Katalog źródeł

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu niemożność przyjazdu do Lublina z powodu trawiącej go febry, deklarując jednocześnie interwencję u marszałka trybunalskiego w toczącej się sprawie dekretu. Informuje także o bezskutecznej misji żony u pana Kazimierza w Leśnikach, dopytuje o sprzedaż koni w Jarosławiu oraz pozostawia bratu decyzję w sprawie kolaski.

Samuel Głogowski apeluje do swojego brata Franciszka o braterską miłość, chrześcijańskie wybaczenie doznanych krzywd oraz opamiętanie w niszczących rodzinny majątek waśniach. Zaprasza go na spotkanie w celu zapoznania się z listami mediatorów i podjęcia wspólnych kroków ku ostatecznemu zakończeniu sporu.

Samuel Głogowski donosi bratu o licznych przeszkodach uniemożliwiających mu terminowe wyruszenie do obozu wojskowego, w tym o braku konia, ucieczce woźniców i niespłaconych długach. Prosi o wsparcie finansowe oraz informuje o oczekiwaniu na odpowiedź w sprawie zakupu koni od pana Butowicza.

Autorka przesyła siostrze Klaryndzie sadzonki rozsady z obietnicą dosłania marchwi, gdy tylko będzie dostępna. Przekazuje również prośbę męża o wykonanie ram do obrazu oraz serdeczne pozdrowienia od całej rodziny.

Siostry Franciszka Głogowskiego zdają bratu relację z prac polowych, postępów w zasiewach oraz kłopotów gospodarskich spowodowanych nieposłuszeństwem chłopów i ucieczkami poddanych. Informują również o stratach w pasiece oraz braku pełnego rejestru wysiewów z powodu wyjazdu pani Antoniny.

Jerzy Glasnapp deklaruje gotowość asystowania Janowi Jabłonowskiemu podczas wjazdu do Świecia z oddziałem zebranym w Radzyniu, prosząc o uściślenie terminu zjazdu. Informuje także o obecności generała Brandta oraz wojewody płockiego w Gdańsku.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Gniński przekazuje wolę króla po skardze mieszczan żółkiewskich na nowe opłaty lwowskie: 2 grosze od stu kwart i 5 groszy od słodów. Żąda zwolnienia z nowych obciążeń, jeśli ustanowiło je samo miasto.

Gnoiński prosi namiestnika Wolskiego o pilną odpowiedź potrzebną do zdania relacji mocodawcy oraz wstawia się za uciskanymi poddanymi ze Stróży. Bierze w obronę wójtostwo i proponuje wspólny zjazd w folwarku w celu dokonania naocznej rewizji.

Katarzyna Godlewska dopomina się u brata pilnego przesłania pieniędzy na pokrycie zobowiązań, obawiając się urzędowych kłopotów. Informuje także o skomplikowanych sprawach rozliczeniowych i majątkowych związanych m.in. z panią gródecką.

Autor protestuje przeciw przejęciu kamienicy Katarzyny Piergiewiczowej przez cesję długu. Powołuje się na konstytucję 1678 r. i żąda zwrotu nieruchomości do obrotu miejskiego za odpowiednią cenę.

F. S. Godlewski przesyła na ręce prezydenta i władz Lwowa odpowiedź oraz kopię listu do starosty błońskiego w sprawie supliki pokrzywdzonej pani Georgiewiczowej. Prosi o przekazanie tych dokumentów zainteresowanej kobiecie.

Stanisław Jodurowski ponawia prośbę do prezydenta Lwowa o wyznaczenie deputatów do oszacowania pustek sąsiadujących z kamienicą Gąsiorowskich. Deklaruje przyjazd i uregulowanie opłaty po powiadomieniu o ich wyborze, ubolewając nad dotychczasowymi bezowocnymi podróżami do miasta.

Theodor Hodschon informuje Artura Forbesa o śmierci krawca Beckera i próbach przejęcia jego majątku przez wdowę po kasztelanie. Zwraca się z prośbą o zachowanie w tajemnicy zdeponowanych u Forbesa pieniędzy zmarłego oraz pomoc w zaspokojeniu własnych roszczeń.

Hodschon prosi zięcia Forbesa o wydanie Jonaszowi dwóch pak sukna, sprzedaż pozostałego czerwonego półszkarłatu i bezpieczne rozliczenie pieniędzy przez pułkownika Salkina.

Stanisław Gorzewski donosi Janowi Jabłonowskiemu o przesłaniu weksla oraz odpowiedzi od władz Gdańska, a także o popłochu wśród wojsk saskich gromadzących zapasy w Toruniu. Autor prosi o dalsze dyspozycje, nie widząc potrzeby dłuższego pozostawania w Świeciu.

Stanisław Gorzewski zapewnia wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o regularnym wysyłaniu listów z każdą pocztą. Oddaje się pod jego protekcję i prosi o przekazanie dalszych pańskich rozkazów.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

G. Gołębiowski dziękuje za odebranie rzeczy od krawca i prosi adresata o dopilnowanie, by zastawiona delia nie przepadła w rękach żydowskich wierzycieli za drobną kwotę. Zapewnia także o uregulowaniu długu po przyjeździe do Lwowa oraz wspomina o przysłanym winie, na którego wypicie czeka w towarzystwie chorążego.

Gołębiowski pyta o rzeczy odebrane od krawca, prosi o zachowanie kufra z papierami i wykupienie oraz sprzedaż delii na pokrycie należności.

Gołębiowski opisuje miejsce zamieszkania człowieka przechowującego spinkę i szacuje jej wartość na cztery czerwone złote. Ponawia zapewnienie o spłacie Ignatowskiego.

Zapiski kramarskie obejmujące wykaz artykułów kolonialnych i bakalii z podaniem ich ilości oraz cen. Druga część zawiera rejestr rozliczeń finansowych i drobnych długów zaciągniętych przez różnych klientów.

G. Gołębiowski pisze z Wieniawy do Ignatowskiego, dziwiąc się brakowi odpowiedzi na wcześniejszy list, mimo przekazania pieniędzy na opłacenie przesyłki. Zapowiada rychłą wizytę we Lwowie i przesyła pozdrowienia dla znajomych.

List zawiera życzenia wielkanocne, wskazówki odnalezienia zastawu u krawca oraz zapewnienie o spłacie długu. Autor zaprasza chorążego do Warszawy.

Autor prosi o przesłanie kwitów na 38 i 60 zł oraz świadectwa uczciwego pobytu we Lwowie. Potrzebuje dokumentów i wsparcia w sporze o 300 zł.

W. Hołodyński wyraża głębokie współczucie z powodu nieszczęść dotykających Lwów i zapewnia o swojej stałej życzliwości oraz poparciu dla zabiegów miejskiego syndyka. Z okazji świąt wielkanocnych składa władzom miasta życzenia pomyślności i odrodzenia wraz ze Zmartwychwstaniem Chrystusa.

Autor odrzuca wymówki miasta w sprawie pieniędzy. Twierdzi, że nie krzywdzi mieszkańców, lecz nie może dłużej utrzymywać służących bez żołdu ludzi z własnych środków.

Golski żąda aresztowania kupców wołoskich i zatrzymania ich rzeczy do czasu zadośćuczynienia Łąckiemu. Oskarża ich o napaść na jego gospodę, a rajców o przyzwolenie.

Stanisław Golski poleca opiece władz Lwowa pana Łąckiego, który mimo zasług dla króla i Rzeczypospolitej na Wołoszczyźnie doznał tam ciężkich krzywd i dotąd nie uzyskał sprawiedliwości. Prosi burmistrza i rajców o przychylność dla poszkodowanego, który osobiście przedstawi im swoją sprawę i planowane działania.

Stanisław Golski w ostrych słowach gani rajców lwowskich za bezprawne osądzenie i ograbienie zasłużonego dla Rzeczypospolitej pana Łąckiego, lekceważąc przy tym powoływanie się na jego protekcję. Zapowiada rajcom dotkliwe konsekwencje na własnej skórze, jeśli nie zrekompensują poszkodowanemu doznanych krzywd.

Stanisław Golski wyrzuca rajcom lwowskim bezprawne i zbyt surowe potraktowanie sprawy Łanckiego, który obrabował kupców hospodara multańskiego. Zapewnia adresatów o swojej stałej przychylności oraz donosi, że osobiście i godnie odprawił poszkodowanych kupców.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Aleksander Gordon relacjonuje władzom Lwowa rozmowę z pisarzem trembowelskim, który zaproponował polubowne zakończenie sporu o odszkodowanie popożarowe poprzez formalne oddalenie pozwu w sądzie. Autor prosi magistrat o decyzję w tej kwestii, nadesłanie pełnomocnictwa procesowego oraz przekazanie środków na opłacenie mecenasów.

Gordon przekazuje Telierowi wiadomość o bankructwie i przejęciu towarów oraz wyposażenia domu. Kwestionuje wysokość strat podawanych przez złotnika i radzi ugodowe porozumienie.

Gordon dziękuje Forbesowi za gościnę w Krakowie, pyta o odpowiedzi na listy i prosi o tkaninę. Przekazuje pozdrowienia żonie i dzieciom adresata.

Richard Gordonn zwraca się do przebywającego na jarmarku kupca Arthura Forbesa z prośbą o zakupienie odpowiednich skór na zimowy płaszcz. Obiecuje uregulować należność wraz z podziękowaniami natychmiast po zrealizowaniu zamówienia.

Gordon relacjonuje rozmowy z kanclerzem i podskarbim. Prosi o dokumenty procesowe, pełnomocnictwa dla posłów i wyjaśnienie skargi karmelitów trzewiczkowych.

Doniesienia o zarazie wstrzymują podróż Gordona. Opisuje miejskie środki ostrożności, dalsze sprawy skarbowe Lwowa i konieczność pozyskania przychylności podskarbiego.

Thomas Gordon zwraca się do Arthura Forbesa z prośbą o nadesłanie próbek oraz zakup dobrej jakości sukien w odpowiednich kolorach, tak aby dotarły one na początek jarmarku w Jarosławiu. Przypomina o danej obietnicy terminowej dostawy, a w dopisku wspomina o sprzedaży własnego konia.

Thomas Gordon potwierdza odebranie listu od Arthura Forbesa i zapewnia go o rychłym przekazaniu należnych pieniędzy do Rzeszowa. Wyraża także nadzieję, że jego dawny patron zaspokoił już wcześniejsze roszczenia adresata.

Thomas Gordon prosi Arthoura Forbesa o wyegzekwowanie należności od Daniela Bernta, deklaruje spłatę dawnego długu po powrocie z Warszawy oraz zamawia 60 łokci czerwonego adamaszku.

Thomas Gordon przesyła ze Lwowa do krakowskiego kupca Arthura Forbesa list przeznaczony dla oberlejtnanta Jana Vana z prośbą o dopilnowanie rozliczenia finansowego. W liście przesyła również serdeczne pozdrowienia dla adresata, jego żony oraz wspólnych znajomych.

Robert Bell ma uregulować płatność. Gordon tłumaczy opóźnienie trudnościami handlowymi i zamawia fioletową tkaninę oraz 60 łokci czerwonego adamaszku.

Gordon pisze o trudnościach w znalezieniu odpowiednich ludzi, podróży chłopca przez Lublin do Gdańska oraz pobycie króla w Żółkwi.

Gordon stwierdza tylko 69 łokci adamaszku i prosi Forbesa o kontrolę rejestru. Tłumaczy opóźnioną zapłatę i zawiadamia o śmierci Jamesa Gairdna w Warszawie.

Zamówienie tkanin towarzyszy pogłosce o zabójstwie i ograbieniu kupca w drodze z Krakowa do Wrocławia. Gordon wyraża nadzieję, że wiadomość jest nieprawdziwa.

Thomas Gordon zwraca się do pana Ogilviego z prośbą o niezwłoczne wypłacenie panu Forbesowi lub na jego zlecenie kwoty 500 florenów w obiegowej monecie.

Thomas Gordon zapewnia Arthura Forbesa o uregulowaniu weksla zgodnie z obietnicą złożoną w Jarosławiu oraz o wpłacie 500 florenów. Ponawia także prośbę o przesłanie bezpieczną drogą zamówionych materiałów, przede wszystkim czerwonego adamaszku.

Thomas Gordon Młodszy odpowiada na ponaglenia pisarza miejskiego we Lwowie, deklarując uregulowanie należności w wysokości 130 złotych po odliczeniu kwoty wypłaconej na asygnatę lekarzowi. Prosi adresata o ostateczne wykreślenie go z rejestru dłużników.