Katalog źródeł

Wojciech Zimnicki ponawia prośbę do Jana Rudawskiego o podjęcie się obrony lwowskiego rajcy Marcina Haydera w sporze ze Szkotem Tomzickim. Zapewnia o nadesłaniu akt procesowych oraz o wypłacie należytego wynagrodzenia za pośrednictwem pana Lewosa i szafarza Samuela Edwarda.

Król Stefan Batory zezwala krawcom ze Stryja na założenie cechu oraz zatwierdza statut regulujący funkcjonowanie bractwa, prawa mistrzów, przyjmowanie obcych rzemieślników i wyzwalanie czeladzi na wzór prawa lwowskiego.

Brat Rajmund Zimnicki OP, przebywający na studiach w Neapolu, przeprasza matkę za wcześniejszy gorzki list wywołany nędzą i ciężkimi warunkami bytowymi. Błaga rodziców o wsparcie finansowe na opłacenie książek, pościeli, promocji naukowej oraz powrotu do kraju, wskazując bezpieczne sposoby przesłania pieniędzy.

Ojciec Rajmund Zimnicki donosi ojcu o skargach przeora rohatyńskiego na szwagra w związku z nierozstrzygniętym sporem prawnym. Zakonnik prosi ojca o życzliwe potraktowanie sprawy, zapowiadając, że bliższe szczegóły przedstawi osobiście przeor.

Papież Grzegorz XIII powiadamia wasali arcybiskupstwa lwowskiego o prekonizacji Jana na arcybiskupa lwowskiego po śmierci arcybiskupa Stanisława. Zobowiązuje ich do złożenia nowemu metropolicie przysięgi wierności oraz do pełnienia należnych powinności pod groźbą kar kościelnych.

Bartłomiej Zimorowicz informuje Marcina Haidera o zredagowaniu przywileju włączającego jego podmiejski browar w poczet browarów miejskich, co uchroni inwestycję przed sprzeciwem pospólstwa. Wspomina również o kosztach pośrednictwa Tomanowicza oraz o bezowocnych obradach sejmu w Warszawie.

Król Stefan Batory zatwierdza akt komisarski ustalający taksę dochodów i realizujący wykup trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego na przedmieściu lwowskim przez kasztelana sieradzkiego Andrzeja Dembowskiego od spadkobierców Kazimierza Hynka za kwotę 4684 florenów. Nadaje Dembowskiemu prawo spokojnego dzierżenia młyna aż do czasu ewentualnego odkupienia go przez króla za tę samą sumę.

Alexander Sommer przesyła Arthurowi Forbesowi za pośrednictwem doręczyciela kwotę 30 florenów na spłatę zaciągniętej pożyczki, przepraszając za zwłokę. Wyraża przy tym głęboką wdzięczność za okazaną w potrzebie pomoc oraz deklaruje dożywotnią gotowość do usług.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o przesłaniu pocztą remesy z Gdańska oraz odesłaniu załączonego rewersu przekazanego przez furiera. Donosi również o wypłaceniu furierowi jadącemu do Radziechowa kwoty 20 złotych reńskich.

Alexander Sommer dopytuje o wieści dotyczące powrotu pana Cusinga do Krakowa oraz kwestię zakupu uprzęży i użyczenia koni Robertowi Forbesowi. Deklaruje również chęć wyjazdu do Jarosławia, by dopomóc furmanom, i przesyła pozdrowienia dla domowników.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o rozmowach w sprawach rozliczeń finansowych z panami Tamsonem, Galbrechtem i Beillie oraz o sumie pozostałej po wypłacie dla pana Roberta. Zapowiada rychły nocny wyjazd do Gdańska i oczekuje dyspozycji dotyczących zwrotu posiadanych funduszy.

Grzegorz, syn zmarłego Franciszka z Cesco w San Pietro, sprzedaje Janowi z Cesco działkę roli i łąki położoną w miejscu zwanym „sotto polpezza” za cenę 380 lirów. Sprzedający zastrzega sobie prawo do wykupu i powrotnego przejęcia zbywanej nieruchomości w terminie czterech lat.

Petter Sommerwell nawiązuje do wcześniejszych rozmów w Krakowie i prosi Arthura Forbesa o informacje dotyczące działań Roberta Forbesa oraz o listowne wstawiennictwo u Alberta Mollera, by zapobiec dalszym stratom finansowym. Zwraca się także o dyskrecję i przesłanie odpowiedzi na ręce żony z uwagi na swoją możliwą nieobecność.

Petter Sommerwelle proponuje kupcowi Arthurowi Forbesowi uregulowanie długu poprzez dostawę 200 sztuk gładkiej tafty odbieranej w Lublinie przez Michaela Hertmicora. Prosi o polubowne zakończenie sporu, zwrot skryptu dłużnego i zachowanie całej transakcji w tajemnicy.

Petter Sommerwelle ponawia prośbę do kupca Arthura Forbesa o informację na temat sum odebranych przez Roberta Forbesa na mocy krakowskiego pełnomocnictwa. Zwraca się o wypłacenie 200 florenów we Lwowie oraz o przekazanie pozostałych pieniędzy żonie na utrzymanie rodziny.

Petter Sommerwelle apeluje do Arthura Forbesa o polubowne zakończenie sporu finansowego i przyjęcie w ramach spłaty długu 200 sztuk tafty. Zwraca uwagę na nieuczciwe działania plenipotentów i prosi o okazanie wyrozumiałości zamiast powiększania jego strat.

Petter Sommerwell wyraża żal z powodu aresztowania jego osoby i towarów w Lublinie na wniosek Arthura Forbesa, wyjaśniając stan wzajemnych rozliczeń oraz trudności ze sprzedażą mienia. Prosi adresata o rozwagę, spłatę w rozsądnych granicach oraz proponuje polubowne załatwienie sporu z pomocą wspólnych znajomych.

Liberalis, syn Rosma, przekazuje Giovanniemu z Cesco San Pietro działkę łąkowo-orną w miejscowości Bisagha oszacowaną na 158 lirów w celu zaspokojenia ciążącego na nim długu. Akt sporządzony pierwotnie przez zmarłego notariusza Nicolasa a Fabro zostaje przepisany i poświadczony znakiem notarialnym przez cesarskiego notariusza Jacobusa Gleriusa.

Katarzyna Sommerowa protestuje przeciwko bezprawnemu zasekwestrowaniu w Lipsku jej własnych towarów na poczet długów męża. Zapowiada pozwanie Arthura Forbesa przed Trybunał Koronny w Lublinie, jeśli ten nie zwróci zajętego mienia.

Król Stefan Batory potwierdza cechowi szewców miasta Lwowa dwa przywileje króla Kazimierza Jagiellończyka z 1466 i 1469 roku. Akty te ograniczały liczbę rzemieślników mogących mieszkać i szyć buty pod zamkiem do zaledwie dwóch oraz zakazywały uprawiania szewstwa w podmiejskich domach i dworach szlacheckich.

Wacław Kostka Zubczewski donosi hetmanowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o planowanym pojednaniu rokoszan z królem oraz o ruchach wojsk i porażce Ogińskiego na Litwie. Informuje także o biegu spraw w lubelskim Trybunale Koronnym i świątecznej przerwie w obradach deputatów.

Król Stefan Batory rozstrzyga wieloaspektowy spór pomiędzy pospólstwem a magistratem Lwowa, regulując m.in. kwestie dochodów z dóbr miejskich, składania rachunków, wyboru rajców i kolegium czterdziestu mężów oraz przestrzegania prawa składu. Nakazuje obu stronom zachowanie zgody i posłuszeństwa pod rygorem kary tysiąca grzywien.

Jan Traszko zwraca się do lwowskiego rajcy Jędrzeja Wachlowicza z prośbą o interwencję i pomoc w odzyskaniu zaległych pieniędzy od starosty łomżyńskiego. Zapewnia przy tym o swojej dozgonnej wdzięczności oraz gotowości do zrekompensowania wszelkich trudów poniesionych w tej sprawie.

Król Stefan Batory transumuje swój edykt z 20 lutego 1577 roku, w którym kasuje wszelkie komisje powołane do zbadania skarg pospólstwa na magistrat lwowski i rezerwuje sprawę wyłącznie dla sądu królewskiego pod zakładem 15 000 dukatów. Nakazuje obu stronom stawić się z dowodami przed sądem monarszym, zakazując w międzyczasie jakichkolwiek zatargów i naruszania porządku prawnego.

Jan Ignatowski domaga się od pisarza Gołębiowskiego natychmiastowego zwrotu wieloletniego długu w kwocie ponad 162 złotych polskich za pośrednictwem lwowskiego mieszczanina Eliana. Przypomina adresatowi o wcześniejszych niespełnionych obietnicach, własnym ubóstwie oraz religijnym i moralnym obowiązku oddania cudzej własności.

Antoni, syn Mikołaja z Carzano, sprzedaje Janowi Chrzcicielowi Buffie z Telve di Sotto ogród oraz łąkę położone w Carzano. Transakcja zostaje opłacona i poświadczona notarialnie w obecności świadków.

Marek Izaakowic informuje Artura Forbesa o rychłym wyjeździe i prosi o uregulowanie rachunków za towary z potrąceniem należności za sprzedane cytryny. Zwraca się także o otwarcie kredytu dla lwowskiego celnika Beera oraz odesłanie niezrealizowanych rewersów rzeszowskich dłużników.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński wraz z kapitułą katedralną przenosi zniszczone przez najazd tatarski miasteczko Kozłów na prawo magdeburskie na wzór Dunajowa i obdarza mieszkańców piętnastoletnią wolnizną. Po upływie tego okresu dokument precyzuje stałe powinności poddanych, w tym czynsze pieniężne, wymiar szarwarku oraz daniny w naturze na rzecz dworu arcybiskupiego.

Jona Israelowic informuje Petera Simsona o przesłaniu przez tutejszego Ormianina 275 sztuk na swój rachunek u pryncypała. Prosi adresata o odebranie przesyłki, wystawienie pokwitowania i zapowiada ostateczne rozliczenie po swoim przyjeździe.

Jonas Izraelowicz przesyła krakowskiemu kupcowi Ertorowi Forbusowi skrypty dłużne na poczet wzajemnych rozliczeń i zawiadamia o wysłaniu partii łoju oraz tytoniu z kupcem Markiem, który ma uiścić zapłatę w Krakowie pod zastawem towaru. Informuje również o wierzytelności u Ormianina we Lwowie oraz posiadanych zasobach safianu i wosku, zapowiadając ostateczne uregulowanie rachunków po spotkaniu.

Arcybiskup lwowski Jan Sienieński zatwierdza transumowane przywileje biskupa chełmskiego Wojciecha Sobiejowskiego oraz króla Stefana Batorego dotyczące przyłączenia kościoła parafialnego w Łopatynie do parafii w Busku. Akt sankcjonuje nową fundację kolegium pięciu mansjonarzy wraz z prepozytem przy kościele buskim oraz określa ich obowiązki duszpasterskie i uposażenie.

Autor listu stanowczo odpiera zarzuty nielojalności i wrogich wypowiedzi przekazane przez pana Wigurę, powołując się na tradycję wiernej służby swoich przodków. Apeluje do rozwagi adresata, aby nie dawał wiary potwarzom rozsiewanym przez niegodziwych ludzi i zachował go w swej łasce.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór między szlachtą województwa ruskiego a magistratem Lwowa, kasując inkorporację podmiejskich wsi Zubrza i Sichów do prawa magdeburskiego oraz poddając sprawy sporne dotyczące ich gruntów i powinności wojennych prawu ziemskiemu. Jednocześnie monarcha potwierdza jurysdykcję prawa miejskiego i sądu królewskiego wobec mieszczan, urzędników miejskich oraz ich majątków miejskich.

Przełożony lwowskiego konwentu trynitarzy, br. Jan od Narodzenia, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o udostępnienie pasa ziemi między murami miejskimi a klasztorem pod budowę nowej świątyni ufundowanej przez Zofię Kłońską. Zapewnia, że wzniesienie murów nie zablokuje drogi publicznej, a zakonnicy będą stale modlić się o pomyślność miasta.

Król Stefan Batory potwierdza mieszczaninowi lwowskiemu Szymonowi Hannelowi wcześniejsze przywileje królów Zygmunta I i Władysława Jagiełły na majątek Hołosko oraz nadania nad rzeką Brzuchowice. Dokument sankcjonuje prawa dziedziczne i własnościowe do wspomnianych dóbr pod Lwowem.

M. Iskra przesyła Janowi Jabłonowskiemu list od namiestnika chorągwi i prosi o pilne wstawiennictwo oraz wypłatę funduszy ze szkatuły na poczet asygnacji chlebowych. Wyjaśnia, że nie posiada własnych środków na zaspokojenie żądań żołnierzy i obawia się ich wzburzenia, jeśli nie zostaną zaspokojeni finansowo.

Król Stefan Batory zatwierdza i odnawia dawne artykuły oraz zwyczaje połączonego cechu tokarzy i grzebieniarzy miasta Lwowa. Dokument szczegółowo reguluje zasady składania majstersztyku, przyjmowania uczniów i mistrzów, funkcjonowania władz cechowych oraz kary za naruszenie porządku rzemieślniczego.

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Rajcy miasta Lwowa oblatują i poświadczają przywilej króla Stefana Batorego z 1578 roku, zatwierdzający wilkierz lwowskiego cechu tokarzy. Dokument szczegółowo reguluje zasady wyzwolenia na mistrza, wykonywanie majstersztyków, obowiązki religijno-obronne oraz walkę z partaczami.

Eleonora Kazanowska informuje wojewodę wołyńskiego o przekazaniu pieniędzy przez Żyda Moszkę oraz zapewnia o pełnym zaufaniu i gotowości wsparcia krewnego. Prosi również o wystawienie asygnaty na przejęte długi chłopskie w celu zakupu wina mszalnego oraz posiłku dla chorych zakonnic.

Eleonora Kazanowska przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przywileje z prośbą o przedstawienie ich do podpisu królowi. Nalega na pośpiech, tłumacząc go trudnościami czynionymi klasztorowi przez ludzi przekonanych o rzekomym bogactwie lwowskich benedyktynek.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór pomiędzy gminą ormiańską a magistratem miasta Lwowa, przyznając Ormianom równe z pozostałymi mieszczanami prawa w zakresie handlu, rzemiosła i korzystania z wolności miejskich. Dokument gwarantuje jednocześnie zachowanie odrębnych praw zwyczajowych oraz własnego sądownictwa społeczności ormiańskiej.

Wójt janowski Daniel Antoni Kamieński zawiadamia władze Lwowa, że ukrywa u siebie zbiegłego chłopca, syna dawnego prezydenta Chwedora Hańskiego Szczerpki. Zwraca się z prośbą o ustalenie losów rodziców dziecka po zarazie morowej oraz o otoczenie małoletniego opieką prawną i majątkową.

Król Stefan Batory potwierdza akt komisarski ustalający granice między wsiami lwowskiego konwentu dominikanów Bożego Ciała (Zarudce, Kościejów, Zaszków) a dobrami królewskimi i miejskimi. W dokumencie przytoczono ustalenia komisarzy królewskich oraz transumowano królewski list powołujący komisję, powołujący się na dawne rozgraniczenia księcia Władysława Opolczyka.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o uregulowanie weksla kapitana Barclaya, prosząc o odpowiedź skierowaną na adres w Lublinie. Zwraca się także z prośbą o wyegzekwowanie od Sobaka pozostałej kwoty długu w wysokości 1020 florenów.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming przesyła Arthurowi Forbesowi korespondencję z kapitanem Alexandrem Barclayem z prośbą o przekazanie mu odpowiedzi. Zwraca się także o pomoc pewnej wdowie w wyegzekwowaniu od kapitana należnej jej zapłaty.

Thomas Cuming tłumaczy Arthurowi Forbesowi konieczność nagłego wyjazdu do Warszawy oraz problemy z podziałem i sprzedażą transportu węgierskiego wina spowodowane niestabilną sytuacją w kraju. Przeprasza za opóźnienie w zwrocie należności, prosząc o cierpliwość i obiecując pełną rekompensatę, gdy tylko sytuacja ulegnie poprawie.

Thomas Cuming informuje Arthura Forbessa o przekazaniu jego słudze stu florenów na opłacenie ośmiu wozów. Przeprasza za trudności i prosi o cierpliwość, tłumacząc się zastojem handlowym i brakiem zysków ze sprzedaży wina.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.