Katalog źródeł

List do Jana Rudawskiego relacjonuje sprawę dotyczącą osoby lub osób, których nazwę odczytuję niepewnie jako „P. Hajdurom Kayer(?)”, oraz sprawę związaną z „Szlachetnym Łomżyckim” (dalsze określenie niepewne). W tekście pojawiają się także Lwów, tamtejsi konsulowie i działania lub prośby kierowane do adresata; nieczytelne partie nie pozwalają bezpiecznie odtworzyć szczegółów ani relacji między sprawami. Datownik podaje 19 lutego 1631 r.

Autor zwraca się do Pana Hajdera w sprawie, w której prosi o wystawienie „mandat[u] albo …” (dalsze słowo niepewne). W tekście powracają wzmianki o Panu Hajderze, browarze w kamienicy oraz postępowaniu lub rozstrzygnięciu w sprawie miejskiej. Stan zachowania i trudne pismo nie pozwalają ustalić dokładnego przebiegu ani wszystkich stron sporu. Datownik podaje 28 listopada 1646 r.

Nadawca wspomina wyjazd do Lublina w celu odebrania pieniędzy i zwraca się do adresata z prośbą dotyczącą tej sprawy. W tekście pojawia się także Pan Starosta Łomżyński (odczyt niepewny). Nieczytelne fragmenty nie pozwalają ustalić kwoty, przebiegu sprawy ani dokładnych relacji między osobami. W końcowej formule datującej czytelne są maj i rok 1650, lecz dzień jest nieustalony.

Gwardian konwentu franciszkanów we Lwowie zwraca się do dostojnych panów z prośbą o przyznanie części gruntu między murami miasta a konwentem. Uzasadnia, że obecne miejsce jest zbyt ciasne i ubogie, a rozpoczęcie budowy wymagałoby zniszczenia kaplicy, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Wspomina fundację dobrodziejki Zofii (nazwisko niepewne).

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Nadawca zwraca się do prezydenta i magistratu Lwowa w sprawie śmierci wymagającej wyjaśnienia. Wspomina dochodzenie, deklarację lub zeznanie oraz osoby określane jako Żydzi, lecz trudne pismo nie pozwala pewnie odtworzyć relacji między tymi wzmiankami ani szczegółów zdarzenia. Datownik na liście podaje 22 stycznia 1710 r.; miejscowość jest niepewna.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o uregulowanie weksla kapitana Barclaya, prosząc o odpowiedź skierowaną na adres w Lublinie. Zwraca się także z prośbą o wyegzekwowanie od Sobaka pozostałej kwoty długu w wysokości 1020 florenów.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming przesyła Arthurowi Forbesowi korespondencję z kapitanem Alexandrem Barclayem z prośbą o przekazanie mu odpowiedzi. Zwraca się także o pomoc pewnej wdowie w wyegzekwowaniu od kapitana należnej jej zapłaty.

Autor pisze o planowanym spotkaniu, podziale wspólnego towaru (odczyt „wine” prawdopodobny) i poniesionej stracie po wyłożeniu własnych pieniędzy. Warunki przedsięwzięcia i część nazw miejsc są nieczytelne.

Thomas Cuming informuje Arthura Forbessa o przekazaniu jego słudze stu florenów na opłacenie ośmiu wozów. Przeprasza za trudności i prosi o cierpliwość, tłumacząc się zastojem handlowym i brakiem zysków ze sprzedaży wina.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.

Nadawca wyjaśnia, że musiał wyjechać do Brodów z powodu mandatu wydanego przez J.O. Pana Krakowskiego. Żałuje, że nie może służyć adresatom podczas wyznaczonej komisji; wspomina o złym stanie zdrowia i rozkazach hetmańskich, które mu przeszkadzają. List datowano w Brodach 26 kwietnia 1723 r.

Zachowana karta adresowa kieruje list do Alberta Romanowskiego, ławnika i notariusza cywilnego Żółkwi. Tekst listu na s. 2 jest w dostępnej reprodukcji zbyt trudny do odczytania, by bezpiecznie określić jego przedmiot. Nie ustalono daty z samego listu; data 30 czerwca 1627 widnieje na obwolucie archiwalnej i nie została przypisana pismu.

Wikariusz i komisarz generalny brat Jan Kapistran zwraca się do władz Lwowa z prośbą o patronat i wsparcie budowy nowej bramy oraz pomoc dla miejscowego kustosza. Zapewnia o modlitwie w intencji pomyślności rajców i całego miasta, dziękując za ich dotychczasową gorliwość.

PDF s. 2 zawiera tekst jednego listu, a s. 3 jego złożoną kartę z bardzo słabo czytelnym adresem; nie są to dwa odrębne pisma. Dostępna reprodukcja nie pozwala bezpiecznie odtworzyć meritum, daty, miejsca ani podpisu. Obwoluta archiwalna opisuje pismo jako list wojskiego koronnego z obozu pod Świrzem do magistratu Lwowa, lecz jest to opis zewnętrzny, a podana tam data 7 sierpnia 1661 nie została potwierdzona w samym liście.

Nadawca zwraca się do rajców Lwowa z życzeniami zdrowia i wszelkiego dobra w nowym roku. Wspomina, że otrzymał tego dnia list i odnosi się do sprawy związanej z miastem, lecz dalsze szczegóły są trudne do odczytania. Datownik na samym liście brzmi „Dan z Wolbora 30 Januaryi 1575”. Nazwisko i tytuł w podpisie odczytano prawdopodobnie jako Erazm Karnkowski, biskup kujawski. Obwoluta podaje 29 stycznia 1575, ale jest to data opisu archiwalnego, odmienna od datownika listu.

Wacław Karsza interweniuje u rajcy Kupińskiego w sprawie incydentu pobicia komisarza przez pachołka, przekonując, że błahe zajście zostało niepotrzebnie nagłośnione i rozdmuchane aż przed oblicze kasztelana i kanclerza. Wyjaśnia gotowość do zadośćuczynienia i obwinia syndyka miejskiego o celowe podsycanie sporu oraz utrudnianie polubownego załatwienia sprawy.

Gottlieb Kerner informuje Daniela Winiarskiego, że pan wojewoda wciąż nie odebrał zdeponowanych we Lwowie pieniędzy i prosi o wyznaczenie osoby do ich podjęcia z obawy przed pożarem lub przypadkiem losowym. Pyta również o zapotrzebowanie na gotówkę we Lwowie lub Jarosławiu na święty Michał, oczekując pilnej odpowiedzi.

Prezydent Lwowa Kazimierz Kirkor wyrzuca rajcom nieobecność na posiedzeniu i ostrzega przed groźbą zajęcia miejskich dóbr Zubrza z powodu braku funduszy na spłatę długu komendantowi. Zwraca się także o pilne instrukcje i wyznaczenie środków na zbliżające się komisje graniczne z panem Brzuchowskim oraz komisję hołoszecką.

Rajcy lwowscy wymieniają uwagi na temat pilnej potrzeby zwołania ogólnej narady miejskiej w obliczu nagłego zagrożenia i obecności wojska. Dyskutują o konieczności odroczenia rozmów lub obradowania mimo trwającego święta.

Kazimierz Kirkor informuje władze Lwowa o pomyślnym zakończeniu sprawy sądowej w Radomiu i zatwierdzeniu zeszłorocznego dekretu. Donosi również o zaciągnięciu pożyczki pod zastaw monstrancji na pokrycie opłat kancelaryjnych oraz o dalszej podróży do Warszawy.

Starosta lwowski Jan Kicki popiera prośbę jezuitów o zgodę na rozebranie grożącej zawaleniem Furty Jezuickiej i wybudowanie w jej miejscu nowej bramy od fundamentów. Apeluje do prezydenta i magistratu Lwowa o bezzwłoczne wydanie pozytywnej decyzji dla dobra bezpieczeństwa publicznego.

Adres listu skierowanego przez Ferdynanda Kickiego do prezydenta, burmistrzów i rajców miasta Lwowa.

Prezydent Trybunału Koronnego ks. Ferdynand Kicki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W imieniu Trybunału oraz własnym odwzajemnia życzenia pomyślności i Bożego błogosławieństwa, zapewniając o swoim szacunku.

Józef Klicki interweniuje u prezydenta Lwowa Bema w sprawie stelmacha, który źle naprawił kolaskę podsędka lwowskiego, a za konieczne poprawki bezpodstawnie domaga się dodatkowej zapłaty. Autor listu prosi o ukrócenie zuchwałości rzemieślnika.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Wojciech Kłodawski zwraca się do wojewody kijowskiego z prośbą o protekcję i list polecający do magistratu lwowskiego w sporze z krawcem Murzyńskim. Mieszczanin ów, wykorzystując powiązania z dworem chorążyny koronnej, bezprawnie i gwałtownie wyrzucił szlachcica wraz z majątkiem z wynajmowanego domu, a następnie zaczął przewlekać proces sądowy.

Biskup kamieniecki Franciszek Antoni Kobielski deklaruje wsparcie dla magistratu Lwowa w obronie miejskich praw i przywilejów, zapowiadając podjęcie interwencji po lipcowej kapitule. Doradza władzom miasta uzyskanie korzystnych dekretów w sprawach jurydyk szlacheckich oraz czerpanie z rozwiązań wywalczonych przez wielkie miasta pruskie.

M. Koźniowski domaga się od magistratu lwowskiego naprawienia szkód wyrządzonych przez samowolne skierowanie wód miejskich na teren jego dworku. Odrzuca propozycję śledztwa i apeluje o polubowne załatwienie sprawy, aby uniknąć procesu sądowego obciążającego władze miasta.

Franciszek Koller kończy list do władz Lwowa formułą szacunku. W dopisku zaznacza, że otrzymał od syndyka wyszczególnioną sumę 76 florenów i 46 krajcarów, w związku z czym nie należy jej już dodatkowo uwzględniać w rachunkach.

Cesarsko-królewski agent Franciszek Koller informuje władze Lwowa o pomyślnej rezolucji Najwyższej Rady Sprawiedliwości w sprawie przeciwko panu de Witofsky i prosi o dyspozycję w kwestii wyłożenia opłat kancelaryjnych oraz pocztowych potrzebnych do ekspedycji dekretu. Dziękuje również za półroczne wynagrodzenie i potwierdza rozliczenie z syndykiem.

Jan Komarnicki donosi lwowskiemu ekonomowi Skrzyszewskiemu, że Dukackiewiczowi nie udało się zebrać należnego czynszu, w związku z czym prosi o pożyczenie 100 florenów na strawne dla sług. Przy adresie umieszczono dyspozycję nakazującą wypłatę 100 złotych w rublach.

Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez magistrat lwowski dzierżawcy jego ceł sandomierskich przed Trybunał. Hetman żąda odstąpienia od pozwu, powołując się na senatorskie przywileje oraz dawny wyrok w analogicznej sprawie.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża niezadowolenie z postępowania władz Lwowa w sprawach sądowych mieszczan brodzkich oraz Hołuba, zapowiadając wyciągnięcie konsekwencji. Odnosi się także do kwaterunku regimentu Denhoffa w miejskich wsiach, nakazując powstrzymanie ucisku i bezprawnych egzekucji finansowych wobec poddanych.

Kasztelan krakowski Stanisław Koniecpolski rekomenduje władzom Lwowa przenoszącego się tam Petera Rolego. Prosi magistrat o życzliwe przyjęcie go do grona obywateli i nadanie mu praw miejskich.

Hetman Stanisław Koniecpolski przyznaje miastu Lwowu rację w sporze z perskimi kupcami, którzy naruszyli lwowskie prawo składu. Z uwagi na brak chęci zysku ze strony władz miejskich oraz współczucie dla cudzoziemców nakłonił jednak syndyka do zawarcia z nimi polubownej ugody.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez władze Lwowa arendarza cła sandomierskiego przed Trybunał Koronny i domaga się zaniechania procesu. Przypomina o senatorskich prawach do pobierania dochodów oraz powołuje się na korzystny dla siebie precedens prawny z czasów swojego poprzednika.

Hetman Stanisław Koniecpolski interweniuje u władz Lwowa w obronie swojego lekarza Jakuba, któremu przedwcześnie nakazano opuszczenie dzierżawionego folwarku zamarstynowskiego. Żąda pozostawienia doktora przy dzierżawie, argumentując to poniesionymi przez niego nakładami na gospodarstwo oraz gotowością wpłacenia do kasy miejskiej sumy równej ofercie konkurenta.

Hetman Stanisław Koniecpolski odpowiada magistratowi lwowskiemu na kwestie sporne i zapowiada stanowczą reakcję na bezprawne obciążanie ubogiej ludności kosztami kwaterunku przez regiment Denhoffa. Informuje o wydaniu rozkazów mających ukrócić nadużycia wojskowych i zapewnić sprawiedliwość poszkodowanym.

Hetman Stanisław Koniecpolski poleca władzom Lwowa Petera Role, poświadczając jego zalety i cnoty. Prosi rajców o chętne przyjęcie go do prawa miejskiego.

Hetman Stanisław Koniecpolski zwraca się do władz Lwowa z pilną prośbą o wypożyczenie amunicji w obliczu nadchodzącego najazdu tatarskiego. Zapewnia jednocześnie, że wszelkie przekazane zapasy zostaną zwrócone w tej samej ilości i wadze po nadejściu transportu z Gdańska.

Stanisław Koniecpolski informuje rajców lwowskich o ustanowieniu przez króla nowego jarmarku w Jazłowcu na święto św. Wasyla. Zwraca się z prośbą o ogłoszenie tego faktu kupcom lwowskim oraz zapewnia o zagwarantowaniu bezpieczeństwa na traktach handlowych przez hetmanów.

Marcin Kątski wzywa władze Lwowa do pilnej wypłaty całości sumy z asygnacji wojewody bełskiego na rzecz stolnika trembowelskiego. Podkreśla, że zaległe fundusze są pilnie potrzebne na utrzymanie załóg w Kamieńcu Podolskim i Szańcu Świętej Trójcy.

Roman Koryciński odpowiada na usilną prośbę burmistrza i rajców lwowskich o wsparcie finansowe, deklarując gotowość pożyczenia kilkuset złotych. Uzależnia jednak wypłatę pieniędzy od uzyskania od wszystkich stanów gwarancji ich bezzwłocznego zwrotu na każde żądanie.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński informuje władze Lwowa o odroczeniu kupcowi Derzachariaszewiczowi terminu spłaty długu wobec posła tatarskiego Sołtanasa do jarmarku jarosławskiego. Nakazuje magistratowi, by w przypadku braku zapłaty natychmiast osądził dłużnika wedle prawa gości dla zachowania dobrej reputacji u cudzoziemców.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński zawiadamia magistrat Lwowa o skierowaniu do miasta piechoty pod komendą starosty lwowskiego i zwolnieniu mieszczan z ciężaru jej utrzymania. Porusza również kwestię asekuracji sumy siedmiu tysięcy złotych z dochodów miejskich.

Adres listu kanclerza wielkiego koronnego Stefana Korycińskiego skierowany do burmistrza, rajców i całego magistratu miasta Lwowa.

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.