Katalog źródeł

Benedykt Bernatowicz usprawiedliwia swoją nieobecność przed burmistrzem i rajcami lwowskimi chorobą, obiecując po wyzdrowieniu przedstawić prywatne listy na obronę swojej dobrej reputacji. Z obawy przed powierzeniem poufnej korespondencji pośrednikom wstrzymuje się z natychmiastowym przesłaniem dokumentów.

Markiz de Béthune poświadcza, że Jerzy Livault jest bratem zmarłego kapitana Klaudiusza, i prosi Lwów o wydanie mu całego spadku, gdziekolwiek się znajduje. List nie potwierdza wykonania tej prośby.

Rektor Biegaczewicz wysyła magistratowi Lwowa profesora Podhajeckiego jako kandydata na syndyka, w odpowiedzi na prośbę miasta. Poleca jego kwalifikacje i oczekuje odpowiedniego traktowania oraz wynagrodzenia.

Bieliński poleca do magistratu Lwowa lekarza Matheima [grafia niepewna], zasłużonego w jego domu. Polecany zakłada sobie posesję w mieście; autor obiecuje wdzięczność za poparcie.

Autor pisze o pogodzeniu się ze szlachetnym magistratem i oczekiwaniu na żądania przedstawione na piśmie. Proponuje rozmowę i zaprasza adresata do siebie nazajutrz przed obiadem. Adres wskazuje sekretarza królewskiego Franchiego.

Bielski żąda wyrównania 2600 zł rocznego czynszu za pałac przed Bramą Halicką. Najemca powołuje się na rosyjski kwaterunek. Autor proponuje potrącenie podatków i zwrot reszty z kasy publicznej.

Bielski zarzuca starszym kahału zakaz szynkowania wina pod groźbą klątwy. Prosi o obwołanie na rynku i przedmieściach dawnego zwyczaju oraz przysłanie sługi miejskiego i trębacza.

Brzeski odpowiada na obawę zatrzymywania kupców lwowskich w związku ze sprawą Kamieńca. Zapewnia o bezpieczeństwie lwowian; wymaga zwyczajowego zgłoszenia się w mieście. Wspomina przyszły dekret królewski.

Dziękuje za życzenia noworoczne i dar. W dopisku popiera prośbę Łukaszewskiego [?] o pozostawienie go przy syndykaturze miasta Lwowa.

Brzozowski dziękuje za życzliwą pamięć, życzenia oraz bellaria, czyli przysmaki. Obiecuje odwzajemnić przysługę przy nadarzającej się okazji.

Dziękuje za ryby i pudełko śliwek. Zaznacza, że nie otrzymał pewnego zwyczajowego składnika daru, zapewne wskutek pomyłki wysłannika. Obiecuje przysługi.

Dziękuje magistratowi za prowiant na czas postu i pudełko przysmaków. Zapewnia o przywiązaniu do spraw miasta i życzy pomyślności.

De Birckholtz wyjaśnia Jabłonowskiemu, że pieniądze przeznaczono dla husarii i pancernych. Spełnienie prośby starosty włodzimierskiego grozi niezadowoleniem innych kompanii; autor uzależnia pomoc od napływu środków.

Józef Błazowski rekomenduje ks. Marcina Welimskiego do wakującej mansjonarii u Panny Maryi po rezygnacji ks. Petranskiego, wikarego lwowskiego. Nadanie pozostaje w gestii magistratu.

Błazowski ostrzega, że przedwczesne uwięzienie Balickiego może narazić urząd na odpowiedzialność. Omawia kolejne publikaty, mandat egzekucyjny, pozwanie do sądu i potrzebę konsultacji przed dalszą egzekucją.

Po uniwersale podskarbiego Błazowski prosi magistrat o odroczenie taksy cen do 20 października, kiedy sam przyjedzie. Liczy na udział podwojewodziego. Taksa dotyczy cen towarów i żywności.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Bobowski wstawia się za wdową Iliniczową, która nie ma pokwitowań podatków od kamienicy. Obawia się roszczeń miasta wobec kapitana i jego regresu do niej. Autor powołuje się na szczególny wzgląd należny wdowom i sierotom.

Bogusławski opisuje postępowanie przed Trybunałem i prosi pisarza Lwowa o dokumenty oraz pełnomocnictwo. Wskazuje na znaczenie oryginału dekretu i ostrzega przed skutkami zaniedbania obrony.

Bogucki prosi prezydenta Lwowa o dokończenie rozliczenia zastawu klejnotów, zapisanie pokwitowania w aktach i zabezpieczenie stron przed dalszymi roszczeniami. Część szczegółów transakcji pozostaje nieczytelna.

Duchowny skarży się na postępowanie Tarabultowskiego i wyrok wydany podczas jego nieobecności. Prosi Niewęgłowskiego o przeniesienie sprawy do Trybunału. Załącza szczegółowy wykaz kosztów sądowych i podróży.

Komendant prosi starostę w Janowie o odzyskanie i natychmiastowy zwrot lwowskich podwód zabranych przez posłów tureckiego i tatarskiego. Miały wrócić bezzwłocznie, a są potrzebne do prac przy fortyfikacjach Lwowa.

Pułkownik występuje za Szymonem Hrebionką, sługą stolnika krakowskiego. Prosi magistrat o korzystną zmianę wyroku w sporze z ks. Felicjanem Kubińskim, któremu zarzuca dążenie do przejęcia majątku Hrebionki.

Autor potwierdza odbiór dokumentów dotyczących spraw Lwowa, opisuje starania u instygatora koronnego i opóźnienie sądów. Informuje o wpisaniu sprawy do rejestru i oczekuje dalszej wiadomości.

Borowski odpowiada syndykowi Frankowi w sprawie zaległych należności z kamienicy Sakrochowskiej. Kwestionuje rozliczenie i zwłokę miasta, proponuje ugodę z odsetkami 5%, zapowiadając dochodzenie roszczeń w razie odmowy.

Piotr Borsuk apeluje od wyroku rajców samborskich w sporze o dom. Prosi Wojciecha Zimnickiego o poparcie, powołując się na więź rodzinną przez żonę. Przedstawia własną wersję kolejnych sprzedaży i odzyskania nieruchomości.

Boczkowski omawia dekret w sporze Lwowa z panem Szymonem, granice miasta i grunty królewskie koło Zubrzy. Przywołuje właściwość sądu oraz wcześniejsze rozgraniczenia. Znaczna część argumentacji prawnej pozostaje nieodczytana.

Branicki dziękuje magistratowi za życzenia świąteczne i zapewnia o zainteresowaniu jego pomyślnością.

Obok życzeń noworocznych Branicki przypomina obowiązek ochrony miasta przez garnizon i informuje o ponowieniu rozkazów komendantowi.

W odpowiedzi na skargę miasta nadawca zapowiada starania o rozkaz przeprowadzenia dochodzenia dotyczącego przemocy chorążego Koca.

Branicki wyznacza komisję wojskową do sporu miasta z chorążym Kocem. Żąda kwater w obrębie murów, także przy ulicy Żydowskiej, mimo zwolnień.

Branicki żąda sprecyzowania, w jaki sposób komendant chroni Żydów ze szkodą dla magistratu i jakie dodatkowe polecenie ma otrzymać.

Branicki popiera warszawskiego obywatela Bartscha w sprawie sukcesji i szkody handlowej przeciw lwowskiemu rajcy Nuszczyńskiemu po kasacji mandatów przez sąd asesorski.

Linchowie skarżą się na zaległość kupca Ignacego: trzy tysiące kilkaset czerwonych złotych. Branicki prosi o ugodę lub sądowe zadośćuczynienie.

Branicki dziękuje władzom Lwowa za świąteczne życzenia i życzy im pomyślności od nowo narodzonego Pana.

Branicki odpowiada na skargi miasta na garnizon. Omawia przemoc wobec dwóch Ormian, skargę na kadeta Radziejowskiego i konieczność dowodów przed ukaraniem.

Branicki dziękuje za pamięć i życzenia z okazji nowego roku oraz odwzajemnia życzenia pomyślności.

Brodzicki przekazuje pochwałę wojewody bełskiego za opór Lwowa wobec nieprzyjaciela i radzi podziękować mu wizytą. Prosi też o sprawiedliwe rozpatrzenie krzywdy poddanych z Żurawki [?], poleconych przez tego wojewodę.

Jan Białobrzeski odradza władzom Lwowa zabieganie u króla o prolongatę terminu sądowego, zalecając terminowe stawiennictwo z zaprzysiężonymi zeznaniami poszkodowanych i zgłoszenie oficjalnej protestacji. Deklaruje przy tym gotowość do dalszej pomocy miastu oraz informuje o odesłaniu dokumentów procesowych.

Jan Białobrzeski informuje władze Lwowa o pomyślnym wstawiennictwie u pana krakowskiego i przesyła rajcom wydane po ich myśli uniwersały. Upewnia także adresatów o braku pozwów przeciwko nim oraz deklaruje swą stałą życzliwość i pomoc.

Jan Białobrzeski informuje lwowskiego syndyka Andrzeja Wacławika o zuchwałym postępowaniu pana Tańskiego i radzi, aby rajcy miejscy wystosowali oficjalne poświadczenie wyjaśniające całą sprawę. Apeluje także o jak najszybsze wyznaczenie obrońcy w toczącym się sporze.

Białobrzeski dziękuje magistratowi za ryby, których jeszcze nie otrzymał, i przyjmuje pełnomocnictwo. Uważa proponowaną stałą kwotę za niską; oczekuje dodatkowego wynagrodzenia za prowadzenie spraw.

Jordan prosi burmistrza o pojmanie cieśli, który miał opuścić umówioną pracę i nie dotrzymać kontraktu. Ma zostać osadzony w ratuszu na żądanie skarżącego duchownego; list nie potwierdza wykonania polecenia.

Karmelita Walenty prosi prezydenta Lwowa o urzędowe wydanie rzeczy i papierów Górskiego przechowywanych u Herbuta. Szabla pozostaje sporna z powodu roszczenia o jeden złoty; zakonnik obiecuje pokwitowanie odbioru.

Rektor dziękuje magistratowi za życzenia. Kandydat Belli powinien jeszcze doskonalić wykształcenie; rektor wolałby wysłać inną osobę, ale zgodzi się, jeżeli miasto podtrzyma wybór. Chwali utrzymywanie szkoły akademickiej.

Registrator prosi o potrącenie 34 złotych z należności wypłacanej przez kasę Lwowa Herszce Lachmanowiczowi. To zaległa opłata za wypisy i uwierzytelnienia; po otrzymaniu pieniędzy obiecuje pokwitowanie.

Wójt Jarosławia zawiadamia o udzieleniu satysfakcji rzemieślnikowi skarżącemu się na czeladź. W postscriptum prosi prezydenta Lwowa o tekst ustawy dotyczącej wartości obiegowej monety i obiecuje wzajemną pomoc.

Autor zaprasza na swój ślub z Dorotheą Braun, córką zmarłego gdańskiego rajcy Daniela Brauna, wyznaczony na 5 stycznia. Zaproszenie z 30 XII 1665 skierowano do Jacoba Barenhama [?] w Krakowie.

List opisuje kolejne starania w sprawie mandatu i ponoszone koszty. Autor wspomina wypłatę 28 oraz 12–15 jednostek pieniężnych, korespondencję z Krakowem i spór proceduralny; szczegóły wymagają kontroli.