Katalog źródeł

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie opisuje długą podróż i sprawy zatrzymujące towarzyszy w Lublinie i Warszawie. Ma zamiar uczcić zdrowie Forbesa kieliszkiem wina. Nie spodziewa się szybkiej spłaty od Thomsona, który oczekuje na osobę związaną z Bydgoszczą.

Baillie relacjonuje kontakty z Hiltznerem, Thomsonem i Burnettem oraz oczekiwanie na spłatę. Zamierza dochodzić pieniędzy w Gdańsku. Opisuje uciążliwy ból żołądka oraz przyjęcie przez przyjaciela, który częstował dobrym węgierskim winem.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Andreas Bell donosi z Jarosławia o uzgodnieniach z gospodarzem dotyczących przygotowania i przebudowy kwatery dla Forbesa oraz o trudnościach z ugodzeniem się w kwestii kosztów. Informuje również o sprawach finansowych, wiadomościach od znajomych oraz wyjeździe grupy Szkotów na komunię do Radzięcina.

Robert Bell prosi Arthura Forbesa o utrzymanie aresztu na sporne towary w Lipsku i wstrzymanie ich wydania panu Westowi aż do jego osobistego przybycia pod koniec miesiąca. Podkreśla przy tym swoje roszczenia finansowe oraz zapowiada rychłe spotkanie.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

George Wastÿ dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc w sprawach miasta Jarosławia i powierza mu misję odebrania we Lwowie pieniędzy z dwóch weksli od Aleksandra Bayly'ego. Informuje również o handlowym zastoju oraz o śmierci i pogrzebie Andrzeja Pettendricha.

George Wast potwierdza odebranie korespondencji i dziękuje Arthurowi Forbesowi za zaangażowanie w sprawy miejskie. Życzy mu powrotu do zdrowia dzięki zażywanym lekom i wyraża nadzieję na rychłe spotkanie.

George Wast informuje Arthura Forbesa o doręczeniu miastu Jarosław mandatu królewskiego w sprawie ich interesów oraz o zwłoce władz miejskich w udzieleniu odpowiedzi. Prosi o podjęcie kroków prawnych, wstawiennictwo u starosty wiskiego i działania na dworze królewskim.

George Wast zawiadamia lwowskiego kupca Arthura Forbesa o wysłaniu z Gdańska skrzyni białych czarek za pośrednictwem woźnicy Kazimierza na zlecenie pana Seylera. Prosi o odebranie przesyłki w należytym stanie oraz uregulowanie należności za jej transport.

George Wast informuje z Jarosławia Arthura Forbesa we Lwowie o kwestiach finansowych, rozliczeniach z Bukiewiczem i Duinskesem oraz wynajmie izby. Donosi ponadto o przekazaniu cytryn, załatwieniu sprawy cukierniczki i przesyła pozdrowienia dla wspólnych znajomych.

Georgen Wast informuje Arthura Forbesa o pozostawieniu dla niego 300 talarów u pana Thomasa na poczet spłaty długu i dziękuje za udzielony kredyt. Autor zapowiada także swój wyjazd do Jarosławia.

George Wasto informuje Arthura Forbesa o negocjacjach handlowych w Jarosławiu, cenach lokalu oraz wysyłce sukna przez Szczebrzeszyn do Warszawy. Prosi także o pomoc, wystawienie plenipotencji i interwencję u komendanta w celu wyegzekwowania i aresztowania należnych mu pieniędzy.

Piotr Wast informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o odbiorze sukna od kupca de Albertiego na polecenie generała Brandta. Wyjaśnia różnicę w liczbie postawów sukna czerwonego i błękitnego oraz donosi o spakowaniu i opieczętowaniu towaru.

Huison przekazuje wiadomości o częściowych spłatach, sporze o ceny pasów i sprzedaży jedwabiu. Donosi też o postępowaniu przeciw podskarbiemu i prostuje pogłoskę o śmierci wojewody pomorskiego.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Huison relacjonuje trudności odzyskania należności, niską cenę jedwabiu i zastój sejmowy. Przekazuje zaczerpniętą z holenderskich nowin wiadomość o proklamowaniu księcia Yorku królem.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison donosi o trudnościach w ściąganiu długów, konkurencji handlarzy jedwabiem i wyborze marszałka. Wspomina też starania o królewski dokument w sprawie Simervalla.

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

Petter Sommerwell wyraża żal z powodu aresztowania jego osoby i towarów w Lublinie na wniosek Arthura Forbesa, wyjaśniając stan wzajemnych rozliczeń oraz trudności ze sprzedażą mienia. Prosi adresata o rozwagę, spłatę w rozsądnych granicach oraz proponuje polubowne załatwienie sporu z pomocą wspólnych znajomych.

Rajcy miasta Lwowa wpisują do swoich akt miejskich dokument prepozyta szpitala bełskiego ks. Marcina Strykowskiego ustanawiający prebendę przy kościele szpitalnym w Bełzie, uposażoną m.in. na lwowskich kamienicach i dobrach pod Bełzem. Fundator przekazuje prawo patronatu nad tą prebendą po swojej śmierci magistratowi lwowskiemu.

Ksiądz Potępski domaga się usunięcia chorych na dżumę z należącego do niego domu naprzeciw klasztoru bernardynek, gdzie zostali umieszczeni na mocy decyzji magistratu. Duchowny skarży się na zanieczyszczenie budynku i brak dochodów niezbędnych do spłaty ciążącego na nieruchomości długu, prosząc o rozwiązanie problemu.

Józef Potocki zaprasza wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego na święta do Stanisławowa, aby omówić sprawy publiczne oraz planowaną akcję przeciwko Kozakom. Donosi również o oczekiwaniu na raport wywiadowczy w sprawie ruchów ordy budziackiej i wyraża obawy przed uciążliwymi kontrybucjami wojskowymi.

Robert Ross doradza Arthurowi Forbesowi w kwestii taktyki procesowej wobec przeciwnej strony sporu, przestrzegając przed nieszczerymi propozycjami ugody i zalecając oparcie się na trwałym wyroku sądu. Porusza także sprawę własnych zaległości finansowych wobec adresata i obiecuje rychłą spłatę części długu.

Robert Ross tłumaczy się Arthurowi Forbesowi z niekorzystnej formy wypłaconych pieniędzy w szelągach, powołując się na trudności ze ściąganiem długów i żałując wcześniejszych zakupów w Jarosławiu. Informuje również o stanie wspólnej sprawy sądowej prowadzonej przez pana Wasta przed zbliżającym się końcem sesji.

Robert Ross informuje Arthura Forbesa o wydatkach i wypłatach dla jego służącego wyruszającego za wołami, stanie pozostawionej gotówki, wekslach oraz ściąganiu należności od dłużników. Przekazuje także wieści o wysłaniu konia do Zamościa oraz pogłoskach o starciach z Tatarami.

Robert Ross wyjaśnia krakowskiemu kupcowi Arthurowi Forbesowi kwestie rozliczeń pieniężnych, obrotu wekslami, handlu sadłem i safianem oraz sprawę konia w Zamościu. Informuje go także o koncentracji wojsk koronnych pod Glinianami, ruchach sił tatarsko-tureckich oraz o swoim planowanym wyjeździe na granicę węgierską.