Katalog źródeł

Król Zygmunt II August na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza dokument ławników lwowskich z 1554 roku, poświadczający sprzedaż łanu roli z łąkami i zaroślami we wsi Kleparów na rzecz kmiecia Grzegorza Sołtysa przez Stanisława Kmitowicza oraz Barbarę i Katarzynę Kmitówny. Wystawiony dyplom zapewnia nabywcy i jego spadkobiercom wieczyste i nienaruszalne prawo własności do nabytego gruntu.

Zawadzki usprawiedliwia swoją nieobecność we Lwowie koniecznością przeprowadzenia inkwizycji wśród poddanych z polecenia wojewodziny bełskiej. Prosi adresata o przekazanie nowin z poczty oraz dopilnowanie toczących się spraw majątkowych.

Król Zygmunt II August ponownie inkorporuje wsie Zubrza i Sichów do prawa magdeburskiego miasta Lwowa, potwierdzając ich status po weryfikacji na sejmie egzekucyjnym. Dokument uwalnia te dobra od jurysdykcji i podatków ziemskich oraz powinności wojennych, zobowiązując je jedynie do uiszczania podatku szosu wraz z miastem.

Król Zygmunt II August zatwierdza kapitule lwowskiej prawo do pobierania trzeciej miarki z młyna przy bramie Halickiej we Lwowie na okres trzydziestu lat. Po upływie tego czasu i spłaceniu sumy zastawnej młyn ma w pełni powrócić pod zarząd królewski.

Biskup Andrzej Stanisław Załuski nakazuje adresatowi niezwłoczny zwrot bezprawnie przetrzymywanych dochodów, dokumentów oraz kotła łaźnego na rzecz nowego prowizora szpitala św. Stanisława. Przypomina o krzywdzie pozbawionych środków ubogich i wskazuje, że ewentualne roszczenia finansowe można zaspokoić z rozliczeń poprzednich zarządców.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski wyraża nadzieję na pomyślny przebieg sejmiku generalnego ruskiego dzięki staraniom wojewody Jana Stanisława Jabłonowskiego oraz wspomina o wątpliwościach wojewody malborskiego. Informuje także z radością o publicznym wyrzeczeniu się luteranizmu przez dziewięciu domowników i ich planowanym bierzmowaniu.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Król Zygmunt II August potwierdza przywilej Zygmunta I z 1543 roku wydany dla władz, kupców, krawców i kuśnierzy lwowskich. Dokument ponawia zakaz szycia i sprzedawania opasznic, odzieży sukiennej oraz futrzanej przez Żydów i pozacechowych partaczy na terenie Lwowa, Rusi i Podola.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o dalszą protekcję i radę w pilnych sprawach majątkowych, proponując przekazanie dyspozycji przez zaufanego sługę. W liście przesyła również pozdrowienia dla wojewodziny oraz ukłony od swoich synów.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w obronie zamojskich kupców greckich, Prokopa i Jerzego, którym bezprawnie skonfiskowano transport ponad stu kuf małmazji oraz ograniczono wolność osobistą. Powołując się na przywileje handlowe nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, autorka domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych kanclerza Jana Zamoyskiego i zwrotu ich mienia.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

A. Zielenkowski zwraca się do przedstawiciela lwowskiego magistratu z prośbą o pomoc miasta przy naprawie zniszczonych, grząskich dróg koło swojego dworku, oferując w zamian własne drewno. Wskazuje na ogromne straty kupców i mieszkańców grzęznących w błocie oraz przypomina, że naprawił już na własną rękę jedną z przepraw koło klasztoru augustianów.

Autorka przesyła pozdrowienia kumowi, wyraża troskę o jego osłabione zdrowie i tłumaczy brak osobistych odwiedzin fatalnym stanem dróg. Relacjonuje również rozmowę z panią Godlewską w sprawie obejrzenia pokojów w kamienicy przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Helena Zimnicka tłumaczy bratu przyczyny opóźnienia listów oraz dzieli się wiadomościami o pomyślnym zdrowiu matki i krewnych, z ulgą odrzucając krążące plotki o jego rzekomej śmierci. Donosi także o zgonie i rozporządzeniach testamentowych ich brata Sebastiana oraz wyraża gorące pragnienie rychłego osobistego spotkania.

Wojciech Zimnicki ponawia prośbę do Jana Rudawskiego o podjęcie się obrony lwowskiego rajcy Marcina Haydera w sporze ze Szkotem Tomzickim. Zapewnia o nadesłaniu akt procesowych oraz o wypłacie należytego wynagrodzenia za pośrednictwem pana Lewosa i szafarza Samuela Edwarda.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o rozmowach w sprawach rozliczeń finansowych z panami Tamsonem, Galbrechtem i Beillie oraz o sumie pozostałej po wypłacie dla pana Roberta. Zapowiada rychły nocny wyjazd do Gdańska i oczekuje dyspozycji dotyczących zwrotu posiadanych funduszy.

Petter Sommerwell nawiązuje do wcześniejszych rozmów w Krakowie i prosi Arthura Forbesa o informacje dotyczące działań Roberta Forbesa oraz o listowne wstawiennictwo u Alberta Mollera, by zapobiec dalszym stratom finansowym. Zwraca się także o dyskrecję i przesłanie odpowiedzi na ręce żony z uwagi na swoją możliwą nieobecność.

Petter Sommerwelle apeluje do Arthura Forbesa o polubowne zakończenie sporu finansowego i przyjęcie w ramach spłaty długu 200 sztuk tafty. Zwraca uwagę na nieuczciwe działania plenipotentów i prosi o okazanie wyrozumiałości zamiast powiększania jego strat.

Petter Sommerwell wyraża żal z powodu aresztowania jego osoby i towarów w Lublinie na wniosek Arthura Forbesa, wyjaśniając stan wzajemnych rozliczeń oraz trudności ze sprzedażą mienia. Prosi adresata o rozwagę, spłatę w rozsądnych granicach oraz proponuje polubowne załatwienie sporu z pomocą wspólnych znajomych.

Wacław Kostka Zubczewski donosi hetmanowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o planowanym pojednaniu rokoszan z królem oraz o ruchach wojsk i porażce Ogińskiego na Litwie. Informuje także o biegu spraw w lubelskim Trybunale Koronnym i świątecznej przerwie w obradach deputatów.

Jonas Izraelowicz przesyła krakowskiemu kupcowi Ertorowi Forbusowi skrypty dłużne na poczet wzajemnych rozliczeń i zawiadamia o wysłaniu partii łoju oraz tytoniu z kupcem Markiem, który ma uiścić zapłatę w Krakowie pod zastawem towaru. Informuje również o wierzytelności u Ormianina we Lwowie oraz posiadanych zasobach safianu i wosku, zapowiadając ostateczne uregulowanie rachunków po spotkaniu.

Autor listu stanowczo odpiera zarzuty nielojalności i wrogich wypowiedzi przekazane przez pana Wigurę, powołując się na tradycję wiernej służby swoich przodków. Apeluje do rozwagi adresata, aby nie dawał wiary potwarzom rozsiewanym przez niegodziwych ludzi i zachował go w swej łasce.

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Eleonora Kazanowska informuje wojewodę wołyńskiego o przekazaniu pieniędzy przez Żyda Moszkę oraz zapewnia o pełnym zaufaniu i gotowości wsparcia krewnego. Prosi również o wystawienie asygnaty na przejęte długi chłopskie w celu zakupu wina mszalnego oraz posiłku dla chorych zakonnic.

Eleonora Kazanowska przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przywileje z prośbą o przedstawienie ich do podpisu królowi. Nalega na pośpiech, tłumacząc go trudnościami czynionymi klasztorowi przez ludzi przekonanych o rzekomym bogactwie lwowskich benedyktynek.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming tłumaczy Arthurowi Forbesowi konieczność nagłego wyjazdu do Warszawy oraz problemy z podziałem i sprzedażą transportu węgierskiego wina spowodowane niestabilną sytuacją w kraju. Przeprasza za opóźnienie w zwrocie należności, prosząc o cierpliwość i obiecując pełną rekompensatę, gdy tylko sytuacja ulegnie poprawie.

Thomas Cuming informuje Arthura Forbessa o przekazaniu jego słudze stu florenów na opłacenie ośmiu wozów. Przeprasza za trudności i prosi o cierpliwość, tłumacząc się zastojem handlowym i brakiem zysków ze sprzedaży wina.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.

Dokument stanowi królewskie potwierdzenie wilkierza cechu chirurgów i cyrulików lwowskich, uchwalonego uprzednio przez radę miejską Lwowa. Ustanawia on szczegółowe zasady egzaminów mistrzowskich, nauki rzemiosła, wykonywania zawodu, a także obowiązki cechu w zakresie obronności oraz bezpłatnego leczenia miejskich strażników.

Jacob Carmichel dziękuje Arthurowi Forbesowi za wypłatę pieniędzy Jacobowi Buchanowi oraz wspomina o korespondencji z Robertem Forbesem w Krakowie. Zwraca się także z prośbą o sprzedaż bądź przesłanie do Gdańska zamówionych kilimów i doręczenie załączonego listu.

Wacław Karsza interweniuje u rajcy Kupińskiego w sprawie incydentu pobicia komisarza przez pachołka, przekonując, że błahe zajście zostało niepotrzebnie nagłośnione i rozdmuchane aż przed oblicze kasztelana i kanclerza. Wyjaśnia gotowość do zadośćuczynienia i obwinia syndyka miejskiego o celowe podsycanie sporu oraz utrudnianie polubownego załatwienia sprawy.

S. Kwilecki donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że wysłany przez pokojowego list do niego nie dotarł, deklarując przy tym pełną gotowość do dalszych posług. Zapowiada również wyjaśnienie biegu poruszonej sprawy oraz przesyła ukłony dla małżonki adresata.

Papież Klemens XIII w emocjonalnym liście apeluje do króla Hiszpanii Karola III o cofnięcie lub zawieszenie dekretu skazującego zakon jezuitów na całkowite wygnanie z hiszpańskich terytoriów. Podkreśla niewinność i zasługi całego zgromadzenia oraz przestrzega przed duchowymi i moralnymi konsekwencjami odpowiedzialności zbiorowej.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Stanisław Koniecpolski tłumaczy podkomorzemu czernihowskiemu, że z powodu powszechnego zagrożenia ze strony wojsk turecko-tatarskich nie może skierować na Zadnieprze znaczniejszych sił kwarcianych. Informuje zarazem o wysłaniu jednej kompanii podczaszego kijowskiego i nakazuje organizację lokalnej obrony we współdziałaniu z Kozakami.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski wraz z kapitułą katedralną ustanawia doroczny anniwersarz za duszę wojewody podolskiego Mikołaja Mieleckiego oraz rozdziela kwoty dla kleru i służby kościelnej. Fundacja oparta jest na rocznym czynszu w wysokości 30 florenów zabezpieczonym na dobrach wsi Stryhańce.

Dokument króla Zygmunta III Wazy ustala i zatwierdza jednolite stawki opłat pobieranych przez magistrat lwowski od przywożonych win greckich, małmazyjskich, węgierskich, morawskich i dalmatyńskich. Wzorując się na przywilejach krakowskich, monarcha przeznacza te dochody na utrzymanie urzędu miejskiego oraz określa kary za nieprzestrzeganie przepisów.

Arcybiskup lwowski Jan Dymitr Solikowski zatwierdza statut i porządek chrześcijańskich pogrzebów oraz nabożeństw za ubogich zmarłych w szpitalu św. Ducha we Lwowie. Dokument reguluje kwestie modlitw, składek na jałmużnę, przechowywania sprzętów liturgicznych, wynagrodzenia kapłana oraz nadaje członkom bractwa czterdzieści dni odpustu rocznie.

Tadeusz Kościuszko apeluje do duchowieństwa unickiego o zachęcanie prostego ludu do poparcia insurekcji i walki z moskiewską tyranią. W zamian za zjednoczenie w walce o wolność Ojczyzny deklaruje w imieniu narodu zrównanie praw i poprawę losu kapłanów obrządku greckiego.

Mandatariusz Wojciech Kochlewski odpowiada na pełen pretensji list mocodawcy, odpierając zarzuty stawiane jemu oraz ekonomowi i odsyłając otrzymane rezolucje. Zapewnia o postępach w przygotowaniu dokumentacji dla subkomisji oraz prosi o dopilnowanie spraw egzekucji majątkowej.

Wojciech Kazimierz Koc tłumaczy rajcom lwowskim, że asygnacja na miejskie wioski została wydana w wyniku błędnej informacji i braku ich pisemnego spisu. Przesyła jej formalne unieważnienie i deklaruje chęć uniknięcia podobnych pomyłek w przyszłości.

Wojciech Kazimierz Koc zapewnia rajców lwowskich o swojej przychylności i obronie ich interesów w czasie tumultów żydowskich. Radzi im jednocześnie, by o pojednanie i łaskę dostojnika zabiegali osobiście skuteczniejszymi sposobami, a nie drogą listowną.

William Kramer przesyła Arthurowi Forbesowi 400 florenów w szelągach i informuje o ustaleniach z Józefem Borochowiczem dotyczących wypłaty kolejnych 500 florenów we Lwowie. Zapowiada również rychły przyjazd do miasta w celu uregulowania pozostałych należności wyłożonych przez pana Lowda.

Jan Bonawentura Krasiński relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu przebieg posejmowej rady senatu, naciski na podpisanie traktatu w sprawie Elbląga oraz wprowadzenie wojsk saskich kosztem polskich regimentów. Informuje również o planowanym wyjeździe do Rzymu, gdzie zamierza spotkać się z siostrzeńcem adresata, i dziękuje za nadesłane listy polecające.

Jan Bonawentura Krasiński pisze z Gdańska do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, donosząc o spotkaniu z ludźmi z jego chorągwi, problemach finansowych związanych z realizacją obiecanych wypłat z tutejszych repartycji, co może dotrzeć do hetmana wielkiego. Informuje także o pobycie syna w Rzymie i jego chęci powrotu do kraju.

Jan Krasiński składa Janowi Jabłonowskiemu powinszowania noworoczne, prosząc o dalszą opiekę oraz wsparcie w przeżywanych trudnościach. Donosi także o wspólnych zabiegach podejmowanych z wojewodziną malborską, odkładając relację o sprawach publicznych do planowanego spotkania w Warszawie.

Jan Krasiński tłumaczy przerwę w korespondencji ciężką chorobą oraz komentuje agresywne działania wojsk szwedzkich i zniszczenia czynione przez wojska saskie. Donosi również o chorobie podskarbiego wielkiego koronnego, ruchach wojsk i prosi Jabłonowskiego o protekcję nad swoimi zrujnowanymi dobrami na komisji tarnopolskiej.