Katalog źródeł

Jan Zamoyski zapowiada swój rychły przyjazd do Lwowa w celu załatwienia spraw żołnierskich i wysyła przodem sługę Oleszka. Prosi burmistrza i rajców o okazanie posłańcowi życzliwości oraz wszelkiej potrzebnej pomocy.

Jan Zamoyski wstawia się u burmistrza i rajców lwowskich za Andrzejem Giklem z Kandii, prosząc o przyjęcie go w poczet obywateli miasta. Podkreśla majętność protegowanego i jego gotowość do ponoszenia ciężarów miejskich, deklarując radzie wdzięczność za pozytywne załatwienie sprawy.

Jan Zamoyski upomina burmistrza i rajców lwowskich w związku ze sprawą pana Dzieduszyckiego, wskazując na straty i zwłokę, jakich ten doznaje w swoim folwarku. Apeluje do władz miejskich o zaniechanie dalszego niepokojenia szlachcica.

Jan Zamoyski zwraca się do burmistrza i rajców lwowskich z prośbą o przychylne rozpatrzenie praw przedstawionych przez mieszczanina Michała Greka oraz jego towarzyszy. Apeluje o utrzymanie ich przy tych prawach, o ile nie godzi to w przywileje miasta.

Hetman Jan Zamoyski dziękuje burmistrzowi i rajcom lwowskim za przygotowanie i podarowanie wyobrażeń Ukrzyżowania oraz Zmartwychwstania do kościoła w Zamościu. Zapewnia władze miejskie o modlitwach zanoszonych w ich intencji oraz deklaruje gotowość do odwzajemnienia okazanej życzliwości.

Mikołaj Narajowski, sędzia, oraz Jan Brzozdowski, podsędek ziemski lwowski, poświadczają przebieg procesu i przyznanie intromisji w dobra Glinna i Zimna Woda Baltazara Leśniowskiego na rzecz Andrzeja, karczmarza ze wsi Basiówka.

Arcybiskup lwowski Jan Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za mieszkańcami ponoszącymi ciężary na rzecz wspólnoty, a doznającymi ucisku i strat materialnych. Wzywa magistrat do niezwłocznego, sprawiedliwego załatwienia sporu i nieprzedkładania własnych korzyści nad dobro uboższych obywateli.

Mikołaj Narajowski, sędzia, i Jan Brzozdowski, podsędek lwowski, poświadczają przebieg procesu granicznego między kapitułą metropolitalną lwowską a sukcesorami zmarłego Mikołaja Leszniowskiego o dobra Glinna. Wobec niestawiennictwa pozwanych i przedłożenia mandatu króla Zygmunta Augusta sąd wydaje orzeczenie na korzyść kapituły.

Biskup Jan Zamoyski odpowiada kanonikowi krasnostawskiemu na list dotyczący interdyktu na ciało zmarłego pana Szemiota, powątpiewając w zasadność i prawną celowość takiego kroku wobec prawdopodobnego wywiezienia zwłok do Podhorzec. Do listu załącza odpowiedź skierowaną do miejscowych wikariuszy z prośbą o pilne jej doręczenie.

Król Zygmunt II August rozstrzyga spór pomiędzy miastem Lwowem a spadkobiercami Kazimierza Hynka, nakazując im zwrot dokumentów i ustąpienie z posiadania trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego przed Bramą Krakowską po wypłaceniu należnej sumy. Władca wyznacza woźnego ziemskiego do dokonania intromisji na rzecz miasta pod zakładem 1000 grzywien i z pomocą starosty lwowskiego.

Jan Zamoyski domaga się od władz Lwowa zwrotu niesłusznie pobranych opłat oraz uwolnienia towarów zamojskiego kupca ormiańskiego Krzysztofa Balejowicza. Ostrzega, że w razie dalszych represji wobec jego poddanych zastosuje odwet i nakaże zatrzymywanie lwowskich kupców oraz ich dóbr w Zamościu.

Król Zygmunt II August zatwierdza dwa wcześniejsze dokumenty z 1417 i 1499 roku dotyczące rozgraniczenia Lwowa z posiadłościami Zubrza i Sychów oraz zasad korzystania z tamtejszych lasów. Akt nadaje wieczystą moc prawną dawniejszym ugodom i wytyczonym kopcom granicznym.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Król Zygmunt II August potwierdza dawny przywilej króla Władysława Jagiełły uwalniający miasto Lwów od obowiązku dostarczania podwód i opłat z tego tytułu pomimo uchwały sejmu warszawskiego. Jednocześnie król umarza proces wytoczony władzom miejskim przez instygatora koronnego o zaległe kontrybucje.

Marcin Zamoyski ostro sprzeciwia się represjom władz Lwowa wobec kupców zamojskich, w tym bezprawnemu uwięzieniu ich faktorów oraz nakładaniu nielegalnych opłat. Apeluje o poszanowanie dekretu królewskiego i zapowiada obronę swoich poddanych przed sądami monarszymi.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej Zygmunta I z 1543 roku wydany dla władz, kupców, krawców i kuśnierzy lwowskich. Dokument ponawia zakaz szycia i sprzedawania opasznic, odzieży sukiennej oraz futrzanej przez Żydów i pozacechowych partaczy na terenie Lwowa, Rusi i Podola.

Marcin Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że z powodu ciężkiej choroby Jejmości Dobrodziejki nie może wraz z braćmi wziąć udziału w koronacji królewskiej. Prosi adresata o wykorzystanie swoich wpływów u monarchy, by usprawiedliwić ich nieobecność i polecić rodzinę królewskiej łasce.

Król Zygmunt II August potwierdza trzy dawne dokumenty komisarskie z lat 1440, 1442 i 1464 dotyczące rozgraniczenia dóbr kapituły metropolitalnej lwowskiej (Wierzbiąż i Kahujów) z królewskimi wsiami Honiatycze i Czerkasy. Wprowadzone akty przysądzają sporne grunty kapitule i nakazują wieczyste milczenie ich dzierżawcom.

Franciszek Zamoyski donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zjeździe starosty szczurowieckiego z ludźmi szkalującymi króla. Zapewnia również o zamiarze uregulowania zaległych pretensji finansowych po przybyciu do Lwowa.

Franciszek Zamoyski zwraca się do adresata z prośbą o protekcję w skarbie królewskim w Krakowie dla deputowanych wojskowych starających się o wypłatę zaległego żołdu. Zależy mu na sprawnym załatwieniu sprawy, aby żołnierze z pieniędzmi bezpiecznie i szybko powrócili do macierzystych chorągwi.

Franciszek Zamoyski prosi wojewodę ruskiego o poparcie u skarbu królewskiego deputatów przysłanych przez stolnika pruskiego. Apeluje o wyznaczenie przedstawiciela, który pomoże im w bezzwłocznym załatwieniu sprawy.

Adres listu Franciszka Zamoyskiego do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego. Zawiera tytulaturę adresata z wymienieniem pełnionych przez niego starostw.

Franciszek Zamoyski dziękuje wojewodzie Jabłonowskiemu za słowa pociechy i kondolencje nadesłane po śmierci jego rodzonego brata. Zapewnia o szacunku, jakim zmarły darzył adresata, oraz deklaruje własne uniżenie i oddanie.

Mikołaj i Wawrzyniec Lanza oddają na poczet spłaty sześciu talarów długu izbę w swoim domu w Carzano braciom Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi Buffa. Transakcja została zawarta z zastrzeżeniem wieczystego czynszu w ziarnie oraz prawa do wykupu nieruchomości.

Tomasz Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoją nieobecność na naradach koniecznością obrony twierdzy zamojskiej przed otaczającym nieprzyjacielem. Deklaruje gotowość do poświęcenia życia i prosi o wsparcie oraz przedłożenie sprawy zgromadzonej szlachcie.

Tomasz Józef Zamoyski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za protekcję u wojewody krakowskiego, która zapewniła pomyślny przebieg sesji sejmiku wiszeńskiego. Poleca się jego dalszej życzliwości oraz przekazuje pozdrowienia od braci.

Tomasz Józef Zamoyski poleca wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu księdza Kamborskiego, nauczyciela języka francuskiego, starającego się o wakujące probostwo we Lwowie. Prosi adresata o objęcie kandydata protekcją i wstawiennictwo za nim u lwowskiego magistratu.

Dokument poświadcza sprzedaż parceli ziemi ornej oraz winnicy w miejscowości Carzano przez Jana, syna młynarza Szymona, na rzecz Jana Chrzciciela Buffy za kwotę dwunastu i pół florena w złocie. Sprzedawca kwituje odbiór całej zapłaty, przekazuje prawa posiadania i zobowiązuje się do prawnej obrony transakcji przed ewentualnymi roszczeniami osób trzecich.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o wypłaceniu kwarty chorągwi tatarskiej oraz nadmiernych obciążeniach hiberną w jej starostwach. Zwraca się z prośbą o wyjaśnienia dotyczące taksy hibernowej i ordynacji wojska związkowego, aby zrekompensować przymusowo wydane sumy.

Anna Zamoyska informuje wojewodę wołyńskiego o ciężkiej chorobie uniemożliwiającej jej oraz najmłodszemu synowi udział w koronacji Augusta II. Prosi adresata o usprawiedliwienie ich absencji przed królem.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego z prośbą o uwzględnienie odszkodowania za zniszczenia poczynione przez wojsko w jej dobrach podczas negocjacji nad jego rozwiązaniem. Prosi go również o wstawiennictwo i wyjednanie protekcji u wojewody krakowskiego.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla Augusta II w celu powstrzymania rozlokowania wojsk saskich w dobrach ordynackich. Przypomina, że zgodnie z wolą fundatora i zmarłego męża Ordynacja Zamojska powinna pozostawać pod bezpośrednią protekcją monarchy.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za życzliwość i łaskawe przyjęcie jej dzieci podczas ich wizyty u kasztelana krakowskiego we Lwowie. Zapewnia adresata o dozgonnej wdzięczności, gotowości do posług oraz przesyła ukłony dla jego małżonki.

Anna Zamoyska odpowiada na wezwanie wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego do wystawienia wojsk ordynackich na popis generalny, uzależniając to od rozstrzygnięcia przedłożonych kwestii. Jednocześnie prosi o wzięcie w obronę sierocych dóbr jej dzieci i powstrzymanie niszczących je nadużyć ze strony wojska.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego o potwierdzenie, czy powinna wypłacić kwartę żołnierzowi pana Zaychowskiego, który przybył bez urzędowej asygnacji. Autorka obawia się podwójnego wydatku, powołując się na podobną stratę finansową poniesioną przez jej siostrę.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nieustannie doznawane względy, deklarując dożywotnią gotowość do usług i polecając się jego pamięci. Przesyła również ukłony oraz pozdrowienia dla adresata i jego żony w imieniu własnym i swoich dzieci.

Anna Zamoyska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy oraz rady dotyczące zabezpieczenia twierdzy zamojskiej w obliczu zagrożenia kraju. Zapowiada wysłanie rezydenta i zorganizowanie szybkiej łączności pocztowej, usprawiedliwiając się zarazem z pisania listu cudzą ręką z powodu osłabienia chorobą.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu swoich przedstawicieli do zabezpieczenia dóbr przed uciążliwościami związanymi z wojskową konsystencją i wybieraniem furażów. Zwraca się do hetmana z prośbą o pomoc, przychylność oraz poparcie w tej sprawie.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o dalszą protekcję i radę w pilnych sprawach majątkowych, proponując przekazanie dyspozycji przez zaufanego sługę. W liście przesyła również pozdrowienia dla wojewodziny oraz ukłony od swoich synów.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wysłaniu ekonoma na sejmik w Sądowej Wiszni celem dopilnowania spraw Ordynacji Zamojskiej w zastępstwie jej nieobecnych synów. Prosi adresata o życzliwość, opiekę oraz poparcie jej interesów wśród zgromadzonej szlachty.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nadesłane życzliwe listy i deklaruje wdzięczność całego swojego domu. Zwraca się również z prośbą o dalsze zachowanie jej w łaskawej opiece adresata.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.