Katalog źródeł

Roman Koryciński odpowiada na usilną prośbę burmistrza i rajców lwowskich o wsparcie finansowe, deklarując gotowość pożyczenia kilkuset złotych. Uzależnia jednak wypłatę pieniędzy od uzyskania od wszystkich stanów gwarancji ich bezzwłocznego zwrotu na każde żądanie.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński informuje władze Lwowa o odroczeniu kupcowi Derzachariaszewiczowi terminu spłaty długu wobec posła tatarskiego Sołtanasa do jarmarku jarosławskiego. Nakazuje magistratowi, by w przypadku braku zapłaty natychmiast osądził dłużnika wedle prawa gości dla zachowania dobrej reputacji u cudzoziemców.

Kanclerz wielki koronny Stefan Koryciński zawiadamia magistrat Lwowa o skierowaniu do miasta piechoty pod komendą starosty lwowskiego i zwolnieniu mieszczan z ciężaru jej utrzymania. Porusza również kwestię asekuracji sumy siedmiu tysięcy złotych z dochodów miejskich.

Pułkownik Ernest Korff dziękuje rajcom lwowskim za przychylne przyjęcie wojskowych deputowanych i zwraca się z prośbą o dostarczenie prowiantu dla swoich oddziałów. W zamian zapewnia, że konieczność popasu i zbliżenia się wojska do miasta nie przyniesie mieszkańcom żadnych szkód w zbiorach ani mieniu.

Król Zygmunt III Waza objaśnia przywilej Stefana Batorego, precyzując zasady handlu suknem, szynkowania trunków oraz limit dopuszczonych ormiańskich rzemieślników we Lwowie. Dokument potwierdza prawa obu nacji do handlu, wyznaczając Ormianom ramy działalności krawieckiej, szynkarskiej i rzemieślniczej pod groźbą kary finansowej.

Johannes Conradt Corfiniuß potwierdza odebranie wcześniejszego listu od Arthura Forbesa oraz uregulowanie płatności związanych z panem Taylorem. Przesyła także rachunek opiewający na ponad 107 florenów i proponuje dokonanie ostatecznych rozliczeń podczas zbliżającego się jarmarku św. Michała.

Król Zygmunt III Waza rozstrzyga spór między władzami miejskimi a gminą ormiańską we Lwowie, ustalając limit dziedzicznych domów ormiańskich na siedemdziesiąt trzy i wyłączając z tego rachunku budynki kościelne oraz szpital. Nakazuje ponadto Ormianom odsprzedanie w ciągu roku domów przy Rynku oraz kramu na rzecz katolików za zwrotem wyłożonych sum, zakazując im dalszych transakcji w obrębie Rynku.

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.

Katarzyna Kossakowska gani lwowski magistrat za wydanie zakazu wynajmowania przez klasztory kwater szlachcie zjeżdżającej na kontrakty. Ostrzega rajców, że zrażenie szlachty doprowadzi do zbojkotowania lwowskich zjazdów i przeniesienia kontraktów do innego miasta.

Katarzyna Kossakowska informuje prezydenta Lwowa o chęci prowadzenia redut przez warszawskiego kupca Hampela i prosi o rozeznanie zamiarów miejscowych mieszczan, by uniknąć sporów z miastem. Apeluje o porozumienie ze starostą oraz przekazanie ostatecznej decyzji za pośrednictwem podgrabiego.

Kosowicz informuje wojewodę wołyńskiego o skromnych dostawach żywności, pustkach w spiżarni i kończących się pieniądzach na bieżące zakupy we Lwowie. Donosi również o odebraniu asygnaty od sufragana przemyskiego i zapytuje o termin poświątecznej przeprowadzki dworu.

Jerzy z Goraja Czuryło wraz z małżonką Zofią cedują młyn we wsi Hodwisznia wraz z ziemią i dochodami Nastce, wdowie po młynarzu Iwaszku Burym, za sumę 400 złotych polskich. Zastrzegają sobie prawo do wykupu i odebrania młyna w razie potrzeby za zwrotem powyższej kwoty, zwalniając jednocześnie młynarkę z większości obciążeń.

Kossowski, pisarz kanclerza koronnego, informuje władze Lwowa o opóźnieniu odpowiedzi na ich pismo z powodu przeciążenia poczty krakowskiej i obiecuje jej nadesłanie kolejnym kurierem. Prosi również rajców o kierowanie dalszej korespondencji w tej sprawie bezpośrednio do niego.

Tadeusz Kościuszko apeluje do duchowieństwa unickiego o zachęcanie prostego ludu do poparcia insurekcji i walki z moskiewską tyranią. W zamian za zjednoczenie w walce o wolność Ojczyzny deklaruje w imieniu narodu zrównanie praw i poprawę losu kapłanów obrządku greckiego.

Papież Klemens VIII zawiadamia mieszkańców miasta oraz diecezji lwowskiej o przeniesieniu biskupa chełmskiego Jana Zamoyskiego na osieroconą stolicę arcybiskupią we Lwowie. Nakazuje wiernym, aby przyjęli nowego hierarchę jako ojca i pasterza dusz, okazując mu należny szacunek oraz posłuszeństwo.

Mandatariusz Wojciech Kochlewski odpowiada na pełen pretensji list mocodawcy, odpierając zarzuty stawiane jemu oraz ekonomowi i odsyłając otrzymane rezolucje. Zapewnia o postępach w przygotowaniu dokumentacji dla subkomisji oraz prosi o dopilnowanie spraw egzekucji majątkowej.

Papież Klemens VIII zawiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o przeniesieniu biskupa filippeńskiego Jana na stolicę arcybiskupią lwowską, opróżnioną po śmierci arcybiskupa Jana Dymitra. Nakazuje kanonikom okazanie nowemu ordynariuszowi pełnego posłuszeństwa i czci pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych wobec nieposłusznych.

Wojciech Kazimierz Koc tłumaczy rajcom lwowskim, że asygnacja na miejskie wioski została wydana w wyniku błędnej informacji i braku ich pisemnego spisu. Przesyła jej formalne unieważnienie i deklaruje chęć uniknięcia podobnych pomyłek w przyszłości.

Wojciech Kazimierz Koc zapewnia rajców lwowskich o swojej przychylności i obronie ich interesów w czasie tumultów żydowskich. Radzi im jednocześnie, by o pojednanie i łaskę dostojnika zabiegali osobiście skuteczniejszymi sposobami, a nie drogą listowną.

Jan Krajewski informuje władze Lwowa o niepowodzeniu planowanej ugody i radzi im zwrócić się bezpośrednio do księdza kanclerza z doniesieniem o niedotrzymaniu ustaleń. Sugeruje również, aby magistrat zabiegał o oficjalne powierzenie Krajewskiemu misji reprezentowania interesów miasta przed Dworem.

Burmistrz Gródka Franciszek Kraic poświadcza odebranie uniwersału przesłanego ze Lwowa przez posłańca Piotra Szafrańskiego. W piśmie odnotowano dokładną datę oraz godzinę doręczenia dokumentu.

Jan Bonawentura Krasiński relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu przebieg posejmowej rady senatu, naciski na podpisanie traktatu w sprawie Elbląga oraz wprowadzenie wojsk saskich kosztem polskich regimentów. Informuje również o planowanym wyjeździe do Rzymu, gdzie zamierza spotkać się z siostrzeńcem adresata, i dziękuje za nadesłane listy polecające.

Jan Bonawentura Krasiński pisze z Gdańska do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, donosząc o spotkaniu z ludźmi z jego chorągwi, problemach finansowych związanych z realizacją obiecanych wypłat z tutejszych repartycji, co może dotrzeć do hetmana wielkiego. Informuje także o pobycie syna w Rzymie i jego chęci powrotu do kraju.

Jan Krasiński składa Janowi Jabłonowskiemu powinszowania noworoczne, prosząc o dalszą opiekę oraz wsparcie w przeżywanych trudnościach. Donosi także o wspólnych zabiegach podejmowanych z wojewodziną malborską, odkładając relację o sprawach publicznych do planowanego spotkania w Warszawie.

Jan Krasiński tłumaczy przerwę w korespondencji ciężką chorobą oraz komentuje agresywne działania wojsk szwedzkich i zniszczenia czynione przez wojska saskie. Donosi również o chorobie podskarbiego wielkiego koronnego, ruchach wojsk i prosi Jabłonowskiego o protekcję nad swoimi zrujnowanymi dobrami na komisji tarnopolskiej.

Jan Krasiński tłumaczy Janowi Jabłonowskiemu powody nieregularnego pisania listów, wyjaśniając je uciążliwymi dochodzeniami i intrygami prawno-sądowymi zatrzymującymi go w Lublinie. Obiecuje nadrobić zaległości korespondencyjne ze zdwojoną pilnością, jak tylko upora się z tą sprawą.

Jan Krasiński dziękuje za powierzenie legacji i apeluje do Jana Jabłonowskiego o umiarkowane postępowanie na sejmikach. Zaleca dążenie do pokoju i poszanowanie praw bez zaogniania relacji z królem.

Jan Krasiński donosi Janowi Jabłonowskiemu o niepewnych losach rady warszawskiej po uniwersałach odwołujących króla oraz o liście króla szwedzkiego do prymasa. Mimo własnych dolegliwości zdrowotnych wojewoda płocki deklaruje wolę wyruszenia na obrady dla dobra ojczyzny i prosi o dalsze pomyślne wieści o działaniach przeciw wrogom.

Wojewoda płocki Jan Krasiński odpowiada na gorzkie zarzuty adresata, odpierając oskarżenia o brak kontroli nad mazowiecką szlachtą po zerwaniu sejmu konwokacyjnego. Deklaruje wierność dobru wspólnemu oraz wolności szlacheckiej, dystansując się od konfliktów rywalizujących rodów magnackich.

Wojewoda płocki Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o dramatycznym położeniu Rzeczypospolitej w obliczu ruchów wojsk szwedzkich, moskiewskich oraz brandenburskich. Donosi także o planach zwołania pospolitego ruszenia oraz zjeździe senatorów wyznaczonym w Warszawie przez prymasa.

Jan Krasiński ubolewa nad okazywaną mu przez adresata nieufnością i zapewnia o swym niezmiennym oddaniu dla całego rodu Jabłonowskich. Podkreśla, że czas potwierdzi czystość jego intencji oraz zgubne skutki spraw, przed którymi lojalnie przestrzegał.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o swojej chorobie oraz ubolewa nad brakiem porozumienia między dworem królewskim a senatorami. Opisuje ruchy wojsk szwedzkich, ucieczkę króla z Torunia oraz zabiegi kardynała Radziejowskiego dążącego do zwołania narady pokojowej.

Jan Krasiński przesyła Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu wstępne arkusze druku lutowego „Merkuriusza”, zapowiadając wysłanie całości kolejną pocztą z powodu opóźnień w drukarni. Nalega również na przygotowanie zapłaty i przedpłaty dla autora wydawnictwa, by zachęcić go do dalszej pracy relacjonującej bieżące wydarzenia.

Jan Krasiński donosi Janowi Jabłonowskiemu o dramatycznej sytuacji w Rzeczypospolitej, spustoszeniach na Rusi i Litwie oraz niepokojącej obecności Szwedów i Sapiehów w Warszawie. Mimo nękających go problemów ze zdrowiem zapewnia wojewodę ruskiego o swej pamięci i oddaniu.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce życzenia świąteczne i noworoczne. Wyraża wdzięczność wobec ich domu i prosi o zachowanie w dalszej łasce oraz opiece.

Jan Krasiński zdaje relację z zakończonego sejmiku relacyjnego, uchwalenia podatków oraz apelu do kardynała w obronie wolności i o nakłonienie króla do szybkiego powrotu. Informuje także o swoich przygotowaniach do podróży do Rzymu, prosząc wojewodę ruskiego o pamięć i opiekę pod swoją nieobecność.

Jan Krasiński donosi Janowi Jabłonowskiemu o mało licznym sejmiku warszawskim oraz o odroczeniu obrad do 27 marca. Wspomina o poselstwach do króla, kardynała Michała Radziejowskiego i Sapiehów, a także o uciążliwych dla Mazowsza ciężarach wojskowych.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu serdeczne życzenia pomyślności, odsunięcia nieszczęść, długiego życia oraz dostojeństw. Zapewnia przy tym adresata o swojej nieustannej modlitwie i szczerym oddaniu.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o swoim pilnym wyjeździe ze świadkami do Lublina na termin przeprowadzenia śledztwa oraz o nakazie danym synowi, by wracał prosto z Wiednia do Warszawy bez zatrzymywania się u ukochanej w Rymanowie. Przekazuje również gratulacje dla oboźnego z życzeniem rychłego doczekania się potomstwa.

Jan Krasiński wyraża wielką radość z pomyślnego powrotu Jana Jabłonowskiego z Rzymu oraz winszuje mu łask i splendoru spływających na jego dom. Zapowiada także przekazanie zwięzłych wieści o bieżących wydarzeniach.

Jan Krasiński zawiadamia Jana Jabłonowskiego o swoim czasowym wyjeździe z Warszawy do Prus i ograniczeniu korespondencji, wskazując, że adresat sam zbliża się do stolicy będącej źródłem wszelkich wiadomości. Zapewnia jednocześnie o rychłym powrocie, odnowieniu kontaktu oraz stałej gotowości do posługi.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu i jego małżonce serdeczne życzenia z okazji Świąt Wielkanocnych. Zapewnia o swoim oddaniu oraz poleca się dalszej pamięci i opiece adresatów.

Jan Krasiński pisze do wojewody ruskiego Jana Jabłonowskiego, podkreślając, że cała Rzeczpospolita w trudnym położeniu z utęsknieniem wyczekuje jego przyjazdu do Warszawy. Wspomina przy tym, że sam z powodu kłopotów ze zdrowiem nie jest obecnie w stanie wyruszyć w drogę.

Jan Krasiński opisuje trudne położenie kraju wobec ruchów wojsk szwedzkich i kozackich oraz wspomina o rokowaniach w Toruniu. Zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego zrujnowanych dóbr z ciężarów hiberny.

Jan Krasiński informuje Jana Jabłonowskiego o niepewnych losach królewskiej mediacji w sprawie pacyfikacji litewskiej oraz o chorobie Michała Kociełła. Donosi również o przejeździe nowego króla pruskiego do Berlina oraz o przewidywanym starciu Francji z cesarzem.

Wojewoda płocki Jan Krasiński ubolewa nad uciskiem Szwedów i Kozaków na ziemiach ruskich oraz informuje o udostępnieniu warszawskiego pałacu posłowi cesarskiemu Zinzendorfowi i swoim wyjeździe na Podlasie. Przesyła również adresatowi najświeższe doniesienia z poczty toruńskiej.

Wojewoda płocki Jan Krasiński przesyła Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu notatkę podsumowującą aktualne wydarzenia. Wyraża wdzięczność za pamięć oraz deklaruje stałą gotowość do wykonywania poleceń adresata.

Jan Krasiński prosi Jana Jabłonowskiego o poparcie przed komisją lwowską w obronie swoich dóbr przed powtórnym wybieraniem hiberny, zrujnowanych przez wojska saskie. Do listu dołącza dokumenty obronne oraz załączniki z najnowszymi wiadomościami z Warszawy.

Jan Krasiński donosi z Lublina o oczekiwaniu na ogłoszenie sądowego dekretu w swojej sprawie, licząc na korzystny dla siebie wyrok z uwagi na niewinność. Zapowiada także rychły wyjazd do Warszawy, gdzie zamierza oczekiwać na dalsze dyspozycje wojewody ruskiego.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa zaprzestanie nękania faktorów menniczych braci Tympfów oraz umożliwienie im swobodnego skupu srebra na potrzeby mennicy i wojska. Ostrzega magistrat, że dalsze łamanie postanowień kontraktu i komisji lwowskiej ściągnie na miasto gniew i karę królewską.