Katalog źródeł

Chory po powrocie z legacji Wapowski nie przyjedzie na sejmik. Przekazuje stanowisko przez urzędników, zaleca łowczego przemyskiego na marszałka i prosi wojewodę o relację z obrad.

Konstanty Wapowski wysyła do Jana Jabłonowskiego posłańca z propozycją warunków ustalenia ceny pomierzonych dóbr. W dopisku dopytuje wojewodę o wiedzę na temat ukrytych zamiarów i wrogich kroków elektora brandenburskiego wobec Rzeczypospolitej.

Konstanty Wapowski wyraża wdzięczność wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu za okazaną łaskę i protekcję. Deklaruje dożywotnią wierność oraz gotowość do odwzajemnienia się usługami wraz z całą swoją rodziną.

Konstanty Wapowski prosi wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o ponowienie nakazu wydania zbiegłego poddanego ze wsi Lacka Wola na rzecz wojskiego żydaczewskiego. Poprzednie polecenie w tej sprawie zostało wstrzymane przez chorążego krakowskiego w wyniku mylnych skarg tamtejszych włościan.

Konstanty Wapowski rekomenduje wojewodzie ruskiemu swego syna, starostę brzeźnickiego, starającego się o zatwierdzenie na porucznikostwo w chorągwi ojca. Prosi również o poparcie nominacji oficerskiej dla pana Wujakowskiego oraz deklaruje zwerbowanie doborowych ludzi do swojej jednostki.

Konstanty Wapowski informuje wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o zamiarze wybędania nastrojów szlachty przed zwołaniem sejmiku oraz o intrygach politycznych i niezatwierdzeniu przez króla punktów komisarzy. Zapewnia adresata o swojej niezmiennej lojalności i przekonuje o konieczności doprowadzenia sejmiku do skutku przed zbliżającym się sejmem walnym.

Konstanty Wapowski popiera stanowisko wojewody dotyczące potrzeby uchwalenia jednoznacznej deklaracji województwa na sejmiku w obliczu dążeń kardynała i Sapiehów do zawarcia porozumienia. Zapowiada, że szczegóły swoich opinii przedstawi ustnie adresatowi jego syn, podczaszy.

Konstanty Wapowski porusza kwestię obsady wakujących chorągwi wojskowych, wyrażając nadzieję na protekcję wojewody przy kolejnych nominacjach. Dziękuje także za przysłane wiadomości o ruchach nieprzyjaciela i prosi w imieniu swoim oraz zebranej szlachty o dalsze doniesienia z teatru działań.

Konstanty Wapowski negocjuje z wojewodą ruskim Janem Jabłonowskim warunki kupna majątku Laski, kwestionując podniesienie wcześniej ustalonej sumy. Deklaruje zapłatę trzydziestu pięciu tysięcy złotych oraz oferuje dożywotnią wierność i usługi w zamian za ustępstwo ze strony magnata.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między władzami Lwowa a szlachtą posiadającą w mieście domy, nakazując, by ich dzierżawcy lub mieszkańcy ponosili wszelkie opłaty i ciężary miejskie oraz podlegali jurysdykcji magdeburskiej. W przypadku niewypłacalności nieosiadłych lokatorów za zobowiązania oraz wyrządzone szkody odpowiadać ma sama nieruchomość szlachecka.

Warszycki zapewnia wojewodę wołyńskiego o pamięci i gotowości służby. Wspomina sejmik opatowski i cześnika, który przekazał pozdrowienia; dopisuje ukłony dla pani koronnej.

Michał Warszycki przesyła wojewodzie wołyńskiemu powinszowania z okazji świąt Bożego Narodzenia, życząc mu zdrowia, pomyślności oraz najwyższych zaszczytów w Rzeczypospolitej. Prosi zarazem o podtrzymanie dawnej życzliwości i deklaruje gotowość do oddawania dalszych przysług.

Król Zygmunt I zezwala rajcom lwowskim, opiekunom szpitala św. Ducha, na sprzedaż narażonej na zatargi wsi Malechów i przejście jej pod prawo ziemskie. Pieniądze ze sprzedaży mają zostać przeznaczone na zakup innych nieruchomości lub czynszów dla ubogich, objętych immunitetem kościelnym.

Stefan Wasilkowski zawiadamia porucznika Wojciecha Smolnickiego o swoim wyjeździe i instruuje go w kwestii przesyłania korespondencji drogą pocztową. Porusza również bieżące sprawy pułkowe, likwidację zasług oraz kwestie rozliczeń finansowych z towarzyszami.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza i nadaje miastu Lwowowi jego dotychczasowy herb przedstawiający bramę o trzech wieżach ze stojącym lwem. Ponadto monarcha przyznaje władzom miejskim zaszczytny przywilej pieczętowania wszelkich dokumentów i pism czerwonym woskiem.

George Wastÿ dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc w sprawach miasta Jarosławia i powierza mu misję odebrania we Lwowie pieniędzy z dwóch weksli od Aleksandra Bayly'ego. Informuje również o handlowym zastoju oraz o śmierci i pogrzebie Andrzeja Pettendricha.

George Wast potwierdza odebranie korespondencji i dziękuje Arthurowi Forbesowi za zaangażowanie w sprawy miejskie. Życzy mu powrotu do zdrowia dzięki zażywanym lekom i wyraża nadzieję na rychłe spotkanie.

George Wast informuje Arthura Forbesa o doręczeniu miastu Jarosław mandatu królewskiego w sprawie ich interesów oraz o zwłoce władz miejskich w udzieleniu odpowiedzi. Prosi o podjęcie kroków prawnych, wstawiennictwo u starosty wiskiego i działania na dworze królewskim.

George Wast zawiadamia lwowskiego kupca Arthura Forbesa o wysłaniu z Gdańska skrzyni białych czarek za pośrednictwem woźnicy Kazimierza na zlecenie pana Seylera. Prosi o odebranie przesyłki w należytym stanie oraz uregulowanie należności za jej transport.

Ferdinand Engelhardt informuje Roberta Forbesa o wysyłce sukna przez Wieruszów do Jarosławia oraz o bieżącej korespondencji kupieckiej. Omawia także kwestie odbioru gotówki, terminy płatności długów i trudności z pozyskaniem weksli przed jarmarkiem lipskim.

George Wast informuje z Jarosławia Arthura Forbesa we Lwowie o kwestiach finansowych, rozliczeniach z Bukiewiczem i Duinskesem oraz wynajmie izby. Donosi ponadto o przekazaniu cytryn, załatwieniu sprawy cukierniczki i przesyła pozdrowienia dla wspólnych znajomych.

Georgen Wast informuje Arthura Forbesa o pozostawieniu dla niego 300 talarów u pana Thomasa na poczet spłaty długu i dziękuje za udzielony kredyt. Autor zapowiada także swój wyjazd do Jarosławia.

George Wasto informuje Arthura Forbesa o negocjacjach handlowych w Jarosławiu, cenach lokalu oraz wysyłce sukna przez Szczebrzeszyn do Warszawy. Prosi także o pomoc, wystawienie plenipotencji i interwencję u komendanta w celu wyegzekwowania i aresztowania należnych mu pieniędzy.

Król Zygmunt I Stary nadaje dożywotnio rajcy lwowskiemu Michałowi oraz jego dzieciom, Michałowi i Annie, wszelkie dochody z pytla zainstalowanego w lwowskim młynie Piekarskim. Wcześniej monarcha zapewnił im dożywotnie czerpanie zysków z trzeciej miarki tegoż młyna.

Autor zaprasza na swój ślub z Dorotheą Braun, córką zmarłego gdańskiego rajcy Daniela Brauna, wyznaczony na 5 stycznia. Zaproszenie z 30 XII 1665 skierowano do Jacoba Barenhama [?] w Krakowie.

Peter West informuje z Warszawy Arthura Forbesa o przebiegu spraw prawnych przed sądem marszałkowskim i grodzkim oraz o wyjeździe stron do Krakowa. Relacjonuje również kwestie podatkowe, sporne rozliczenia z Lądkiem oraz zabiegi o zawarcie ugody przed jarmarkiem.

Peter West informuje Arthura Forbesa o bieżących rozliczeniach finansowych, planowanym przekazaniu funduszy przez Żydów panu Kuntzowi oraz wysyłce wina do Gdańska. Donosi również o toczących się sprawach prawnych, zatargach ze starostą rawskim, zabójstwie u podskarbiego oraz odroczeniu prac kancelarii.

Król Zygmunt I ustala zasady corocznego zdawania przez urzędujących rajców lwowskich rachunku z dochodów miejskich przed dawnymi rajcami, czterema ławnikami i sześcioma przedstawicielami pospólstwa. Nakazuje jednocześnie wszystkim uczestnikom rewizji zachowanie uzyskanych informacji w ścisłej tajemnicy pod przysięgą wierności królowi.

Piotr Wast informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odbiorze sukna od kupca de Albertiego na polecenie generała Brandta. Wyjaśnia różnicę w liczbie postawów sukna czerwonego i błękitnego oraz donosi o spakowaniu i opieczętowaniu towaru.

Stanisław z Chodcza poświadcza wyciąg z lwowskich ksiąg grodzkich, w którym Małgorzata Tłusta Mieszczynowa wraz z synem Erazmem kwitują kanoników katedry lwowskiej z zapłaty za młyn przed bramą halicką. Dokument zwalnia kapitułę z dalszych roszczeń finansowych i majątkowych do tej nieruchomości.

Wachlikowic dziękuje za działania syndyka: rzeczy po wielomiesięcznym oczekiwaniu przywieziono pokrzywdzonej. Przekazuje polemikę z usprawiedliwieniem Wilczka i zapowiada rozliczenie kosztów.

Burmistrz dziękuje za pomoc Aleksandrowi Złotkiewiczowi, zapowiada pełnomocnictwo i pokrycie kosztów przez ławnika Łukasza. Prosi o wydanie rzeczy z depozytu i przesyła ich spis.

Wachlikowic prosi syndyka o zwrot rzeczy siostrzenicy, żony kowala Aleksandra Złotkiewicza. Zarzuca kucharce Jagniessce kradzież i opisuje jej uwięzienie u Wilczka; rzeczy miały pozostawać w depozycie urzędowym.

Król Zygmunt I Stary gwarantuje prełatom i kanonikom kapituły metropolitalnej we Lwowie nienaruszalne posiadanie trzeciej części młyna królewskiego na Przedmieściu Halickim przez okres 15 lat. Władca zobowiązuje się, że ani on, ani jego następcy, ani nikt inny nie dokona w tym czasie wykupu owego młyna.

Wacławowicz obiecuje zabiegać o mandat bez wzmianki o moratorium i odrzuca twierdzenie o niemożności wydania przeciwnego pisma z kancelarii. Opisuje zabiegi kanclerza i utrudniony dostęp do dostojnika.

Król Zygmunt I Stary rozstrzyga spór między mieszczanami lwowskimi a starostą lwowskim Stanisławem z Chodcza dotyczący poboru opłat celnych i targowych od ryb solonych. Ustanawia procedurę składania przysięgi przez kupców oraz potwierdza prawo mieszczan lwowskich do bezcłowego zakupu ryb w Busku.

Ignacy Wemmer wzywa lwowskich deputowanych miejskich na spotkanie w rezydencji syndyka w sprawie uregulowania pretensji do majątków pojezuickich. Przestrzega przed spóźnieniami, informując o zniecierpliwieniu przedstawiciela cesarsko-królewskiego Urzędu Fiskalnego, który zagroził zerwaniem rozmów.

Ignacy Wemmer zawiadamia Bonawenturę Bogdanowicza o wyznaczonej przez prezesa sesji w sprawie miejskich przywilejów. Zwraca się z prośbą o wydanie zwyczajowego polecenia zaproszenia na to posiedzenie panów deputowanych.

Ignacy Wemmer informuje adresata o zaproszeniu przez karmelitów bosych na rozmowy ugodowe oraz deklaracji okazania przez nich pełnomocnictwa konwentu. Prosi o opinię w tej kwestii i sugeruje sporządzenie wypisów ze starszych uchwał miejskich potrzebnych do pertraktacji.

Król Zygmunt I kasuje swój wcześniejszy przywilej handlowy wydany Żydom z przedmieść Lwowa i potwierdza wyłączne prawo mieszczan lwowskich do handlu w mieście, zabraniając go mieszkańcom przedmieść. Dla umożliwienia likwidacji towarów i spłaty długów monarcha wyznacza Żydom przedmiejskim dwuletni okres przejściowy z ograniczonym prawem handlu.

Autor poleca burmistrzowi sprawę Kazimierza Paprockiego, starszego cechu siodlarzy i rymarzy lubelskich, oskarżonego o zniewagę siodlarzy lwowskich. Prosi o sprawiedliwe rozpoznanie oraz naprawienie krzywdy.

Król Zygmunt I Stary zabrania kupcom podróżującym między Turcją i Wołoszczyzną a Litwą i Moskwą omijania lwowskiego prawa składu oraz ceł poprzez przejazd przez Kamieniec i drogi poboczne. Nakazuje starostom oraz władzom miejskim Rusi i Podola bezwzględne aresztowanie naruszających zakaz kupców i udzielanie pomocy wysłannikom miasta Lwowa.

Prymas obiecuje interwencję u jezuitów, nuncjusza i biskupów w sprawie uczniów zakłócających pokój. Wyjaśnia ograniczenia własnej jurysdykcji i prosi Lwów o wysłanie przedstawiciela na konwokację.

Prymas radzi szukać ochrony praw Lwowa na nadchodzącej elekcji. Wspomina bezskuteczne starania posłów województwa ruskiego oraz ostrzega, że protestacja rozdrażnia jego obywateli.

Oficjał generalny lwowski Jan Drohobycz dokonuje transumptu ugody z 1499 roku zawartej między kustoszem lwowskich franciszkanów Walentym a plebanem Janem z Czyszek na wniosek ówczesnego plebana Bernarda Kolaczka. Porozumienie to regulowało kwestie zaległych dziesięcin snopowych, partycypacji w kosztach naprawy grobli oraz podziału dochodów z odłowu ryb w stawie w Czyszkach.

Burmistrz zaprasza rajców na drugą po południu do ratusza, aby zgodnie ze zwyczajem pojednać się przed spowiedzią wielkanocną. Przeprasza za ewentualne urazy i przekazuje list podczaszego koronnego.

F. Venino zwołuje lwowskich rajców na poranne posiedzenie w ratuszu, przedstawiając obszerny porządek obrad obejmujący m.in. kwestie zniesionych ceł, zbliżające się wybory, proces o Zamarstynów oraz sprawy lokalowe i podatkowe. Przypomina także o kurtuazyjnych obowiązkach magistratu wobec dygnitarzy przebywających w mieście.

Zaproszenie na naradę obejmuje Boże Ciało, komisję i sejm warszawski, miejskie finanse, kontrakt na Skniłówek, postrzelenie czeladzi przez podoficera, zalegające sądy oraz sprawy jezuitów i kamienicy.

Król Zygmunt I Stary zatwierdza uchwałę władz miejskich Lwowa podjętą po niedawnym pożarze, zakazującą wznoszenia w mieście domów z podcieniami i nakazuje wszystkim właścicielom posesji stosowanie się do nowych zasad budowlanych.

John Wentoung zawiadamia kupca Artuarta Forbesa w Rzeszowie o przekazaniu należności od dłużnika Browninga za pośrednictwem pana R. Brüssa oraz o uregulowaniu pozostałej sumy. Korespondencję zamykają życzenia pomyślnych targów oraz polecenie opiece Bożej.