Katalog źródeł

Hilbrant wyjaśnia władzom Lwowa, że z racji obowiązków przy generale Melchiorze von Hatzfeldt nie mógł osobiście zająć się ich sprawami, dlatego powierzył je referendarzowi koronnemu, który pomyślnie załatwił je dzięki poparciu podkanclerzego. Autor prosi burmistrza i rajców o wdzięczne przyjęcie tych zabiegów i poleca się ich dalszej łasce.

Jakub Gładyszewic dziękuje Arturowi Forbesowi za podarunek przekazany za pośrednictwem brata. Wyraża wdzięczność i poleca siebie oraz swoją małżonkę dalszej życzliwości i przyjaźni adresata.

Jakub Gładyszewic wysyła do Lwowa swojego czeladnika w celach załatwienia własnych interesów i poleca go życzliwości oraz pomocy Artura Forbesa. Deklaruje przy tym gotowość do odwdzięczenia się za okazaną mu przysługę.

Jakub Gładyszewic prosi Artura Forbesa o wypłacenie we Lwowie kwoty 2300 florenów kurant panu Bevilagui. Zapewnia adresata, że wyłożone pieniądze zostaną mu niezwłocznie zwrócone osobiście lub za pośrednictwem wysłanego z Rudnika sługi.

Król Zygmunt I Stary potwierdza mieszczanom i kupcom lwowskim wszystkich obrządków przywilej króla Aleksandra uwalniający ich od wszelkich ceł i opłat w całym państwie. Po wygaśnięciu dzierżawy Tęczyńskich oraz za zgodą Zygmunta Augusta monarcha przywraca bezwzględne obowiązywanie immunitetu celnego w komorach w Bełzie, Chełmie i Hrubieszowie.

Kasper Głowacki informuje adresata o przesłaniu dokumentów prymasowi pocztą oraz dołącza nadesłaną odpowiedź. Donosi również o zgubieniu notatki dotyczącej papierów do metrykanta i prosi o ponowne spisanie ich wykazu.

Antoni Głogowski tłumaczy się bratu Franciszkowi ze spraw związanych z zarządem dobrami i przekazaniem rejestrów oraz informuje o powrocie posłańca Bazylego. Sugeruje wysłuchanie jego rachunków oraz wyznaczenie osoby do wyegzekwowania należności od pana Wodyńskiego.

Kazimierz Głogowski zwraca się do posła Józefa Potockiego z prośbą o poparcie na sejmie i zatwierdzenie w drodze konstytucji sejmowej praw do spornego majątku ze zrealizowanego testamentu. W zamian za pomoc deklaruje Potockiemu pełną wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski dokonuje oblaty i transsumpcji dokumentu prymasa Jana Latalskiego z brewe papieża Pawła III z 1538 roku. Akt potwierdza wyjęcie braci zakonów żebraczych w Królestwie Polskim spod jurysdykcji biskupów diecezjalnych i zakazuje naruszania ich przywilejów.

Mikołaj Głogowski relacjonuje bratu najazd zbrojnych nasłanych przez procesowego przeciwnika, którzy zrabowali majątek i zagrozili chorej żonie autora. Wyjaśnia konieczność nieustannego pobytu w Lublinie w celu obrony przed zatwierdzeniem wyroku oraz zabiega o wieści o zdrowiu krewnego.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu, że z powodu ciężkiej gorączki nie mógł osobiście udać się do Lublina, lecz wysłał tam żonę, która uzyskała pomyślne wieści u deputatów. Informuje również o spodziewanym przyjeździe marszałka, ugodzie z młynarzami, problemach gospodarczych i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Mikołaj Głogowski informuje brata Franciszka o przebiegu zjazdu w Lublinie w sprawie spłaty długu przez pana Łosia oraz o problemach prawnych i zaocznym wyroku uzyskanym przez zawistnych przeciwników. Prosi o dalsze wsparcie procesowe, przesyła kopie dokumentów i zwraca się o przysłanie potrzebnych rzeczy.

Mikołaj Głogowski informuje brata, że z powodu toczącej się sprawy musi jeszcze pozostać w Krasnymstawie, skąd zaraz po jej ukończeniu wyruszy na sądy do Lublina. Przekazuje również list od starosty krasnostawskiego oraz wieści o starciu z Tatarami pod Kamieńcem.

Mikołaj Głogowski tłumaczy brak osobistego przybycia zmęczeniem po podróży i chorobą, posyłając do adresata swoją żonę. Prosi o wstawiennictwo u podskarbiego koronnego w celu pomyślnej i rzetelnej realizacji asygnacji finansowej dla chorągwi.

Krótki fragment listu zawierający tradycyjne, uniżone formuły pożegnania oraz zapewnienia o życzliwości autora wobec adresata. Na marginesie umieszczono także dopisek z ukłonem skierowanym do pana Jana.

Mikołaj Głogowski relacjonuje bratu swoje rozmowy z patronami prawnymi w Lublinie i wzywa go do pilnego przyjazdu na zbliżającą się rozprawę ze względu na obecność pozostałych stron sporu. Wspomina również o postępach w ugodzie z panią Rożyńską oraz porusza drobne sprawy gospodarcze i domowe.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu niemożność przyjazdu do Lublina z powodu trawiącej go febry, deklarując jednocześnie interwencję u marszałka trybunalskiego w toczącej się sprawie dekretu. Informuje także o bezskutecznej misji żony u pana Kazimierza w Leśnikach, dopytuje o sprzedaż koni w Jarosławiu oraz pozostawia bratu decyzję w sprawie kolaski.

Samuel Głogowski apeluje do swojego brata Franciszka o braterską miłość, chrześcijańskie wybaczenie doznanych krzywd oraz opamiętanie w niszczących rodzinny majątek waśniach. Zaprasza go na spotkanie w celu zapoznania się z listami mediatorów i podjęcia wspólnych kroków ku ostatecznemu zakończeniu sporu.

Samuel Głogowski donosi bratu o licznych przeszkodach uniemożliwiających mu terminowe wyruszenie do obozu wojskowego, w tym o braku konia, ucieczce woźniców i niespłaconych długach. Prosi o wsparcie finansowe oraz informuje o oczekiwaniu na odpowiedź w sprawie zakupu koni od pana Butowicza.

Autorka przesyła siostrze Klaryndzie sadzonki rozsady z obietnicą dosłania marchwi, gdy tylko będzie dostępna. Przekazuje również prośbę męża o wykonanie ram do obrazu oraz serdeczne pozdrowienia od całej rodziny.

Siostry Franciszka Głogowskiego zdają bratu relację z prac polowych, postępów w zasiewach oraz kłopotów gospodarskich spowodowanych nieposłuszeństwem chłopów i ucieczkami poddanych. Informują również o stratach w pasiece oraz braku pełnego rejestru wysiewów z powodu wyjazdu pani Antoniny.

Jerzy Glasnapp deklaruje gotowość asystowania Janowi Jabłonowskiemu podczas wjazdu do Świecia z oddziałem zebranym w Radzyniu, prosząc o uściślenie terminu zjazdu. Informuje także o obecności generała Brandta oraz wojewody płockiego w Gdańsku.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Gnoiński prosi namiestnika Wolskiego o pilną odpowiedź potrzebną do zdania relacji mocodawcy oraz wstawia się za uciskanymi poddanymi ze Stróży. Bierze w obronę wójtostwo i proponuje wspólny zjazd w folwarku w celu dokonania naocznej rewizji.

Katarzyna Godlewska dopomina się u brata pilnego przesłania pieniędzy na pokrycie zobowiązań, obawiając się urzędowych kłopotów. Informuje także o skomplikowanych sprawach rozliczeniowych i majątkowych związanych m.in. z panią gródecką.

F. S. Godlewski przesyła na ręce prezydenta i władz Lwowa odpowiedź oraz kopię listu do starosty błońskiego w sprawie supliki pokrzywdzonej pani Georgiewiczowej. Prosi o przekazanie tych dokumentów zainteresowanej kobiecie.

Stanisław Jodurowski ponawia prośbę do prezydenta Lwowa o wyznaczenie deputatów do oszacowania pustek sąsiadujących z kamienicą Gąsiorowskich. Deklaruje przyjazd i uregulowanie opłaty po powiadomieniu o ich wyborze, ubolewając nad dotychczasowymi bezowocnymi podróżami do miasta.

Stanisław Gorzewski donosi Janowi Jabłonowskiemu o przesłaniu weksla oraz odpowiedzi od władz Gdańska, a także o popłochu wśród wojsk saskich gromadzących zapasy w Toruniu. Autor prosi o dalsze dyspozycje, nie widząc potrzeby dłuższego pozostawania w Świeciu.

Stanisław Gorzewski zapewnia wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o regularnym wysyłaniu listów z każdą pocztą. Oddaje się pod jego protekcję i prosi o przekazanie dalszych pańskich rozkazów.

G. Gołębiowski dziękuje za odebranie rzeczy od krawca i prosi adresata o dopilnowanie, by zastawiona delia nie przepadła w rękach żydowskich wierzycieli za drobną kwotę. Zapewnia także o uregulowaniu długu po przyjeździe do Lwowa oraz wspomina o przysłanym winie, na którego wypicie czeka w towarzystwie chorążego.

G. Gołębiowski pisze z Wieniawy do Ignatowskiego, dziwiąc się brakowi odpowiedzi na wcześniejszy list, mimo przekazania pieniędzy na opłacenie przesyłki. Zapowiada rychłą wizytę we Lwowie i przesyła pozdrowienia dla znajomych.

List zawiera życzenia wielkanocne, wskazówki odnalezienia zastawu u krawca oraz zapewnienie o spłacie długu. Autor zaprasza chorążego do Warszawy.

W. Hołodyński wyraża głębokie współczucie z powodu nieszczęść dotykających Lwów i zapewnia o swojej stałej życzliwości oraz poparciu dla zabiegów miejskiego syndyka. Z okazji świąt wielkanocnych składa władzom miasta życzenia pomyślności i odrodzenia wraz ze Zmartwychwstaniem Chrystusa.

Golski żąda aresztowania kupców wołoskich i zatrzymania ich rzeczy do czasu zadośćuczynienia Łąckiemu. Oskarża ich o napaść na jego gospodę, a rajców o przyzwolenie.

Stanisław Golski poleca opiece władz Lwowa pana Łąckiego, który mimo zasług dla króla i Rzeczypospolitej na Wołoszczyźnie doznał tam ciężkich krzywd i dotąd nie uzyskał sprawiedliwości. Prosi burmistrza i rajców o przychylność dla poszkodowanego, który osobiście przedstawi im swoją sprawę i planowane działania.

Stanisław Golski wyrzuca rajcom lwowskim bezprawne i zbyt surowe potraktowanie sprawy Łanckiego, który obrabował kupców hospodara multańskiego. Zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności oraz donosi, że osobiście i godnie odprawił poszkodowanych kupców.

Aleksander Gordon relacjonuje władzom Lwowa rozmowę z pisarzem trembowelskim, który zaproponował polubowne zakończenie sporu o odszkodowanie popożarowe poprzez formalne oddalenie pozwu w sądzie. Autor prosi magistrat o decyzję w tej kwestii, nadesłanie pełnomocnictwa procesowego oraz przekazanie środków na opłacenie mecenasów.

Gordon relacjonuje rozmowy z kanclerzem i podskarbim. Prosi o dokumenty procesowe, pełnomocnictwa dla posłów i wyjaśnienie skargi karmelitów trzewiczkowych.

Thomas Gordon potwierdza odebranie listu od Arthura Forbesa i zapewnia go o rychłym przekazaniu należnych pieniędzy do Rzeszowa. Wyraża także nadzieję, że jego dawny patron zaspokoił już wcześniejsze roszczenia adresata.

Thomas Gordon zapewnia Arthura Forbesa o uregulowaniu weksla zgodnie z obietnicą złożoną w Jarosławiu oraz o wpłacie 500 florenów. Ponawia także prośbę o przesłanie bezpieczną drogą zamówionych materiałów, przede wszystkim czerwonego adamaszku.

Thomas Gordon Młodszy odpowiada na ponaglenia pisarza miejskiego we Lwowie, deklarując uregulowanie należności w wysokości 130 złotych po odliczeniu kwoty wypłaconej na asygnatę lekarzowi. Prosi adresata o ostateczne wykreślenie go z rejestru dłużników.

Elżbieta Gordonowa informuje Artura Forbesa o wyznaczeniu na 16 kwietnia 1692 roku terminu spotkania z wierzycielami jej zmarłego męża. Wzywa adresata do osobistego stawiennictwa lub wyznaczenia pełnomocnika w celu urzędowego wydania towarów oraz dokumentacji dłużników zgodnie z dekretem Trybunału.

Aleksander Grodzicki dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wyświadczone dobrodziejstwa i życzliwe wsparcie okazane jego rodzonemu bratu. Wyraża dozgonną wdzięczność całej rodziny oraz zapewnia o gotowości do dalszych wiernych usług.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Arcybiskup Stanisław Grochowski informuje lwowskiego pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego o nadaniu prebendy księdzu Stamirowskiemu oraz ponagla w sprawie prowadzonych prac budowlanych. Wyraża również oburzenie z powodu nieudolności podwładnych przy spławie szkuty i nakazuje zorganizowanie podwód do przetransportowania ładunku do Lwowa.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu funduszy na prace budowlane przy kamienicy i nakazuje skupić się na dokończeniu murów oraz wrót. Prosi również o ewentualne tymczasowe wyłożenie brakujących środków oraz o doręczenie listu panu Wojakowskiemu.

Józef Gruszewic prosi Artura Forbusa o wybranie i zakupienie dla niego we Lwowie pięknego sobola, deklarując pokrycie wszelkich kosztów. Nadawca obiecuje rychły zwrot pieniędzy i wdzięczność, zaznaczając, że zależy mu na otrzymaniu futra przed świętami.

A. L. Hulewska pisze do Głogowskiego, przekazując podziękowania w imieniu męża za wyświadczone przysługi. Wspomina o niejasnych okolicznościach odprawienia kogoś do Lublina oraz poleca się dalszej życzliwości adresata.

Kasztelan poznański Melchior Gurowski prosi wojewodę ruskiego o opiekę nad swoimi dobrami i wyłączenie ich z leż zimowych wojska. Donosi również o zabiegach stronników księcia Contiego w Wielkopolsce w oczekiwaniu na zbliżający się sejmik.

Melchior Gurowski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i uwolnienie swoich dzierżaw od ciężaru wojskowych konsystencji, obiecując wzajemną pomoc przy realizacji asygnat. Jednocześnie poleca opiece wojewody ruskiego sprawę klienta domagającego się sprawiedliwości.