Katalog źródeł

Anna Rzeczycka zwraca się do prowizora Beema ze skargą na sąsiadów, którzy wywołali spór i bezpodstawnie oskarżyli ją o zatargi graniczne. Autorka prosi o osobistą wizję lokalną w Malechowie i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy, zapewniając o chęci utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków.

Ignacy Rzeszowski SJ informuje władze Lwowa o doręczeniu powierzonych mu listów oraz osobistym wstawiennictwie u adresatów w sprawach miasta. Do pisma załącza uzyskaną odpowiedź informacyjną i deklaruje dalszą gotowość do posługi.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Daniel Żytkiewicz tłumaczy się przed magistratem lwowskim z uchybienia terminowi sądowemu przez swojego pomocnika i referuje stan sprawy z arcybiskupem lwowskim. Doradza stanowczą obronę spornych granic miejskich, składanie protestacji oraz zabieganie o wyznaczenie królewskiej komisji granicznej.

Daniel Żytkiewicz informuje lwowski magistrat o otrzymaniu akt inkwizycji i radzi podjąć obronę przed pociąganiem miasta przed niewłaściwe sądy. Sugeruje wysłanie wysłannika do Warszawy w celu uzyskania mandatu królewskiego chroniącego immunitet miejski przeciwko roszczeniom arcybiskupa i sądów synodalnych.

Hetman Stanisław Żółkiewski aprobuje aresztowanie przez magistrat lwowski Żyda podejrzanego o szpiegostwo na rzecz Turcji i nakazuje dalsze przetrzymywanie go w uwięzieniu. Poleca również znalezienie tłumacza, który odczyta przejętą przy aresztowanym korespondencję wysyłaną do Konstantynopola.

Stanisław Żółkiewski nakazuje władzom Lwowa zatrzymać w areszcie Żyda podejrzewanego o szpiegostwo na rzecz Turcji do momentu nadejścia decyzji od króla. Zapewnia, że po uzyskaniu dyspozycji monarchy powiadomi rajców i w razie potrzeby pośle po więźnia.

Stanisław Żółkiewski interweniuje u władz Lwowa w obronie pokrzywdzonego wierzyciela, pana Jonakiego, domagając się wyegzekwowania spłaty należności od unikającego zobowiązań Andrzeja Torosowicza lub uwięzienia dłużnika. Hetman uzasadnia swoje poparcie zasługami Jonakiego dla Rzeczypospolitej.

Stanisław Żółkiewski odpowiada władzom Lwowa na wieść o wybuchu tummultu w mieście, wyrażając ubolewanie z powodu zaistniałych zajść. Radzi rajcom załagodzić niepokoje najłagodniejszymi środkami i odsyła ich po szczegóły do pisarza miejskiego, z którym wcześniej rozmawiał.

Stanisław Żółkiewski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o pomoc w wyegzekwowaniu długu od Andrzeja Torosowicza na rzecz zasłużonego dla Rzeczypospolitej pana Jonakiego. Hetman domaga się, aby w razie braku spłaty nieuczciwy dłużnik został bez zwłoki osadzony w areszcie miejskim.

Hetman Stanisław Żółkiewski pochwala aresztowanie we Lwowie żydowskiego posłańca podejrzewanego o szpiegostwo na rzecz Konstantynopola i zapowiada przedstawienie sprawy królowi. Nakazuje rajcom znalezienie tłumaczy w celu odczytania przechwyconej korespondencji zatrzymanego.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed podejrzanym o szpiegostwo na rzecz Konstantynopola handlarzem Marukim. Zaleca odszukanie go we Lwowie i zatrzymanie z powodu napiętej sytuacji politycznej z Imperium Osmańskim.

Hetman Stanisław Żółkiewski poleca rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu pieniędzy kwarcianych nadesłanych przez elektora brandenburskiego, które zdeponowano w ratuszu lwowskim. Fundusze te są pilnie potrzebne na potrzeby wojska.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed Żydem podejrzewanym o przekazywanie wiadomości do Konstantynopola pod pretekstem handlu klejnotami. Nakazuje trzymać go pod strażą w mieście do czasu nadejścia królewskich instrukcji w jego sprawie.

Stanisław Żółkiewski wstawia się u władz Lwowa za zatrudnionym u siebie malarzem Boguszem, prosząc o niezmuszanie go do sprawowania opieki nad dalekimi krewnymi. Hetman podkreśla, że z powodu tych dodatkowych obowiązków artysta nie byłby w stanie terminowo ukończyć zleconych mu prac.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed podejrzanym Grekiem o nazwisku Maruki, który skupuje klejnoty i wysyła doniesienia do Konstantynopola. Nakazuje wybadać sprawę i zatrzymać go ze względu na trwające napięcie w relacjach z Imperium Osmańskim.

Hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski nakazuje rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu zdeponowanych w ratuszu pieniędzy z brandenburskiej kwarty ze względu na pilne potrzeby wojska. Z notatki kancelaryjnej wynika, że wysłannik hetmana odebrał wspomniane fundusze 12 sierpnia 1614 roku.

Stanisław Żółkiewski prosi rajców lwowskich, aby nie zmuszali malarza Bogusza do podejmowania opieki prawnej nad dalekimi krewnymi. Hetman argumentuje swą prośbę tym, że rzemieślnik jest obecnie w pełni zaabsorbowany pracą wykonywaną na jego własne zlecenie.

Stanisław Żółkiewski odpowiada na pismo rajców lwowskich dotyczące wczorajszego tumultu w mieście, ubolewając nad zaistniałym zajściem. Zaleca załagodzenie sytuacji najspokojniejszymi środkami oraz odsyła adresatów do ustnych wyjaśnień przekazanych przez miejskiego pisarza.

Stanisław Żurawski, stolnik ciechanowski, prosi burmistrza i rajców miasta Lwowa o przychylność dla swojego przyjaciela, pana Waltera, w toczącej się we Lwowie sprawie dotyczącej win. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności i gotowości do odwdzięczenia się za okazany fawor.

Adam Zabierzowski informuje Franciszka Zawadzkiego o trudnościach ze znalezieniem podwód do przewozu miodu białocerkiewskiego do Lwowa z powodu obciążeń miejscowych ludzi furażem na rzecz zimującego wojska. Prosi również o przesłanie pokwitowania za dwadzieścia jeden beczek miodu wyprawionych do Jazłowca.

Porucznik M. Zabiełło, zastępujący nieobecnego burgrabiego, prosi prezydenta Lwowa o wstrzymanie egzekucji dekretu dotyczącego pana Gniewczyńskiego i Żyda szmuklerza do czasu powrotu przełożonego. Wyjaśnia, że zdeponowane w tej sprawie pieniądze znajdują się w urzędzie burgrabiego i sam nimi nie dysponuje.

Kajetan Zabielski przedstawia wyliczenie podziału czynszu z sum ulokowanych u przemyskich Żydów i prosi o przesłanie należności potrzebnych na prowadzone prace budowlane. Ze względu na obowiązki przy fabryce rezygnuje z wyjazdu do Przemyśla, zalecając podjęcie kroków prawnych przeciwko Żydom w konsystorzu.

Zabielski pisze do prowizora szpitala św. Ducha we Lwowie o płatności kwartalnej (kwartale) oraz reparacjach. Wspomina termin 12 lipca, należność pozostawioną do odebrania u dyrektora i jego wyjaśnienie, że nie wypłacił pieniędzy z powodu potrzebnych napraw; Zabielski relacjonuje, że zwrócił się o przekazanie kwartału. W drugim wątku pisze, że nie interesuje się drugą „Zdziełką”, nie wie, kto ma kontrakt, i nie ma dotyczących jej kwitów. Kilka słów i relacja między tymi sprawami pozostają niepewne.

Zawadzki usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie koniecznością przeprowadzenia inkwizycji wśród poddanych z polecenia wojewodziny bełskiej. Prosi adresata o przekazanie nowin z poczty oraz dopilnowanie toczących się spraw majątkowych.

Zawadzki donosi wojewodzie o przekazaniu asygnacji do żupnictwa oraz o zatrwożeniu poddanych w starostwie, którzy z oporem opłacają czynsze i taksy zbożowe. Apeluje o wydanie rozkazów dowództwu chorągwi, aby miało wzgląd na ubogą ludność, oraz wspomina o bieżących sprawach zamkowych i finansowych.

Zestawienie drobnych wydatków gospodarczych i podróżnych, obejmujące m.in. opłaty za usługi rzemieślników, popas koni, posłańców oraz zakup artykułów codziennego użytku. Karta zawiera także robocze kolumny z podliczeniami sum pieniężnych.

Zawadzki zapewnia adresata o należnym mu szacunku mimo przedkładania przez innych prywatnych interesów. W dopisku przekazuje również życzenia zdrowia od syna przebywającego w Zatorzu.

Autor tłumaczy swoją nieobecność koniecznością pełnienia służby i oczekiwaniem na działania monarchy. Informuje także o działaniach podkomendnych, obserwacji kompanii oraz braku możliwości ujawnienia zamiarów łowczego lwowskiego.

Zawadzki informuje wojewodę o zrealizowaniu poleceń w Mościskach, przygotowaniu prowiantu oraz odesłaniu konia. Donosi także o uregulowaniu spraw arendy sasieckiej przez pana Winiawskiego, przesyła kopię intercyzy i zapowiada szybki powrót do Lwowa.

Zawadzki donosi wojewodzie o trudnościach prawnych i niepokojach wywołanych przez konfederatów w okresie bezkrólewia oraz o badaniu sprawy spornych opłat w Mościskach. Informuje również o dużej liczbie beczek miodu pobranych ze Starego Dna i pańskiej pasieki, zapowiadając bezwzględne rozliczenie arendarza.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Zahorowska donosi wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o śmierci swojego męża. Zaprasza go na uroczystości pogrzebowe zaplanowane na 21 marca 1697 roku u ojców dominikanów w Łucku.

Sekretarz królewski Jakub Zadzik informuje burmistrza i rajców Lwowa o powrocie syndyka załatwiającego sprawy miejskie w Warszawie. Zapewnia przy tym o swojej nieustannej gotowości do życzliwego wspierania spraw miasta oraz jego kolejnych wysłanników.

Kanclerz wielki koronny Jakub Zadzik przesyła władzom Lwowa zapieczętowaną deklarację królewską, uzyskaną dla miasta przez księdza referendarza pod nieobecność kanclerza na dworze. Zapewnia przy tym adresatów o swojej niesłabnącej przychylności i życzliwości.

Kanclerz Jakub Zadzik informuje władze Lwowa o zawarciu przez miejskich delegatów w Warszawie porozumienia handlowego z Żydami lwowskimi, do czego doszło na życzenie króla i przy wstawiennictwie kanclerza. Zapewnia jednocześnie rajców, że zawarty układ w żaden sposób nie narusza praw ani przywilejów miasta.

Jakub Zadzik dziękuje przeorowi lwowskiemu za przekazanie listu z Persji, z którego król z zadowoleniem zaczerpnął wieści o władcy perskim i tamtejszych sprawach. Prosi również o regularne przesyłanie wszelkiej kolejnej korespondencji napływającej ze Wschodu.

Zadzik informuje magistrat Lwowa o deklaracji królewskiej dotyczącej miasta Warszawy, otrzymanej przez referendarza podczas nieobecności nadawcy. Wskazuje, że kwestia ta może sprawić adresatom trudność; końcowy sens dalszego wywodu jest częściowo niepewny. List datowany w Warszawie 22 września 1634 r.

Sekretarz królewski Jakub Zadzik zawiadamia władze Lwowa o powrocie syndyka załatwiającego sprawy miejskie w Warszawie. Zapewnia o swojej nieustannej życzliwości i gotowości do pomocy zarówno jemu, jak i przybyłemu pisarzowi miejskiemu.

Kanclerz koronny Jakub Zadzik ponawia wstawiennictwo u magistratu lwowskiego, popierając powtórny mandat królewski nakazujący zawarcie z Żydami porozumienia handlowego. Zwraca uwagę na ciężary ponoszone przez Żydów oraz na straty miasta wynikające z braku oficjalnej umowy regulującej ich działalność.

Grzegorz Zalykiewicz skarży się prezydentowi Lwowa na bezprawne zaczepienie jego czeladzi i odebranie mięsa zakupionego na Zamarstynowie na potrzeby domowe. Autor prosi o sprawiedliwość i nakazanie zwrotu skonfiskowanej żywności.

Grzegorz Zalikiewicz informuje pana dyrektora o przejęciu przez cechowych rzeźników mięsa niesionego ze Zamarstynowa, które okazało się towarem partackim. Zaznacza, że zgodnie z prawem cechowym mięso zostanie zwrócone jedynie pod warunkiem złożenia przysięgi przez sługę adresata, iż nabył je na własny użytek, w przeciwnym razie zostanie skonfiskowane.

Grzegorz Zadykiewicz tłumaczy prezydentowi Lwowa, że zakupił mięso wyłącznie na własne i brata potrzeby, do czego cech rzeźników nie powinien rościć pretensji. Uprasza władze miejskie o zwolnienie go z dalszych kłopotów i postępowań w tej sprawie.

Maciej Załęski donosi ze stolicy o odroczeniu sprawy sądowej Haydera oraz o nieobecności kanclerza i podkanclerzego. Usilnie prosi również przyjaciela o doglądanie chorej żony i czuwanie nad pozostawionym domem.

Walenty Zaleski informuje wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o szczęśliwym przybyciu ze statkami do Świecia oraz o surowych kontrolach i wysokich opłatach celnych w Toruniu. Donosi również o aktualnych cenach zboża i płótna oraz trudnościach z odbiorem drzewek z Wilanowa.

Walenty Zaleski donosi wojewodzie Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o pomyślnym dopłynięciu do Torunia oraz o opóźnieniach w odbiorze zboża z winy warszawskich urzędników. Informuje również o konieczności opłacenia toruńskiego cła oraz o niskich cenach zbóż i braku popytu na płótno.

Felicjan Zaleski zawiadamia pisarza radzieckiego Wojciecha Zimnickiego o odroczeniu przez króla sądzenia jurydyki pruskiej do 1 listopada oraz deklaruje dotrzymanie terminu wrześniowego. Dopytuje również o bieżące wieści ze wschodu dotyczące zagrożenia ze strony Turków i Tatarów.

Felicjan Zaleski wyjaśnia trudności z dotrzymaniem terminu odprawienia komisji we Lwowie z powodu kolizji z obradami jurysdykcji pruskiej. Zapewnia o swej gotowości do przysłużenia się miastu i liczy na przesunięcie spraw na późniejszy czas.

Felicjan Zaleski poleca pisarzowi radzieckiemu Wojciechowi Zimnickiemu udającego się do Lwowa księdza dziekana kamienieckiego, prosząc o okazanie mu wszelkiej życzliwości. Wyraża także oczekiwanie na wieści z tamtych stron.

Biskup płocki i kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski apeluje do starosty lwowskiego o ukrócenie samowoli szlachty uciskającej miasto Lwów. Deklaruje wsparcie ze strony swego urzędu i obiecuje monarszą wdzięczność za zaprowadzenie trwałego spokoju.