Katalog źródeł

Alberti zapewnia wojewodę Jana Stanisława Jabłonowskiego o rychłym skierowaniu prośby do króla w celu uzyskania pożądanego listu i niezwłocznym odesłaniu go adresatowi. Przesyła także uszanowanie wojewodzinie oraz prosi o doręczenie załącznika wskazanemu odbiorcy.

Autor informuje, że interweniował zgodnie z poleceniem chorążego w sprawie arendarza magierowskiego i jego teścia. Mowa o zaspokojeniu roszczenia, zobowiązaniach wpisanych do ksiąg w Jarosławiu i kwicie odbioru pieniędzy podpisanym przez królową. W drugiej części przekazuje wiadomości o wojsku szwedzkim, moskiewskim i wyjeździe króla na Litwę; są to doniesienia epistolarne.

Walerian Anikini informuje wojewodę ruskiego o niesłusznym i surowym wyroku sędziego Lorendowicza przeciwko szmuklerzowi i jego krewnemu, będącym pod protekcją wojewody bełskiego. Prosi adresata o złagodzenie kary i interwencję, aby zapobiec zadrażnieniom i naruszeniu przyjaźni między oboma wojewodami.

Antici otrzymał listy magistratu przez jego wysłannika, który przybył do Rzymu 15 listopada. Zapewnia o dalszej pomocy w obronie praw publicznych i zapowiada wspólną naradę z wysłannikiem oraz Stefanonim nad środkami prowadzącymi do pomyślnego zakończenia sprawy.

Po przeczytaniu urzędowej deklaracji arcybiskupa Antici zaleca ugodę. Twierdzi, że zamierzone przeniesienie obrazu Matki Bożej z kaplicy ma pozostawić prawa patronatu, fundacje i nabożeństwa nienaruszone, a dalszy proces może narazić magistrat na przegraną, ujmę i koszty. Proponuje mediację duchownego uczonego i przyjaznego obu stronom.

Antici zapewnia o zaangażowaniu w sprawy adresatów i uzyskaniu zakazu Świętej Kongregacji Soboru. Prosi o pełnomocnictwo wystawione na siebie, z prawem ustanowienia Franciszka Stefanoniego lub innego zastępcy, oraz o środki na koszty. Oświadcza, że nie zabiega o własne honorarium.

Autor otrzymał dwa listy, dokumenty oraz przekaz z Warszawy mniejszy od zapowiedzianego: 54 dukaty, odpowiadające 27 dukatom węgierskim, zamiast 30. Przekazuje sprawę Stefanoniemu, do którego należy kierować dalszą korespondencję. Wyjaśnia, że kapituła może poprzeć arcybiskupa, oraz wspomina pismo informacyjne złożone do Kongregacji.

Marcin Anczewski donosi ze sejmu warszawskiego o pomyślnym uchwaleniu konstytucji korzystnych dla Lwowa, ostrzega przed kosztownym sporem z Ormianami i nalega na zebranie miejskich funduszy. Prosi również adresata o wyznaczenie zastępcy na urzędzie burmistrza oraz o doglądnięcie jego prywatnego majątku, żniw i zakupu konia.

Marcin Anczewski przesyła Maciejowi Hayderowi zabezpieczone listy do żony i lwowskich rajców z prośbą o pilne przekazanie potrzebnych rzeczy. Uczula adresata, by ukryć przed małżonką wieści o złych drogach i niebezpieczeństwach, oraz narzeka na spóźnione organizowanie funduszy na wyprawę.

Autor czeka w Jarosławiu na Haydera, rozważa przyjazd żony i zakup koni. Donosi o śmierci Samuela oraz o mandacie chroniącym dobra zmarłego, a także o spadku ceny towaru w Gdańsku.

Marcin Anczewski donosi ze zmartwieniem o wydaniu dekretu królewskiego zatwierdzającego przywileje handlowe dla lwowskich Ormian, na co wpływ miały przekupstwa i obojętność magnatów. Omawia ponadto sprawy finansowe miasta i własne, stan zdrowia kupca Samuela oraz koordynuje z Häyderem plany zjazdu w Jarosławiu i poufne zabiegi rodzinno-majątkowe.

Marcin Anczewski donosi ze zjazdu sejmowego w Warszawie o przedłużających się obradach królewskich oraz prosi Macieja Haydera o opiekę nad chorą małżonką i dopilnowanie żniw we wsi. Informuje również o załatwieniu sprawy z panem Kapłanem i zaleca powstrzymanie się od ugody ze Strzembińskim.

Autor donosi o bezpiecznym dotarciu do Warszawy mimo niebezpieczeństw i o wręczeniu upominku królowej. Prosi o odzyskanie listu po przeczytaniu przez kolegów i zachowanie go do jego przyjazdu, aby nie trafił w obce ręce; zamieścił w nim poufne uwagi.

Marcin Anczewski donosi o przeciągających się w Warszawie sprawach miejskich, sporach z Ormianami oraz zaciągniętej pożyczce na koszty poselstwa. Prosi rajcę Macieja Heydera o pieczę nad swoim lwowskim gospodarstwem i żniwami oraz o przysłanie konia do Jarosławia.

Marcin Anczewski prosi rajcę Macieja Haydera o zakupienie odpowiedniego tabinu oraz cementu, a także o zabezpieczenie zboża i powstrzymanie się ze sprzedażą aksamitu. Przekazuje ponadto bieżące wiadomości ze Lwowa o wizycie kanclerza oraz postępach w lokalnych sporach urzędowych.

Marcin Anczewski usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie koniecznością pozostania przy królu podczas kampanii ukraińskiej. Przekazuje rajcom dyspozycje dotyczące miejskich rozliczeń finansowych, uregulowania opłat kancelaryjnych oraz swojego zastępstwa w sprawowaniu urzędu burmistrza.

Marcin Anczewski wyrzuca rajcom lwowskim brak wdzięczności i niewypłacenie należnych mu sum za trudy i nakłady poniesione dla dobra miasta. Informuje o skierowaniu przeciwko magistratowi i pospólstwu pozwu do sądu królewskiego oraz wzywa do polubownego zwrotu pieniędzy przed terminem rozprawy.

Marcin Anczewski relacjonuje z Warszawy zabiegi o audiencję w sporze z Ormianami, narzekając na ogromną drożyznę oraz zniecierpliwienie towarzyszy podróży chcących wracać do domów. Prosi również adresata o pilne pozyskanie funduszy na zwrot zaciągniętej pożyczki w celu ratowania wiarygodności delegacji.

Marcin Anczewski zwraca się do lwowskiego rajcy Macieja Haydera z prośbą o pilne odnalezienie i przesłanie zapomnianych dokumentów miejskich, w tym czerwonej księgi ratuszowej oraz pozwów w sprawie Kampianów. Podkreśla, że brak tych pism uniemożliwia dalsze prowadzenie spraw publicznych miasta.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o rozmowie z królową Marią Kazimierą na temat pretensji do sufragana oraz o braku nadesłanego do monarchini obszernego listu. Donosi także o stanie zdrowia królowej, niepokojących wieściach ze Lwowa oraz podróży królewiczów z Paryża.

Armand dziękuje za list i życzliwość. Królowa, po rozmowie z nim o małżeństwie pana Staniroffskiego [?], napisała do pani Kazmirienskiej [?], aby mu pomogła. Autor donosi o niepomyślnych wiadomościach z Rosji i Litwy dotyczących spraw królowej oraz przytacza listy z Paryża o dobrym przyjęciu książąt przez gubernatorów na trasie podróży. Przekazuje pozdrowienia królowej, omawia korespondencję z księciem Aleksandrem i zapewnia o usługach wobec córki adresata.

Arnauld zapewnia Jana Stanisława Jabłonowskiego o niezmiennej życzliwości królowej Marii Kazimiery, która obiecała przyznać mu swoją kamienicę we Lwowie. Wspomina również o niepokojach dworu związanych z planowaną podróżą na Ruś z powodu zagrożenia tatarskiego.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o powiadomieniu królowej Marii Kazimiery o jego zamiarze uczczenia pamięci zmarłego Jana III, co monarchini przyjęła z wdzięcznością. Wspomina także o nader życzliwym i zaszczytnym przyjęciu królewiczów przez francuskiego monarchę oraz księcia Orleańskiego.

Armand relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu swoją rozmowę z królową Marią Kazimierą oraz odczytanie jej listu Jabłonowskiego. Zapewnia adresata, że monarchini nie wini go za zaistniałe nieporozumienie związane z tajną misją jego sługi i nadal w pełni docenia jego wierność oraz oddanie.

Arnaud informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o planowanym zrelacjonowaniu królowej jego listu oraz o starannym ekspediowaniu przesyłek do Paryża i listu do kanclerzyny wielkiej. W dołączonym bilecie potwierdza, że złożył już relację królowej, podczas gdy ta pisała do kasztelana krakowskiego.

Hrabia de Béthune prosi, aby adresat zadowolił się przy tej poczcie jego dobrą wolą, i zapewnia o swym oddaniu. Powód ograniczenia długości listu pozostaje częściowo nieczytelny.

Arnaud zapewnia wojewodę wołyńskiego o przekazaniu królowej Marii Kazimierze zapewnień o jego wierności i przywiązaniu. Informuje również o postępach w podróży monarchini na Ruś oraz jej planowanym postoju na modlitwę w Czerwińsku.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o stanie zdrowia królowej Marii Kazimiery, księcia Jakuba oraz kardynała. Przekazuje także wiadomości o pobycie królewiczów w Paryżu oraz o ewentualnej podróży królowej na Ruś.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o kolejnej rozmowie z królową Marią Kazimierą, która dała mu jedynie wymijającą odpowiedź w rekomendowanej sprawie. Sugeruje Jabłonowskiemu skierowanie bezpośredniego listu do monarchini, co pozwoliłoby na uzyskanie szybszej i bardziej zdecydowanej decyzji.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze d'Arquien oraz wstawiennictwie w sprawie zabiegów o nadanie posiadłości ziemskiej. Monarchini odparła, że sprawę rozpatrzy i wyda stosowne dyspozycje.

Armand donosi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o zachwycie królowej Marii Kazimiery przesłanym przez niego utworem oraz o poleceniu sporządzenia jego kopii. Informuje również o rychłym wyjeździe dworu z Warszawy na Ruś, ciesząc się na możliwość osobistego spotkania z wojewodą.

Arnaud informuje wojewodę wołyńskiego o doręczeniu jego listu królowej Marii Kazimierze oraz wyjaśnia powody opóźnienia w uzyskaniu odpowiedzi z powodu pobytu monarchini u karmelitanek. Donosi również o planowanym wyjeździe królowej do Prus zaraz po Wielkanocy i trwających przygotowaniach do żeglugi.

Armand otrzymał list tuż przed odejściem poczty. Zapewnia o przyjaźni królowej dla adresata i jego małżonki, lecz tłumaczy, że jej sprawy i planowany wyjazd do Lwowa za kilka dni utrudniają spełnienie wszystkich próśb. Ponawia zapewnienie o swoich usługach.

Koperta i adres listu Armanda skierowanego do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego przebywającego we Lwowie.

Armand przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu nadesłaną odpowiedź na list skierowany do królewicza Aleksandra Sobieskiego. Dodatkowo przekazuje adresatowi wyrazy pamięci i życzliwości od królowej Marii Kazimiery.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o odczytaniu jego listu królowej, która z wielkim uznaniem odniosła się do lojalności Jabłonowskiego wobec jej domu i potępiła działania wrogiego ministra. Autor wspomina także o wyczekiwaniu na rezultaty negocjacji komisji oraz przesyła życzenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Arnaud przekazuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu wyrazy wdzięczności królowej Marii Kazimiery za jego pismo oraz za przeciągnięcie Potockich na stronę dworu. Informuje również o stanie zdrowia monarchini cierpiącej na ból w boku i prosi adresata o datowanie listów.

Autor zdał królowej sprawę z listu adresata z 26 grudnia oraz z jego strat w dobrach. Mowa o ponad stu osobach określonych niepewnie jako chłopi i koszcie dwudziestu tysięcy liwrów; nazwa i szczegóły szkody są niepewne. Królowa okazała współczucie. Armand składa adresatowi i jego małżonce życzenia noworoczne.

Armand poufnie relacjonuje ugodę królowej z synem Jakubem po10–12dniach negocjacji. Królowa miała poprzestać na dożywociu na dobrach zmarłego męża; ruchomości, klejnoty i gotówka miały zostać podzielone równo między braci. Podaje mediatorów oraz terminy sejmików27lipca i konwokacji29sierpnia, wskazujące na1696rok.

Starszy kupiec prosi o odzyskanie lub ustalenie miejsca przechowywania jego czarnych koronek. Wspomina brak odpowiedzi Jamesa Chalmersa i apeluje o pomoc na stare lata.

Kolejna prośba o wyjaśnienie, gdzie znajdują się czarne koronki i o wstawiennictwo u Jamesa. Autor opisuje złe czasy, zamiar przyjazdu do Krakowa i Jarosławia, dług 400 talarów oraz obawę przed kłopotami.

Jan Achenkif cieszy się z poprawy zdrowia Artura Forbesa, przesyła mu listy i dopytuje o Greków przybyłych do Sambora. Na koniec wspomina o braku korespondencji z Gdańska oraz o planowanym małżeństwie Andrisa Turnera z Clarkówną.

Jan Achenkif wyraża zaniepokojenie wiadomością o chorobie Artura Forbesa i życzy mu szybkiego powrotu do zdrowia. Przesyła adresatowi listy oraz nowiny z poczty.

Jan Achenkiph donosi Arturowi Forbesowi o oczekiwaniu na wieści od Roberta Taita w sprawie furmanów oraz przesyła zgodnie z prośbą listy. Zapewnia o swojej życzliwości i przekazuje pozdrowienia od żony.

Jan Achenkif odsyła Arturowi Forbesowi listy i zleca mu zakup kamienia towaru oraz przekazanie kwitów przez posłańca. Wspomina także o ustaleniach z panem Zywiertem oraz o długu pani Forbesowej.

Jan Achenkiff składa Arturowi Forbesowi kondolencje z powodu śmierci bratanicy oraz porusza bieżące kwestie handlowe i rozliczeniowe. Zwraca się także do żony adresata z prośbą o zwrot należności za buty.

Po omyłce pocztowej autor poleca Davissonowi wysłać listy z Gdańska do Krakowa. Wspomina Lewendalla, dyspozycję transferu przez weksel i zapłatę przewoźnego w Gdańsku.

Jan Achenkif informuje Artura Forbesa o bezskutecznych staraniach odzyskania od pana Brisa należnych pieniędzy i przesyła otrzymaną od dłużnika odpowiedź. Wspomina także o odjeździe kilku kupców z Zamościa oraz przesyła pozdrowienia od żony.

Jan Achenhiff prosi Artura Forbesa o odesłanie do Mościsk posłanych pieniędzy oraz paczki listów wraz z towarem i przechowanie ich do swego przyjazdu. Donosi także o obecności wspólnych znajomych oraz planowanym wyjeździe do Zamościa.

Jan Achenkif informuje ze Lwowa Artura Forbesa o odłożeniu podróży z powodu świąt i wysłaniu posłańca. Prosi o pilne wieści dotyczące przygotowań do jarmarku, przybycia kupców greckich oraz bezpieczeństwa w mieście.