Katalog źródeł

De Baluze przekazuje niepotwierdzone warunki pokoju z księciem sabaudzkim: neutralność, zwrot zdobyczy, odszkodowanie, Pinerolo i małżeństwo dynastyczne. Dodaje wiadomości o żałobie francuskiej po królu polskim, zdobyczach kaprów z Saint-Malo i obiegu gwinei w armii francuskiej.

De Baluze przekazuje relację zakonnika o sytuacji pod Turynem, rzekomych nagrodach za zabijanie Francuzów i zachętach do dezercji. Donosi też o domniemanej niewypłacalności banku angielskiego i dołącza nowiny paryskie.

Autor donosi, że spór duńsko-holsztyński nie został rozstrzygnięty w Hamburgu, i opisuje ruchy szwedzkich wojsk oraz niepokój w Rzeszy po wyborze nowego elektora. Na końcu zapowiada przyprowadzenie adresatowi osoby poleconej przez wielkiego hetmana.

De Baluze gratuluje przyjazdu i rozwiązania wojewodziny. Prosi o wyjaśnienie pogłosek o niezadowoleniu Jabłonowskiego z przyjęcia we Francji i odrzuconych propozycjach. Ustala także sposób rozliczenia należności paryskiej.

De Baluze rekomenduje doręczyciela, którego przychylnie przyjął wielki hetman, i prosi wojewodę ruskiego o otoczenie go opieką.

Autor odpiera zarzuty dotyczące jego postępowania wobec mieszczan i powołuje się na obiecane im swobody. Pisze o kredycie, długu, zabezpieczeniu i o próbach naruszenia statutowych uprawnień przez niektórych członków magistratu. Wskazuje na dobra obciążone zastawem i protestuje przeciw ich zbywaniu lub dalszemu obciążaniu.

Adres do Stanisława Jana Jabłonowskiego, kasztelana krakowskiego i najwyższego wodza wojsk Królestwa Polskiego, do Warszawy.

Belli uprzednio odmówił akceptacji weksla kupca Rosenrota z Gdańska z powodu braku gotówki przy pilnych sprawach targowych. Teraz stara się zebrać sumę u miejscowych i obcych kupców i deklaruje akceptację oraz przyszłą wypłatę. Dopisek dotyczy różnicy/straty na talarach w Gdańsku i braku zysku, lecz dokładne żądanie jest niejasne.

Berens zamierza nazajutrz rozmawiać z Bellem i zaoferować mu zastaw dla uzyskania wypłaty. Bell uzależnia rozliczenie we Lwowie od wypłacenia pieniędzy w Gdańsku. Autor zapowiada kolejny list z wynikiem rozmowy.

Biernacki relacjonuje wiadomość o egzekucji pieniężnej na dobrach pewnego starosty, wzywa adresata do stawienia się przed Trybunałem oraz prosi o listy interwencyjne, by uniknąć szkody związanej z procesem. To relacja i prośba autora, nie potwierdzenie wyroku ani egzekucji.

Autor pisze o przybyciu starosty, instrukcji dotyczącej sporu, protekcji wojewody krakowskiego oraz staraniach o odzyskanie pieniędzy. Nie twierdzi, że dług został już spłacony.

Autor przeprasza za ponawianie próśb i przypomina o własnych interesach, które zaniedbał pracując przy sprawach adresata. Zapowiada dalsze działania w Trybunale i prosi o deklarację lub wsparcie. Dopisek dotyczy prowadzenia sprawy przed Trybunałem.

Autor ubolewa, że nie zdołał wyegzekwować pieniędzy należnych adresatowi lub jego otoczeniu. Wspomina pana Stolborskiego/Stobrodzieja [odczyt niepewny], sejmik, możliwe zabezpieczenie długu oraz konieczność dalszych zabiegów prawnych; dokładna konfiguracja stron i roszczeń nie jest pewna.

Autor pisze o pilnej sprawie przed Trybunałem, prosi o protekcję adresata i wspomina uzyskanie dekretu. Dalsze zdania odnoszą się do starosty i dokumentów związanych z egzekucją; dopisek z s. 17 zawiera prośbę o wstawiennictwo za inną osobą. Nie wiadomo, czy dekret już zapadł.

Markiza prosi zięcia o przyjęcie młodego szlachcica, syna jej niezamożnej przyjaciółki. Chwali jego wychowanie, matematykę i fortyfikacje; młodzieniec interesuje się językami i obcymi krajami. W sprawie ma pośredniczyć pan de Balus.

Markiza odpowiada zięciowi po przedwczesnym porodzie córki i śmierci ich dziecka. Prosi o opiekę i częstsze wiadomości. Opisuje też własne dolegliwości, silną chrypkę i niemożność opuszczenia łóżka.

Markiza odpowiada na list z 5 stycznia. Za najlepszy dowód swej życzliwości uznaje żonę, którą dała adresatowi; jego zadowolenie z małżeństwa zwiększa jej przywiązanie do obojga.

W odpowiedzi na list z 15 sierpnia markiza chwali uczucia zięcia wobec żony i królowej. Uzależnia pełnię swej życzliwości od ich trwałości; wzywa go do jedności rodziny i popierania interesów królowej.

Radość z powrotu zięcia i porodu córki łączy się z troską o portrety i przesyłki. Markiza prosi o przeciwdziałanie posunięciom korzystnym dla cesarza kosztem Francji oraz listy do pokazania na dworze. Wypomina zięciowi przemilczenie słów królowej na jej temat.

Markiza przesyła list przez Samuela. Po wspólnej stracie prosi zięcia, by łagodził cierpienie królowej oraz okazywał jej wdzięczność i przywiązanie do jej interesów.

Markiza otrzymała jedyny od wyjazdu list zięcia z Rzymu i przejęła się jego wypadkiem w górach. Nie ma wiadomości od córki; przypuszcza, że mogła urodzić w drodze. Zapowiada przesłanie listu króla i listu de La Tour przez kupców.

Bieliński oskarża chorągiew królewicza Jakuba o przemoc i szkody w starostwie tucholskim. Protestuje przeciw jej poselstwu do króla i oskarżeniu, jakoby sprowadził królewskich ludzi do Tucholi; prosi o sprawiedliwość i obronę honoru.

De Birckholtz wyjaśnia Jabłonowskiemu, że pieniądze przeznaczono dla husarii i pancernych. Spełnienie prośby starosty włodzimierskiego grozi niezadowoleniem innych kompanii; autor uzależnia pomoc od napływu środków.

Brinck pisze o bliskim marszu ku Gdańskowi i chęci wyjazdu króla. Przytacza pogłoski o przybyciu królowej, księcia brandenburskiego i cara, zaznaczając, że trudno o pewne wiadomości.

Wapowski opisuje spór o asygnację obciążającą przemyską synagogę oraz zatrzymanie Żydów pod zarzutem kradzieży koni. Prosi wojewodę o ochronę i przedstawia własną ocenę postępowania sądowego.

Wapowski przypomina obietnicę otrzymania chorągwi i prosi wojewodę o interwencję u kasztelana krakowskiego w sprawie wakansu po Truszkiewiczu [?], kasztelanicu chełmskim.

Chory po powrocie z legacji Wapowski nie przyjedzie na sejmik. Przekazuje stanowisko przez urzędników, zaleca łowczego przemyskiego na marszałka i prosi wojewodę o relację z obrad.

Wapowski odsyła zaufanego pośrednika z wyjaśnieniami i prosi o życzliwość. W dopisku poufnie pyta o wiadomości i zamiary dotyczące elektora brandenburskiego oraz Rzeczypospolitej.

Wapowski dziękuje wojewodzie za stale okazywaną życzliwość i zapewnia o gotowości swojej rodziny do odwdzięczenia się usługami.

Wapowski ponawia prośbę o wydanie poddanego wojskiego żydaczewskiego. Administrator miał wstrzymać wydanie po przedstawieniu skargi; autor żąda ponownego rozkazu wojewody.

Wapowski poleca syna, starostę brzemidzkiego [?], do objęcia porucznikostwa w swojej chorągwi oraz Więckowskiego [?] do chorąstwa. Zapowiada ponowny zaciąg i należyte uporządkowanie oddziału.

Wapowski deklaruje poparcie adresatowi, omawia organizację sejmiku, opinie dostojników i wiadomość o niezatwierdzonych punktach komisarzy saskich. Dopisek odrzuca próby poróżnienia korespondentów.

Wapowski prosi o ukształtowanie deklaracji województwa z uwzględnieniem stanowiska kardynała i Sapiehów. Szczegóły ma przekazać jego syn, podczaszy.

Wapowski komentuje wyjaśnienia dotyczące rozdania chorągwi i ponawia starania o poparcie. Dziękuje za nowiny oraz prosi o dalsze wiadomości dla siebie i miejscowych panów braci.

Wapowski omawia ofertę dóbr i oczekiwany upust. Przywołuje wcześniejszą cenę czterdziestu tysięcy, trzydzieści tysięcy zapłacone za dobra w zastawie i porównuje zakres posiadłości.

Warszycki zapewnia wojewodę wołyńskiego o pamięci i gotowości służby. Wspomina sejmik opatowski i cześnika, który przekazał pozdrowienia; dopisuje ukłony dla pani koronnej.

Warszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu życzenia świąteczne i noworoczne: zdrowia, szczęścia, pomyślności domu i zachowania jego godności. Prosi o dalszą łaskę i potwierdza gotowość służby.

Piotr West zawiadamia o spakowaniu 130 postawów sukna w cztery paki. Wymienia czerwień, sukno „perlietne” [?] i ciemny odcień niebieskofioletowy; podział ilości między odmiany wymaga kontroli.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje wojewodzie za poufność, życzy szybkiej rekonwalescencji jego żonie i wyraża nadzieję na spotkanie obojga podczas karnawału w Warszawie.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Autorka gratuluje adresatowi bezpiecznego przybycia i szczęśliwego porodu jego żony. Dziękuje za solidarność wobec nieszczęścia Sapiehów i prosi o bezpieczne przesłanie relikwii.

Wielopolska dziękuje za życzliwość i chce odwzajemnić pomoc. Niepokoi się o zdrowie siostrzenicy; przekazuje także pozdrowienia i wiadomość, że znajomi oczekują adresata.

Gabriel odsyła wojewodzie naprawioną karetę przez Janickiego i deklaruje gotowość do przysług. Prosi też o pomoc dla swego rodzonego w sprawach wojskowych.

Autor donosi o chorobie duchownego i prośbie o ryby dla królewicza. Przekazuje ostrą relację o Trębeckim i zapowiada dalsze sprawdzanie wiadomości; prosi o zachowanie patronatu.

Nadawca poleca się pamięci i łasce adresata. Wspomina swój rękopis oraz pamięć zmarłego hetmana; szczegóły prośby pozostają częściowo nieczytelne.

Winnicki przedstawia spór z metropolitą Załęskim o archimandrie w Walawie, Dermaniu i Dubnie. Prosi wojewodę o wstawiennictwo u nuncjusza po wniesieniu apelacji; praw do beneficjów nie rozstrzyga sam list.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Kapitan wracających z Węgier wojsk przedstawia asygnację na kwatery. Autor podaje 90 porcji i 1700 zł miesięcznie, porównuje obciążenie z Borzechowem i prosi wojewodę o instrukcje.