Katalog źródeł

Mikołaj Kossakowski, cześnik ziemi lwowskiej, zaprasza władze miasta Lwowa do wzięcia udziału w ceremonii swojego ślubu z córką zmarłego podskarbiego nadwornego koronnego Potockiego, zaplanowanego na 18 czerwca 1684 roku we Lwowie. Wyraża przy tym wdzięczność opiekunom panny za zgodę oraz zapewnia rajców o swojej pamięci i szacunku.

Kossowski, pisarz kanclerza koronnego, informuje władze Lwowa o opóźnieniu odpowiedzi na ich pismo z powodu przeciążenia poczty krakowskiej i obiecuje jej nadesłanie kolejnym kurierem. Prosi również rajców o kierowanie dalszej korespondencji w tej sprawie bezpośrednio do niego.

Wojciech Kazimierz Koc tłumaczy rajcom lwowskim, że asygnacja na miejskie wioski została wydana w wyniku błędnej informacji i braku ich pisemnego spisu. Przesyła jej formalne unieważnienie i deklaruje chęć uniknięcia podobnych pomyłek w przyszłości.

Wojciech Kazimierz Koc zapewnia rajców lwowskich o swojej przychylności i obronie ich interesów w czasie tumultów żydowskich. Radzi im jednocześnie, by o pojednanie i łaskę dostojnika zabiegali osobiście skuteczniejszymi sposobami, a nie drogą listowną.

Jan Krajewski informuje władze Lwowa o niepowodzeniu planowanej ugody i radzi im zwrócić się bezpośrednio do księdza kanclerza z doniesieniem o niedotrzymaniu ustaleń. Sugeruje również, aby magistrat zabiegał o oficjalne powierzenie Krajewskiemu misji reprezentowania interesów miasta przed Dworem.

Burmistrz Gródka Franciszek Kraic poświadcza odebranie uniwersału przesłanego ze Lwowa przez posłańca Piotra Szafrańskiego. W piśmie odnotowano dokładną datę oraz godzinę doręczenia dokumentu.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa zaprzestanie nękania faktorów menniczych braci Tympfów oraz umożliwienie im swobodnego skupu srebra na potrzeby mennicy i wojska. Ostrzega magistrat, że dalsze łamanie postanowień kontraktu i komisji lwowskiej ściągnie na miasto gniew i karę królewską.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński nakazuje władzom Lwowa przygotowanie w dobrej monecie reszty sumy z donatywy kupieckiej w wysokości 3836 złotych i 20 groszy. Pieniądze te mają zostać niezwłocznie wypłacone na podstawie asygnaty posłowi do Turcji, Hieronimowi Radziejowskiemu.

Podskarbi wielki koronny Jan Kazimierz Krasiński interweniuje u magistratu lwowskiego na rzecz kupca Piotra Szymfsona, skrzywdzonego przez panów Słoniewskiego i Altemajera. Prosi o rychłe osądzenie sprawy i ukaranie winnych, powołując się na interes skarbu królewskiego i Rzeczypospolitej.

Biskup krakowski Franciszek Krasiński odpowiada rajcom lwowskim na prośbę o wstawiennictwo w obliczu naruszania ich przywilejów przez sądy szlacheckie województwa ruskiego. Informuje o interwencji u wojewody oraz deputatów, a w razie oporu radzi wniesienie uroczystego protestu i odłożenie sprawy do czasu elekcji nowego króla.

Joachym Krauzowski informuje radę miejską Lwowa, że nie zdołał zwrócić długu w wyznaczonym terminie, wskutek czego oddał kontrakt swoim przyjaciołom. Zwraca się do rajców z prośbą o wyznaczenie kolejnego terminu na stawienie się przed nimi.

Michaił Kreczetnikow żąda od władz Lwowa wyjaśnień w sprawie rzekomych skarg wysłanych do Warszawy na uciążliwości związane z magazynami w Zamku Niskim. Pyta również magistrat, czy mieszkańcy doznali jakichkolwiek krzywd pod jego dowództwem po wyjeździe generała Apraksina.

Podkanclerzy koronny Szczęsny Kryski prosi władze Lwowa o nakazanie cechowi krawieckiemu przyjęcia Iwanka Turkowica oraz o umożliwienie spokojnej pracy jego teściowi. W zamian za okazanie przychylności ubogim rzemieślnikom autor listu obiecuje rajcom swoją wdzięczność i przysługi.

Kajetan Cristallini proponuje władzom Lwowa przesłanie do Rzymu 100 dukatów w celu wypłacenia ich wdowie po zmarłym Franciszku Stefanonim w zamian za zwrot miejskich dokumentów. Oferuje również swoje usługi prawne przed Kurią Rzymską.

Mikołaj Franciszek Krosnowski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o wypłacenie reszty należnych mu pieniędzy do rąk doręczyciela listu. Zapewnia, że ostateczne, autentyczne pokwitowanie wystawi osobiście podczas pobytu w Gródku.

Olbracht Krosnowski pisze do lwowskich rajców na temat asygnat, kondemnat oraz rozliczeń związanych z akcyzą, podkreślając konieczność zadośćuczynienia swoim obowiązkom. Zapowiada również przyjazd do Lwowa w niedzielę, o ile pozwoli mu na to stan zdrowia.

Olbracht Krosnowski popiera starania o obronność i zabezpieczenie Lwowa w czasie zagrożenia wojennego, podkreślając, że wymaga to nakładów finansowych. Wyjaśnia przeznaczenie dochodów, które mają posłużyć uzupełnieniu braków przy organizacji podwód oraz opłaceniu uchwalonych przez sejm poborów.

M. Kroc donosi Maciejowi Hajderowi o swojej rozmowie z kanclerzem, początkach obrad sejmowych oraz sporach wśród posłów. Informuje także o toczącej się sprawie sądowej hetmana polnego litewskiego Janusza Radziwiłła i jego wpływowych koneksjach.

Karol Maksymilian Kruzer informuje magistrat lwowski o spóźnionym odebraniu wezwania do zjazdu na egzekucję dekretu asesorskiego i prosi o przekazanie nowego terminu wyznaczonego przez biskupa sufragana. Jednocześnie składa władzom miasta życzenia noworoczne, życząc im powrotu do dawnej pomyślności i świetności.

Adres listu skierowanego do Dominika Wilczka, pełniącego funkcję sekretarza i prezydenta miasta Lwowa. Pismo miało zostać doręczone adresatowi we Lwowie.

Andrzej Kupiński donosi z Turynki o spotkaniu wojsk moskiewskich jadących do Lwowa jedynie po chorych, co wskazuje na nikłe szanse na odsiecz dla zagrożonego miasta. Przestrzega adresata, zaleca czujność, zabezpieczenie dobytku oraz prosi o opiekę nad swoją żoną.

Andrzej Kupiński prosi regenta lwowskiej gminy o zwołanie jej posiedzenia w celu złożenia relacji z negocjacji kleszczowskich oraz o wyprawienie delegata na sejmik gospodarski do Wiśni. Odręczny dopisek poświadcza wypłatę 20 złotych wysłannikowi udającemu się na obradujący sejmik.

Ksiądz Wacław Kupiński interweniuje u burmistrza Lwowa w obronie swojego czynszownika, szewca Wojciecha Gryglewicza, który wraz z żoną został pobity i ograbiony przez cechmistrza Lipkiewicza. Autor listu domaga się ukarania winnych, zwrotu zagrabionych zastawów oraz ukrócenia bezprawnych praktyk cechu.

Ksieni lwowskich benedyktynek Magdalena Kuropatnicka skarży się kanclerzowi Janowi Małachowskiemu na magistrat lwowski, który gwałci przywileje jurysdykcji klasztornej, bezprawnie pozywa, najeżdża i więzi podległych jej rzemieślników. Prosi kanclerza o pisemną interwencję u władz miejskich, aby powstrzymać dalsze krzywdy i naruszenia do czasu rozstrzygnięcia sporu przez powołaną komisję.

Ks. Andrzej Kuropatnicki zwraca się do prezydenta Lwowa z prośbą o uregulowanie należności za odbudowę kamienicy proboszczowskiej po pożarze miasta. Proponuje zaspokojenie swoich roszczeń częściowo w gotówce, a częściowo poprzez nadanie sąsiednich gruntów miejskich.

Samuel Kuszewicz apeluje oficjalnie do rajców i urzędu miasta Lwowa o roztropną obronę dobra publicznego i odpieranie nacisków zagrażających krajowi. Wspomina o niebezpieczeństwie przejęcia korespondencji, rezultatach odprawy posłów wojskowych oraz wyraża nadzieję na rychły powrót do Lwowa.

Stanisław Kussewicz wyraża głębokie oburzenie z powodu rozsiewanych przeciwko niemu oszczerstw o rzekomych dawnych wyrokach kryminalnych w Warszawie i Toruniu. Informuje o podjęciu działań w celu zdobycia odpowiednich dokumentów, oczyszczenia swojego dobrego imienia oraz zapowiada osobiste spotkanie.

Karta adresowa listu Stanisława Kuszewicza skierowanego do rajcy lwowskiego Mateusza Hajdera.

Stanisław Kuszelewicz informuje lwowskiego rajcę Macieja Haydera o postępach w jego sprawie oraz o trudnościach ze spotkaniem z panem Mullinem i braku jurystów na dworze. Zapowiada nadsyłanie kolejnych wiadomości i odsyła adresata po szczegóły do wspólnych znajomych ze względu na nawał własnych zajęć.

Stanisław Kuszewicz donosi burmistrzowi Maciejowi Hayderowi o bieżących kwestiach finansowych, radach prawnych w sprawie spadku Grozwaiera oraz planowanej wizycie u kanclerza. Przesyła także dekret dla pana Skurczewskiego i zapowiada rychłe rozliczenie należności.

Stanisław Kuszelewicz informuje Mateusza Hajdera o toku miejskich spraw sądowych prowadzonych w Warszawie oraz o uzyskanych obietnicach królewskich. Tłumaczy się także z opóźnień w korespondencji, powołując się na żałobę po zmarłej żonie, natłok obowiązków i ostrożność w delikatnych kwestiach.

Aleksander Łaszcz ponawia prośbę o uzgodnienie terminu i trasy planowanej po świętach podróży do Sośnicy, na którą pozwala obecna sanna. Zapewnia o wdzięczności i przesyła ukłony od żony dla adresata oraz jego małżonki.

Aleksander Łaszcz w imieniu braci szlacheckiej województwa bełskiego prosi hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego o łaskawość i poparcie dla Franciszka Iłowieckiego. Zapewnia przy tym o swoim oddaniu i gotowości do wypełniania hetmańskich rozkazów.

Łukasz Lebedowicz usprawiedliwia zwłokę w korespondencji swoją nieobecnością oraz trwającymi rokami sądowymi. Prosi Franciszka Głogowskiego o przesłanie wyroku kondemnaty wraz z listem do podstarościego w celu opatrzenia go klauzulą wykonalności.

Łukasz Lebelowicz winszuje Franciszkowi Głogowskiemu powrotu z Lublina oraz przesyła mu autentyk laudum i relacji z podpisem podczaszego czernihowskiego. Informuje również o rozpoczęciu i odroczeniu bełskich sądów z przyczyn formalnoprawnych.

Łukasz Lebedowicz przesyła staroście Franciszkowi Głogowskiemu urzędowy odpis relacji sądowej, wskazując na możliwość jej przepisania z ekstraktu. Informuje również o zainteresowaniu pana Antoniego spornym kontraktem oraz o wniesionej protestacji podważającej jego ważność.

G. Lewicki wstawia się u prezydenta lwowskiego magistratu za uwięzionym Janem Kowalem, prosząc o darowanie mu kary ze względu na pilną pracę skarbową. W dopisku autor wspomina również o uregulowaniu sprawy swojego stelmacha.

Stanisław Ledóchowski przesyła staroście włodzimierskiemu życzenia wielkanocne oraz prosi o informacje w kwestii wypłaty zasług porucznikowi i doniesienia z Warszawy. Wspomina także o niepokojącym braku wieści z sejmiku rohatyńskiego i sporach urzędników.

Bogusław Leszczyński przychyla się do prośby władz Lwowa o dzierżawę miejskiej akcyzy i wzywa ich do szybkiego przysłania pełnomocnika z zaliczką do boku króla w celu zawarcia kontraktu. Zwraca uwagę na konkurencję ze strony innych oferentów oraz sugeruje bezpieczne przekazanie pieniędzy przez Wrocław.

Prymas Wacław Leszczyński wzywa władze Lwowa do porozumienia się z podstarościm i pilnego, bezpiecznego odesłania uwięzionego Chmielnickiego do Warszawy. Podkreśla przy tym swój prymasowski obowiązek dbania o spokój publiczny pod nieobecność króla w centrum kraju.

Arcybiskup gnieźnieński Wacław Leszczyński wyraża ubolewanie z powodu zajść wywołanych we Lwowie przez czeladź swojego synowca, starosty łuckiego, i deklaruje poparcie dla władz miasta. Informuje, że zaapelował do krewnego o ugodowe załatwienie sporu zamiast wikłania się w niepewny proces sądowy.

Kanclerz wielki koronny Jan Leszczyński wzywa magistrat Lwowa do wyegzekwowania od mieszczanina Wiśniowskiego długu i poniesionych kosztów na rzecz Hieronima Szeremety z ekonomii samborskiej, zgodnie z wyrokiem sądu dekanalnego sprzed trzech lat. Na adresówce widnieje urzędowa adnotacja o załatwieniu sprawy i spłaceniu wierzyciela.

Kazimierz Ignacy Leszczyński, starosta winnicki, informuje bezimienną księżną, że krewni podkomorzego zdają się na jej wolę w kwestii zamążpójścia starszej podkomorzanki. Przekazuje też ukłony od żony, zapowiadając zaproszenie na zbliżające się chrzciny.

Kardynał Jan Aleksander Lipski odpowiada władzom Lwowa na prośbę o interwencję przeciwko dekretowi królewskiemu nakazującemu dopuszczenie mieszczan obrządku wschodniego do urzędów miejskich, deklarując wstawiennictwo u podkanclerzego koronnego.

Kardynał Jan Aleksander Lipski informuje magistrat Lwowa o przesłaniu podkanclerzemu koronnemu miejskiego projektu w celu skłonienia króla do odwołania reskryptu dopuszczającego Rusinów do urzędów miejskich, ostrzegając przed upadkiem handlu i zubożeniem miasta.

Jan Lisowski pisze w pośpiechu do pisarza lwowskiego Wojciecha Zimnickiego, prosząc go gorąco, by podróżując przez Lublin do Warszawy nie omijał jego domu i zapowiedział wcześniej swój przyjazd. Przesyła także ukłony małżonce Zimnickiego oraz zapewnia o swoim dobrym zdrowiu.

Jerzy Łączyński, podkomorzy lwowski, dziękuje władzom miasta Lwowa za życzenia przekazane przez p. Czechuckiego oraz zaleca pilne sfinalizowanie kontraktu na podatek szelężny (przeznaczony na remont podupadłych lwowskich kamienic) w porozumieniu z komisarzem ziemi przed jego wyjazdem na komisję do Radomia.

Dziekan i prezes kapituły katedralnej lwowskiej Marcin Jan Łosowski zwraca się do magistratu Lwowa o obsadzenie wakującego po śmierci ks. Wileńskiego beneficjum prepozyta Bractwa Bożego Ciała. Prosi, aby wybrano duchownego stale rezydującego na miejscu we Lwowie i wolnego od innych obowiązków duszpasterskich, który osobiście dopilnuje licznych nabożeństw katedralnych.

Michał Łoś, cześnik lwowski, prosi nienazwanego z nazwiska adresata o interwencję u magistratu lwowskiego, który wstrzymuje budowę spichlerza na terenie jego dworku za Bramą Halicką w sporze o granicę i parkan z sąsiadem, Ormianinem Stefanem.