rusi i Podola.

Król Zygmunt II August potwierdza trzy dawne dokumenty komisarskie z lat 1440, 1442 i 1464 dotyczące rozgraniczenia dóbr kapituły metropolitalnej lwowskiej (Wierzbiąż i Kahujów) z królewskimi wsiami Honiatycze i Czerkasy. Wprowadzone akty przysądzają sporne grunty kapitule i nakazują wieczyste milczenie ich dzierżawcom.

Franciszek Zamoyski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zjeździe starosty szczurowieckiego z ludźmi szkalującymi króla. Zapewnia również o zamiarze uregulowania zaległych pretensji finansowych po przybyciu do Lwowa.

Franciszek Zamoyski zwraca się do adresata z prośbą o protekcję w skarbie królewskim w Krakowie dla deputowanych wojskowych starających się o wypłatę zaległego żołdu. Zależy mu na sprawnym załatwieniu sprawy, aby żołnierze z pieniędzmi bezpiecznie i szybko powrócili do macierzystych chorągwi.

Franciszek Zamoyski prosi wojewodę ruskiego o poparcie u skarbu królewskiego deputatów przysłanych przez stolnika pruskiego. Apeluje o wyznaczenie przedstawiciela, który pomoże im w bezzwłocznym załatwieniu sprawy.

Adres listu Franciszka Zamoyskiego do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Zawiera tytulaturę adresata z wymienieniem pełnionych przez niego starostw.

Franciszek Zamoyski dziękuje wojewodzie Jabłonowskiemu za słowa pociechy i kondolencje nadesłane po śmierci jego rodzonego brata. Zapewnia o szacunku, jakim zmarły darzył adresata, oraz deklaruje własne uniżenie i oddanie.

Król Zygmunt August przywraca ośmioletnie zwolnienie z podatków publicznych dla mieszczan lwowskich dotkniętych pożarem i zarazą, uchylając wobec nich skutki unieważnienia immunitetów z sejmu lubelskiego. Ponadto deklaruje, że miasto Lwów obowiązane jest płacić poborcom podatkowym wyłącznie szos oraz czopowe według dawnego zwyczaju.

Tomasz Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoją nieobecność na naradach koniecznością obrony twierdzy zamojskiej przed otaczającym nieprzyjacielem. Deklaruje gotowość do poświęcenia życia i prosi o wsparcie oraz przedłożenie sprawy zgromadzonej szlachcie.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla Augusta II w celu powstrzymania rozlokowania wojsk saskich w dobrach ordynackich. Przypomina, że zgodnie z wolą fundatora i zmarłego męża Ordynacja Zamojska powinna pozostawać pod bezpośrednią protekcją monarchy.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za życzliwość i łaskawe przyjęcie jej dzieci podczas ich wizyty u kasztelana krakowskiego we Lwowie. Zapewnia adresata o dozgonnej wdzięczności, gotowości do posług oraz przesyła ukłony dla jego małżonki.

Anna Zamoyska odpowiada na wezwanie wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego do wystawienia wojsk ordynackich na popis generalny, uzależniając to od rozstrzygnięcia przedłożonych kwestii. Jednocześnie prosi o wzięcie w obronę sierocych dóbr jej dzieci i powstrzymanie niszczących je nadużyć ze strony wojska.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nieustannie doznawane względy, deklarując dożywotnią gotowość do usług i polecając się jego pamięci. Przesyła również ukłony oraz pozdrowienia dla adresata i jego żony w imieniu własnym i swoich dzieci.

Anna Zamoyska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy oraz rady dotyczące zabezpieczenia twierdzy zamojskiej w obliczu zagrożenia kraju. Zapowiada wysłanie rezydenta i zorganizowanie szybkiej łączności pocztowej, usprawiedliwiając się zarazem z pisania listu cudzą ręką z powodu osłabienia chorobą.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o dalszą protekcję i radę w pilnych sprawach majątkowych, proponując przekazanie dyspozycji przez zaufanego sługę. W liście przesyła również pozdrowienia dla wojewodziny oraz ukłony od swoich synów.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu ekonoma na sejmik w Sądowej Wiszni celem dopilnowania spraw Ordynacji Zamojskiej w zastępstwie jej nieobecnych synów. Prosi adresata o życzliwość, opiekę oraz poparcie jej interesów wśród zgromadzonej szlachty.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nadesłane życzliwe listy i deklaruje wdzięczność całego swojego domu. Zwraca się również z prośbą o dalsze zachowanie jej w łaskawej opiece adresata.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.

Król Zygmunt II August zezwala mieszczanom i piekarzom lwowskim na wybudowanie jatek chlebowych i wieczysty handel chlebem, aby ulżyć miastu po pożarze. Dochód z czynszu z tych kramów monarcha przeznacza na odbudowę miejskich fortyfikacji oraz budynków publicznych, nakazując coroczne rozliczanie się władz przed pospólstwem.

Franciszek Zaorliczny informuje Stanisława Suńskiego o kończeniu przez stolarza prac nad szafą dla wojewody ruskiego, wyjaśniając, że opóźnienie wynikło z ciężkiej choroby rzemieślnika. Prosi o decyzję w sprawie odbioru mebla przed Wielkanocą oraz przekazuje prośbę wykonawcy o dosłanie brakujących elementów.

Król Zygmunt August przekazuje miastu Lwowu na okres sześciu lat dochody z podatku czopowego, płaconego przez niepogorzałych mieszczan, z przeznaczeniem na odbudowę spalonych wież, dział oraz miejskich umocnień. W zamian magistrat lwowski zostaje zobowiązany do złożenia po tym okresie pełnego sprawozdania rachunkowego z zebranych funduszy.

Król Zygmunt August potwierdza dokument arcybiskupa lwowskiego Stanisława Słomowskiego i kapituły metropolitalnej, nadający szlachcicowi Janowi Sadłowskiemu wójtostwo w opustoszałej wsi Taurów w powiecie trembowelskim na prawie osadzenia kmieci i zagrodników z dwunastoletnią wolnizną oraz uposażeniem w cztery łany, młyn i karczmę.