Katalog źródeł

Autor pyta o bezpieczny pobyt w otoczeniu Kantemirów, zagrożenie ze strony Szwedów oraz wiadomości o Lwowie. Prosi adresata o radę i ocenę sytuacji.

Nowo mianowany wojewoda ruski prosi magistrat, by nie wzywał przed swój sąd spraw Żydów należących do jego jurysdykcji. Zapewnia zarazem miasto o swojej opiece.

Michał Wiśniowiecki zawiadamia wuja o narodzinach syna. Przedstawia dziecko jako wnuka adresata i nadzieję na podtrzymanie rodziny. Dokładny dzień narodzin wymaga kontroli.

Autor tłumaczy brak osobistej wizyty nieustaloną zimową drogą. Zapewnia wuja o niezmiennej przychylności i prosi o dalszą protekcję.

Michał Wiśniowiecki obawia się, że nieprzychylne relacje osłabiły jego pozycję u dobrodzieja. Zapewnia o niewinności i prosi wuja o pośrednictwo oraz protekcję.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Z Lipska Gałecki dziękuje za otrzymany list i życzliwość, wspomina tutejszy dwór oraz królową. Ponawia prośbę o wstawiennictwo i opiekę nad żoną i dziećmi.

Gałecki zawiadamia szwagra, że19grudnia jego żona urodziła syna. Składa życzenia i przesyła ukłony rodzinie. Wyjaśnia, że nie pisze o sprawach publicznych, ponieważ oddalił się od dworu.

Gałecki prosi wojewodę o odnowienie przyjaźni, składa życzenia noworoczne i zapowiada wyjazd za granicę w sprawach publicznych. Dopisek dotyczy sporu i regimentu, lecz jest częściowo nieodczytany.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Gurowski prosi o pomoc w uzyskaniu pieniędzy i protekcję przed komisją wojskową. Zapowiada przedstawienie dokumentów mających wykazać jego niewinność wobec stawianych mu zarzutów.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Wiadomości rodzinne i majątkowe, nie w pełni czytelna wzmianka o regimentach oraz obawa przed brakiem zgody po wydaniu uniwersałów. Zapowiedź przybycia po świętach.

Kupiec potwierdza nadejście przesyłki z Amsterdamu zawierającej łóżko i materiał oraz przekazanie rzeczy przez pośrednika. Sprawdza kompletność dyspozycji i donosi o stratach statków podczas gwałtownej pogody.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Kupiec informuje o zamówieniach dokonanych w Holandii, dziękuje za rekomendację, podaje ceny pięciu rodzajów zboża i ostrzega przed dalszą drożyzną zależną od podaży z Polski.

List wspomina o minionym tygodniu, biskupie oraz sprawach sejmikowych i publicznych. Nie wszystkie nazwiska i działania można odczytać pewnie. Zakończenie podaje 1 stycznia 1703.

List odpowiada na wcześniejszą korespondencję; jego meritum pozostaje słabo czytelne. Na końcu widnieje data 5 lutego 1701. S. 44 zawiera formułę adresową.

Tekst dotyczy spraw urzędowych i generała malborskiego; można rozpoznać wzmianki o wojewodzie chełmińskim oraz komisarzach. Datownik na s. 32 może wskazywać 28 kwietnia i Heilsberg, ale rok nie jest pewny.

Autor wspomina o przybyciu lub otrzymaniu wiadomości z Wołoszczyzny, publicznych oczekiwaniach i postulatach, a także o audiencji. Zwięzły tekst zawiera łacińskie wtręty; nie wszystkie szczegóły są czytelne. Datownik podaje 24 lutego 1703 r.

Autor pisze, że niczego mu nie brakuje, wspomina podróż i drogę do Malborka oraz zwraca się do adresata w sprawie dalszego postępowania. Datownik wyraźnie podaje 31 stycznia 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Autor wyjaśnia, że nie może dłużej pozostać, wspomina sprawy „in spiritualibus et temporalibus” oraz prosi o dalszą życzliwość adresata. Tekst biegnie przez strony 58–59. Niepewny zapis daty nie pozwala ustalić datowania.

List wspomina o kasztelanie oraz o sprawie prowadzonej przed sądem; widać też wzmianki o oskarżeniu i dowodach, ale odczyt szczegółów jest niepewny. Datownik wygląda na 3 grudnia 1701.

Autor omawia sprawę wymagającą dalszych działań prawnych; tekst zawiera łacińskie terminy dotyczące postępowania i wzmiankę o zeznaniu/świadectwie. Szczegóły sprawy są tylko częściowo czytelne. Zakończenie datowane jest w Malborku 20 lutego 1703 r.

Tekst wyraźnie porusza temat choroby i zdrowia, jednak konkretny przebieg sprawy pozostaje częściowo nieczytelny. Datownik wskazuje 13 stycznia 1703.

Autor omawia sprawę generała i kwestie sądowe; widoczne są odniesienia do wyroku i prawa, ale część zdań jest nieczytelna. Datownik na s. 46 podaje 9 listopada 1701.

List do wojewody ruskiego porusza sprawy publiczne i działania urzędowe; na s. 22 da się rozpoznać wzmianki o podatku i sejmie. Szczegółów nie można pewnie odtworzyć, a datownika nie odczytano.

Autor wyjaśnia, że nie miał nowego tematu do pisania, lecz napływające wiadomości skłoniły go do odpowiedzi; wspomina korespondencję i sprawy adresata. Tekst na s. 70–72 jest miejscami nieczytelny. Datownik wygląda na 24 lipca 1700 r.; nazwę miejscowości odczytuję niepewnie jako Heilsberg.

List wspomina generała B(e)ulskiego/Bulskiego, urząd malborski oraz sprawy wojskowe i publiczne; dokładne nazwiska i część argumentacji są niepewne. Końcowy datownik podaje 23 kwietnia 1701; miejsce wygląda na Heilsberg, ale odczyt jest niepewny.

Autor pisze do wojewody ruskiego; częściowo czytelny tekst odnosi się do sprawy urzędowej i korespondencji. Datownik końcowy można odczytać jako 18 stycznia 1703 r.; miejscowość pozostaje niepewna.

W liście do wojewody ruskiego można odczytać odniesienia do generała malborskiego, urzędów i spraw wojskowych. Szczegółów nie da się pewnie odtworzyć; datownika nie odczytano.

Autor wyjaśnia, że nagła niedyspozycja zdrowia przeszkodziła mu w działaniu lub przybyciu, i wspomina o sprawach urzędowych oraz korespondencji. Końcowa data jest czytelna: 19 lutego 1701; miejsce odczytane niepewnie.

Autor wspomina o sejmikach i działaniach podejmowanych w sprawach publicznych; prosi lub zaleca adresatowi dalsze czynności. Szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik podaje 18 listopada 1702.

Autor zwraca się do wojewody ruskiego i opisuje sprawy wymagające rozstrzygnięcia; w czytelnym fragmencie pojawiają się łacińskie terminy dotyczące prawa lub procedury oraz prośba o życzliwe rozpatrzenie. Datownik podaje Zamość, 24 lutego 1703 r. Szczegóły meritum pozostają częściowo nieczytelne.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego o interwencję w sprawie dotyczącej jej i rodziny; widoczna jest prośba o poparcie i zwrócenie się do osób lub urzędu, lecz szczegóły pozostają nieczytelne. Datownik odczytuję jako Zamość, 23 marca 1695 r.

Autorka zwraca się do wojewody ruskiego i omawia powinności oraz dalsze działania dotyczące sprawy. W tekście widoczne są odniesienia do obowiązku i rozstrzygnięcia sprawy, lecz część szczegółów jest nieczytelna. Podpis Anny Zamoyskiej i datownik wskazują Zamość, 6 października 1701 r.

Nadawczyni zwraca się do wojewody (tytulatura nie jest w pełni czytelna) i pisze o sprawie związanej z sejmikiem oraz dalszym działaniem adresata. Widoczna jest wzmianka o sejmiku w przyszły wtorek. Podpis Anny Zamoyskiej i datownik z Zamościa, 3 marca 1695 r., znajdują się na s. 48.