Katalog źródeł

Autor odpowiada na prośbę magistratu lwowskiego w sprawie, którą nazywa słuszną, i pisze o dojściu do wzajemnego zadośćuczynienia. Zapewnia o przychylności wobec miasta i liczy na odwzajemnienie. Kluczowa fraza określająca procedurę, być może z udziałem syndyków, wymaga ponownego odczytu; z listu nie wynika, że ugoda została zawarta.

Marszałek Trybunału Koronnego Stanisław Kazimierz Bieniewski upomina magistrat lwowski za uwięzienie rannej szlachty w więzieniu dla złodziei, uznając to za zniewagę stanu rycerskiego. Wzywa władze miejskie do zaniechania tych działań ze względu na trwające postępowanie trybunalskie i wypomina im niewdzięczność za dotychczasowe wstawiennictwo u króla.

Autor przedstawia dolegliwości wynikające ze sporu z lwowskim magistratem i prosi wiceseniora o użycie wpływu, by sprawę załatwić. Wspomina działania przeciw niemu w Warszawie i we Lwowie oraz opisuje paradoksalnie swój status jako zarazem radcy i ławnika oraz osoby tych funkcji pozbawionej. Prosi o wyraźną odpowiedź magistratu i adresata, zapowiadając, że na podjęcie decyzji pozostało mało czasu. Jeżeli sprawa trafi do sądu, zastrzega znaczenie tego listu. Późniejsza okładka wiąże spór z sekretarzem Czechowiczem; sam tekst listu nie pozwala tu pewnie określić jego roli.

Józef Brzeźnicki prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o listy wstawiennicze do dygnitarzy krakowskich w celu wypłaty należnych mu pieniędzy z podatków. Skarży się również na odesłanie jego pocztu z chorągwi i deklaruje gotowość do służby podczas sejmu.

Józef Brzeźnicki prosi wojewodę ruskiego Stanisława Jana Jabłonowskiego o interwencję u chorążego krakowskiego w sprawie wypłaty zaległego żołdu z uchwalonych podatków. Zwraca uwagę na niechęć podkomorzego krakowskiego do uregulowania dawnych należności i w razie wyjazdu dygnitarza prosi o przesłanie listu polecającego pocztą.

Generał Jan Berens informuje wojewodę ruskiego o planowanych negocjacjach z panem Bellem dotyczących wypłaty sumy pieniężnej oraz zastawu. Wskazuje na konieczność ponaglenia generała Brandta, by należność została jak najszybciej przekazana w Gdańsku.

Benedykt Bernatowicz usprawiedliwia swoją nieobecność przed burmistrzem i rajcami lwowskimi chorobą, obiecując po wyzdrowieniu przedstawić prywatne listy na obronę swojej dobrej reputacji. Z obawy przed powierzeniem poufnej korespondencji pośrednikom wstrzymuje się z natychmiastowym przesłaniem dokumentów.

M. W. Biernacki donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o nadużyciach rajtarów saskich oraz o przygotowywanych protestacjach i pozwach przed Trybunałem Koronnym. Jednocześnie prosi o zwrot kosztów i wsparcie finansowe z racji prowadzenia spraw prawnych w Piotrkowie.

Władysław Biernacki prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o protekcję oraz listy polecające do marszałka i deputatów trybunalskich w toczącym się procesie z panem Zbockim. Informuje również o podejmowanych w Kijowie staraniach w celu pozyskania funduszy dla wojewody na zbliżający się sejm.

Władysław Biernacki uskarża się z Piotrkowa na koszty i straty ponoszone podczas zasiadania w trybunale oraz informuje o wysłaniu zaufanego człowieka na Kujawy w sprawach wojewody. Usilnie prosi również Jana Jabłonowskiego o listy wstawiennicze do Trybunału w toczącym się sporze z panem Bocheńskim.

Władysław Biernacki usprawiedliwia się przed wojewodą ruskim Janem Stanisławem Jabłonowskim z opóźnienia w odebraniu pieniędzy na Kujawach, spowodowanego odmową wydania asygnacji przez marszałka sejmiku. Deklaruje gotowość zaczekania na kolejny zjazd i prosi o instrukcje oraz usprawiedliwienie jego zwłoki u wojewody kijowskiego.

W. Biernacki przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu pomyślny wyciąg z dekretu Trybunału Piotrkowskiego w sprawie międzyrzeckiej oraz informuje o staraniach o asygnatę na windykację w Bóbrce. Zapowiada również wyjazd na sejmik, przekazanie inwentarza panu Bocheńskiemu oraz przygotowanie transportu sukna.

Markiz de Béthune poświadcza rajcom lwowskim, że kapitan wojsk litewskich Jerzy Luvault de la Gavenne jest jedynym rodzonym bratem i spadkobiercą zmarłego kapitana wojsk koronnych Klaudiusza Luvault de la Chaume. Zwraca się z prośbą o bezzwłoczne przekazanie mu wszelkiego majątku pozostałego po zmarłym.

Markiza prosi zięcia o przyjęcie młodego szlachcica, syna jej niezamożnej przyjaciółki. Chwali jego wychowanie, matematykę i fortyfikacje; młodzieniec interesuje się językami i obcymi krajami. W sprawie ma pośredniczyć pan de Balus.

Markiza odpowiada zięciowi po przedwczesnym porodzie córki i śmierci ich dziecka. Prosi o opiekę i częstsze wiadomości. Opisuje też własne dolegliwości, silną chrypkę i niemożność opuszczenia łóżka.

Markiza de Béthune dziękuje swojemu zięciowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za list i wyraża wielką radość z jego szczęścia małżeńskiego z jej córką. Zapewnia go o swojej nieustannej macierzyńskiej czułości i przywiązaniu do obojga małżonków.

W odpowiedzi na list z 15 sierpnia markiza chwali uczucia zięcia wobec żony i królowej. Uzależnia pełnię swej życzliwości od ich trwałości; wzywa go do jedności rodziny i popierania interesów królowej.

Radość z powrotu zięcia i porodu córki łączy się z troską o portrety i przesyłki. Markiza prosi o przeciwdziałanie posunięciom korzystnym dla cesarza kosztem Francji oraz listy do pokazania na dworze. Wypomina zięciowi przemilczenie słów królowej na jej temat.

Markiza przesyła list przez Samuela. Po wspólnej stracie prosi zięcia, by łagodził cierpienie królowej oraz okazywał jej wdzięczność i przywiązanie do jej interesów.

Markiza przesyła córce list przez panów de Laforest i Brugere. Prosi o częstsze wiadomości, pozdrawia wielkiego generała, męża i dzieci adresatki. Donosi o zwiększeniu swojej pensji przez króla o 5000 liwrów.

Markiza otrzymała jedyny od wyjazdu list zięcia z Rzymu i przejęła się jego wypadkiem w górach. Nie ma wiadomości od córki; przypuszcza, że mogła urodzić w drodze. Zapowiada przesłanie listu króla i listu de La Tour przez kupców.

Mikołaj Bieganowski potwierdza pobranie 5000 złotych na potrzeby Rzeczypospolitej i deklaruje gotowość ich zwrotu zgodnie z dyspozycją panów komisarzy. Wspomina ponadto o sprawie cerkwi Świętego Krzyża oraz relacjach z Wierzbickim.

Mikołaj Bieganowski donosi rajcom lwowskim o swojej pomyślnej interwencji u kasztelana krakowskiego w sprawie intryg doktora Jakuba, który godził w dobre imię władz Lwowa. Autor zapewnia o przychylności magnata dla racji miasta oraz opowiada się za dotrzymaniem kontraktu zawartego z panem Żydkiewiczem.

Mikołaj Bieganowski ponawia prośbę do Marcina Ancewskiego o zaspokojenie roszczeń finansowych pana Makalskiego ze skarbu koronnego. Kasztelan wyraża także zdziwienie przewlekłością w realizacji asygnacji i zapowiada podjęcie kroków w celu wyegzekwowania należnych sum.

Mikołaj Bieganowski odpowiada władzom Lwowa na ich skargę dotyczącą krzywdzących miasto uchwał sejmikowych i rzekomej roli stolnika bracławskiego. Deklaruje podjęcie mediacji listownej ze stolnikiem oraz zapowiada osobistą interwencję u biskupa lwowskiego po przyjeździe do miasta.

Mikołaj Bieganowski odpowiada władzom Lwowa na pisma króla i kanclerza dotyczące skarg na kapitana Janka, który przywłaszczał żołd kosztem żołnierzy. Zapowiada przyjazd do miasta i przeprowadzenie dochodzenia zaraz po załatwieniu pilnych spraw marszałka.

Mikołaj Bieganowski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe respektowanie umowy z Żydkiewiczem i ponawia prośbę o utrzymanie jej w mocy. Informuje również, że roszczenia doktora powołującego się na wojewodę krakowskiego są bezzasadne, a sprawę ma sprawiedliwie rozsądzić podkomorzy lwowski.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Autor prosi o pilne wstawiennictwo u generała dla swego „wnuka”, ks. Rusnowskiego [?], w sprawie archidiakonatu warszawskiego. Skarży się na konkurencję kanonika Suszyckiego [?] i powołuje na pisemną obietnicę.

Jezuita Jan Bielicki składa wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu podziękowania za wsparcie kolegium oraz życzenia z okazji zbliżających się imienin i Bożego Narodzenia. W imieniu swoim i całego zgromadzenia poleca dobrodzieja opiece nowo narodzonego Chrystusa oraz świętego patrona.

Bieliński oskarża chorągiew królewicza Jakuba o przemoc i szkody w starostwie tucholskim. Protestuje przeciw jej poselstwu do króla i oskarżeniu, jakoby sprowadził królewskich ludzi do Tucholi; prosi o sprawiedliwość i obronę honoru.

Kazimierz Ludwik Bieliński skarży się hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu na nieżyczliwość i wrogie intrygi generała, który z zawiści torpeduje jego starania o urzędy i łaskę pańską. Podkomorzy koronny odwołuje się do prawego sumienia hetmana, prosząc go o sprawiedliwą ocenę swoich zasług i protekcję.

Kazimierz Ludwik Bieliński prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o życzliwe wstawiennictwo i wpisanie korzystnego dla niego punktu do instrukcji sejmikowych przed nadchodzącym sejmem. Zależy mu na zademonstrowaniu opinii publicznej, że jako osoba stojąca z boku posiada wpływowych protektorów, nawet jeśli sprawa zakończy się jedynie na deklaracjach.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Ksiądz Bełkowski relacjonuje sekretarzowi królewskiemu Franchiemu rozmowę z arcybiskupem dotyczącą sporu z magistratem. Informuje, że hierarcha odłożył planowany wyjazd i zaprasza adresata na spotkanie przed obiadem w celu polubownego załatwienia sprawy.

Bielski żąda wyrównania 2600 zł rocznego czynszu za pałac przed Bramą Halicką. Najemca powołuje się na rosyjski kwaterunek. Autor proponuje potrącenie podatków i zwrot reszty z kasy publicznej.

Augustyn Bielski zwraca się do prezydenta Lwowa Żytkiewicza oraz władz miejskich o przydzielenie sługi miejskiego i trębacza w celu publicznego obwołania wolnego szynku wina. Działanie to ma przeciwdziałać bezprawnym zakazom nałożonym przez starszyznę lwowskiego kahału, które przynoszą straty skarbowi ziemiańskiemu.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Dziękuje za życzenia noworoczne i dar. W dopisku popiera prośbę Łukaszewskiego [?] o pozostawienie go przy syndykaturze miasta Lwowa.

Brzozowski dziękuje za życzliwą pamięć, życzenia oraz bellaria, czyli przysmaki. Obiecuje odwzajemnić przysługę przy nadarzającej się okazji.

Antoni Brzozowski dziękuje władzom miasta Lwowa za nadesłane ryby oraz śliwki, zauważając jednocześnie brak zwyczajowo przesyłanej wizyny. Zapewnia także rajców o swojej wdzięczności i gotowości do wyświadczania miastu wszelkich przysług.

Dziękuje magistratowi za prowiant na czas postu i pudełko przysmaków. Zapewnia o przywiązaniu do spraw miasta i życzy pomyślności.

Jan Brzozowski prosi pisarza Zimnickiego o prowadzenie w Warszawie sprawy księdza sufragana. Przesyła egzemplarz do podpisania i opieczętowania; alternatywnie sugeruje udział Zychermana [?].

Walerian prosi rodzonego brata Walentego o list, wiadomości o matce i żonie oraz nowiny wojskowe i sejmowe. Wspomina pogłoskę o wyjeździe znajomego księdza do Rzymu; nie ma potwierdzenia jego pobytu.

Samuel Biderman potwierdza odbiór dyspozycji finansowych i informuje o przekazaniu Arthurowi Forbesowi partii gładkiego sukna wraz z fakturą. Zachęca również do uregulowania pozostałej części płatności na św. Michała oraz do dalszej współpracy handlowej, w tym zakupu jedwabiów.

Birrell dziękuje Arturowi Forbesowi za poruszenie sprawy chłopca w związku z Robertem Forbesem. Napisał do Królewca i oczekuje odpowiedzi oraz przyjazdu chłopca na nadchodzący jarmark. Załącza próbkę jego pisma, którą prosi przekazać Robertowi, i oferuje obu Forbesom swoje usługi.

Laurens Birrell informuje kupca Arthura Forbesa o ukończeniu przez gospodarza napraw w jego sklepie przed podróżą nadawcy do Lwowa. Z braku czasu autor zmuszony jest do pośpiesznego zakończenia korespondencji.

Birrel opisuje próbę zatrzymania go wraz z towarem w Przeworsku w sporze z żydowskim arendarzem pobierającym opłatę. Początkowo zaprzecza swojej obecności, lecz świadkowie ją potwierdzają. Według autora został zwolniony po wyjaśnieniu, że wiezie towar dla kasztelana krakowskiego. Ostrzega Forbesa o oczekiwaniu na jego towary.

Birrell zwraca się do Forbesa o pomoc w odnalezieniu oryginału pisma zniesławiającego go i ustaleniu autora. Pisze o czci, reputacji i rozpowszechnianiu paszkwilu wśród ich znajomych. Wskazuje A. Bailiego jako osobę pomocną w dochodzeniu. Dodatkowy dopisek mówi, że niektórzy przyznali się do lektury tekstu.

De Birckholtz wyjaśnia wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu brak możliwości wypłaty środków dla starosty włodzimierskiego z racji przeznaczenia posiadanych funduszy wyłącznie dla husarii i pancernych. Zapewnia jednak, że podejmie próbę zaradzenia problemowi, jeśli podpułkownik Brandt dostarczy dodatkowe pieniądze.