Katalog źródeł

Fabian Zübertz potwierdza odbiór 600 florenów przez brata adresata, zgłaszając konieczność dopłaty z powodu niższego kursu użytych monet. Omawia również sprawę żądania 3000 florenów oraz kwestię bezproblemowego złożenia pieniędzy na czynsz we Lwowie.

Fabian Sywertz informuje Arthura Forbesa o trudnościach z wypłatą 600 florenów z powodu niekorzystnych kursów dukatów i talarów u pana Wrszewatego oraz Mehrlego. Zwraca się z prośbą o polecenie bratu adresata zrealizowania tej płatności w określonej monecie za prowizją.

Fabian Zübert przesyła Arthourowi Forbesowi gazety, o które prosił brat adresata, Robert. Zgodnie z prośbą poleca przekazanie ich dalej po przeczytaniu.

Fabian Zübert informuje Arthoura Forbesa o trudnościach w wyegzekwowaniu sumy 600 złotych oraz o sporach wokół rozliczeń i asygnat z udziałem kuzyna adresata. Relacjonuje przebieg pertraktacji dotyczących wypłaty należności w talarach oraz kwestię naliczanych prowizji.

Fabian Zübertz prosi Arthura Forbesa o polecenie bratu wypłaty 655 talarów krzyżowych dla rotmistrza Mendeckiego na poczet wspólnego bezpieczeństwa. Zapewnia przy tym o gotowości szybkiego zwrotu pożyczonych pieniędzy.

Król Henryk Walezy na sejmie koronacyjnym potwierdza wspólnocie Ormian lwowskich wszelkie prawa, przywileje, immunitety oraz zwyczaje nadane przez swoich poprzedników. Nakazuje urzędnikom królewskim i władzom miejskim Lwowa bezwzględne ich przestrzeganie i ochronę lwowskich Ormian.

Autorka przesyła pozdrowienia kumowi, wyraża troskę o jego osłabione zdrowie i tłumaczy brak osobistych odwiedzin fatalnym stanem dróg. Relacjonuje również rozmowę z panią Godlewską w sprawie obejrzenia pokojów w kamienicy przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Paula, Urszula i Katarzyna, córki zm. Gaspara Caprariusa, sprzedają za 8 florenów reńskich działkę ziemi w Telve di Sotto Gasparowi Buffie, aby spłacić dług wynikający z wyroku arbitrażowego. Transakcję zawarto w obecności męża Pauli oraz kuratora małoletnich sióstr i poświadczono notarialnie.

Walenty Zieleński przesyła noworoczne powinszowania i przypomina o swoich dawnych usługach prawnych świadczonych adresatowi w Krakowie. Prosi o wstawiennictwo w lwowskim magistracie w sprawie obsadzenia funkcji prokuratora do spraw cywilnych.

Dokument potwierdza sprzedaż parceli gruntu w okręgu Puzenaio nad rzeką Piawą przez Buolfa na rzecz Giovanniego z Cesco Sancti Petri. Sprzedawca kwituje całkowity odbiór zapłaty i zobowiązuje się do wieczystego zagwarantowania nabywcy niezakłóconego posiadania nabytej nieruchomości.

A. Zielenkowski zwraca się do przedstawiciela lwowskiego magistratu z prośbą o pomoc miasta przy naprawie zniszczonych, grząskich dróg koło swojego dworku, oferując w zamian własne drewno. Wskazuje na ogromne straty kupców i mieszkańców grzęznących w błocie oraz przypomina, że naprawił już na własną rękę jedną z przepraw koło klasztoru augustianów.

Król Zygmunt August potwierdza dokument arcybiskupa lwowskiego Stanisława Słomowskiego i kapituły metropolitalnej, nadający szlachcicowi Janowi Sadłowskiemu wójtostwo w opustoszałej wsi Taurów w powiecie trembowelskim na prawie osadzenia kmieci i zagrodników z dwunastoletnią wolnizną oraz uposażeniem w cztery łany, młyn i karczmę.

Wojewoda krakowski Piotr Zborowski zapewnia władze Lwowa o swoim poparciu w sporze ze szlachtą ruską, która bezprawnie próbuje pociągać mieszczan przed swoje sądy. Podkreśla wagę przywilejów miejskich oraz wyłącznego prawa apelacji do króla, zalecając lwowskiemu magistratowi wnoszenie oficjalnych protestacji w razie nacisków.

Giovanni Rambaldo sprzedaje Battiście Buffie i jego bratu Pietro roczny czynsz w zbożu z gruntu w Carzano za sumę 27 reńskich. Ze względu na swój wiek sprzedający składa uroczystą przysięgę potwierdzającą ważność zbycia praw.

Szymon Zboiński wraz z synowcem Jakubem interweniują u Franciszka Głogowskiego w sprawie bezprawnego zaboru konia z rzędem ich słudze przez podstarościego i ludzi z Rudy. Autorzy proszą o ukaranie winnego zuchwalstwa oraz o natychmiastowy zwrot zwierzęcia.

Król Zygmunt August przekazuje miastu Lwowu na okres sześciu lat dochody z podatku czopowego, płaconego przez niepogorzałych mieszczan, z przeznaczeniem na odbudowę spalonych wież, dział oraz miejskich umocnień. W zamian magistrat lwowski zostaje zobowiązany do złożenia po tym okresie pełnego sprawozdania rachunkowego z zebranych funduszy.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Król Zygmunt II August zezwala mieszczanom i piekarzom lwowskim na wybudowanie jatek chlebowych i wieczysty handel chlebem, aby ulżyć miastu po pożarze. Dochód z czynszu z tych kramów monarcha przeznacza na odbudowę miejskich fortyfikacji oraz budynków publicznych, nakazując coroczne rozliczanie się władz przed pospólstwem.

Franciszek Zaorliczny informuje Stanisława Suńskiego o kończeniu przez stolarza prac nad szafą dla wojewody ruskiego, wyjaśniając, że opóźnienie wynikło z ciężkiej choroby rzemieślnika. Prosi o decyzję w sprawie odbioru mebla przed Wielkanocą oraz przekazuje prośbę wykonawcy o dosłanie brakujących elementów.

Dokument notarialny poświadcza sprzedaż działki ziemi (sadu/ogrodu) w Carzano przez Jana Chrzciciela de Molinariis zwanego Arganus na rzecz Jana Chrzciciela Buffy z Teglio Dolnego. Sprzedawca pokwitował odbiór zapłaty w gotówce oraz zobowiązał się do zabezpieczenia transakcji i ochrony kupującego przed ewikcją.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w obronie zamojskich kupców greckich, Prokopa i Jerzego, którym bezprawnie skonfiskowano transport ponad stu kuf małmazji oraz ograniczono wolność osobistą. Powołując się na przywileje handlowe nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, autorka domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych kanclerza Jana Zamoyskiego i zwrotu ich mienia.

Dokument poświadcza sprzedaż parceli ziemi ornej oraz winnicy w miejscowości Carzano przez Jana, syna młynarza Szymona, na rzecz Jana Chrzciciela Buffy za kwotę dwunastu i pół florena w złocie. Sprzedawca kwituje odbiór całej zapłaty, przekazuje prawa posiadania i zobowiązuje się do prawnej obrony transakcji przed ewentualnymi roszczeniami osób trzecich.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o wypłaceniu kwarty chorągwi tatarskiej oraz nadmiernych obciążeniach hiberną w jej starostwach. Zwraca się z prośbą o wyjaśnienia dotyczące taksy hibernowej i ordynacji wojska związkowego, aby zrekompensować przymusowo wydane sumy.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o ciężkiej chorobie uniemożliwiającej jej oraz najmłodszemu synowi udział w koronacji Augusta II. Prosi adresata o usprawiedliwienie ich absencji przed królem.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego z prośbą o uwzględnienie odszkodowania za zniszczenia poczynione przez wojsko w jej dobrach podczas negocjacji nad jego rozwiązaniem. Prosi go również o wstawiennictwo i wyjednanie protekcji u wojewody krakowskiego.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla Augusta II w celu powstrzymania rozlokowania wojsk saskich w dobrach ordynackich. Przypomina, że zgodnie z wolą fundatora i zmarłego męża Ordynacja Zamojska powinna pozostawać pod bezpośrednią protekcją monarchy.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za życzliwość i łaskawe przyjęcie jej dzieci podczas ich wizyty u kasztelana krakowskiego we Lwowie. Zapewnia adresata o dozgonnej wdzięczności, gotowości do posług oraz przesyła ukłony dla jego małżonki.

Anna Zamoyska odpowiada na wezwanie wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego do wystawienia wojsk ordynackich na popis generalny, uzależniając to od rozstrzygnięcia przedłożonych kwestii. Jednocześnie prosi o wzięcie w obronę sierocych dóbr jej dzieci i powstrzymanie niszczących je nadużyć ze strony wojska.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego o potwierdzenie, czy powinna wypłacić kwartę żołnierzowi pana Zaychowskiego, który przybył bez urzędowej asygnacji. Autorka obawia się podwójnego wydatku, powołując się na podobną stratę finansową poniesioną przez jej siostrę.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nieustannie doznawane względy, deklarując dożywotnią gotowość do usług i polecając się jego pamięci. Przesyła również ukłony oraz pozdrowienia dla adresata i jego żony w imieniu własnym i swoich dzieci.

Anna Zamoyska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy oraz rady dotyczące zabezpieczenia twierdzy zamojskiej w obliczu zagrożenia kraju. Zapowiada wysłanie rezydenta i zorganizowanie szybkiej łączności pocztowej, usprawiedliwiając się zarazem z pisania listu cudzą ręką z powodu osłabienia chorobą.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu swoich przedstawicieli do zabezpieczenia dóbr przed uciążliwościami związanymi z wojskową konsystencją i wybieraniem furażów. Zwraca się do hetmana z prośbą o pomoc, przychylność oraz poparcie w tej sprawie.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o dalszą protekcję i radę w pilnych sprawach majątkowych, proponując przekazanie dyspozycji przez zaufanego sługę. W liście przesyła również pozdrowienia dla wojewodziny oraz ukłony od swoich synów.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu ekonoma na sejmik w Sądowej Wiszni celem dopilnowania spraw Ordynacji Zamojskiej w zastępstwie jej nieobecnych synów. Prosi adresata o życzliwość, opiekę oraz poparcie jej interesów wśród zgromadzonej szlachty.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nadesłane życzliwe listy i deklaruje wdzięczność całego swojego domu. Zwraca się również z prośbą o dalsze zachowanie jej w łaskawej opiece adresata.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.

Król Zygmunt II August skazuje zaocznie poborcę ceł Melchiora Koślę na karę 3000 grzywien na rzecz władz i pospólstwa Lwowa za niestawiennictwo w sądzie i niezłożenie przysięgi. Jednocześnie monarcha zatwierdza całkowite zwolnienie lwowskich mieszczan z wszelkich opłat celnych na obszarze Korony i podległych jej ziem.

Tomasz Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoją nieobecność na naradach koniecznością obrony twierdzy zamojskiej przed otaczającym nieprzyjacielem. Deklaruje gotowość do poświęcenia życia i prosi o wsparcie oraz przedłożenie sprawy zgromadzonej szlachcie.

Tomasz Józef Zamoyski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za protekcję u wojewody krakowskiego, która zapewniła pomyślny przebieg sesji sejmiku wiszeńskiego. Poleca się jego dalszej życzliwości oraz przekazuje pozdrowienia od braci.

Tomasz Józef Zamoyski poleca wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu księdza Kamborskiego, nauczyciela języka francuskiego, starającego się o wakujące probostwo we Lwowie. Prosi adresata o objęcie kandydata protekcją i wstawiennictwo za nim u lwowskiego magistratu.

Mikołaj i Wawrzyniec Lanza oddają na poczet spłaty sześciu talarów długu izbę w swoim domu w Carzano braciom Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi Buffa. Transakcja została zawarta z zastrzeżeniem wieczystego czynszu w ziarnie oraz prawa do wykupu nieruchomości.