Katalog źródeł

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski, że nie otrzymał zapowiadanych wyjaśnień od doktora Franchiego w sprawie wniesionego przeciw niemu memoriału pana Wayzera. W związku z tym domaga się rychłego wydania rozstrzygnięcia, którego oczekuje strona skarżąca.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skierowaniu listu do starosty błońskiego z żądaniem zwrotu bezprawnie zajętej kamienicy Katarzynie Georgiewiczowej. Kopię pisma pod pieczęcią przesyła władzom miejskim do wiadomości z nadzieją na pomyślne załatwienie sprawy.

Biskup przemyski Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, radzie i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania świąteczne. W odpowiedzi odwzajemnia się serdecznymi życzeniami obfitości wszelkich dóbr i pomyślności w Nowym Roku dla mieszkańców miasta.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Bożego Narodzenia. W odpowiedzi odwzajemnia życzliwość i przesyła władzom oraz całemu miastu życzenia wszelkiej pomyślności.

Wodzicki popiera odstąpienie Ponińskiemu gruntu miejskiej woskobójni. Powołuje się na królewski reskrypt i możliwość znalezienia innego miejsca.

Biskup przemyski Michał Wodzicki informuje magistrat lwowski o skardze podwojewodziego Skrzetuskiego na zarzuty wytoczone przeciwko niemu przed sądami królewskimi. Zaleca władzom miejskim niezwłoczne powołanie komisji na miejscu w celu polubownego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sporu.

Michał Wodzicki dziękuje burmistrzowi, rajcom i magistratowi Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi przesyła wzajemne życzenia opieki Bożej oraz obfitości wszelkich pomyślności dla miasta i jego obywateli.

Wodzicki zaleca szybkie rozpoznanie sprawy Bartcha i pomoc jego synowi, który po śmierci ojca opuścił Warszawę. Wspomina loterię i mandat wobec Surczyńskiego.

Podkanclerzy koronny Michał Wodzicki zapewnia władze Lwowa o swojej stałej przychylności oraz gotowości do obrony i pomnażania praw miejskich. Informuje również, że po przebytej chorobie wyjeżdża na sejm, gdzie zamierza zadbać o interesy miasta.

Referendarz koronny Michał Wodzicki przesyła magistratowi lwowskiemu oryginał supliki wniesionej do króla przez pana Weyzego. Wzywa władze miejskie do jak najszybszego wydania opinii i decyzji, którą ma następnie przedłożyć dworowi królewskiemu.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Hankiewicz opisuje zabiegi przy sprawach Haidera, rozmowy z sekretarzem królewskim i kanclerzem. Prosi o środki na potrzebne wydatki i odpiera krążącą o adresacie nieżyczliwą opinię.

Hankiewicz wyjaśnia wydatki procesowe, podaje kwoty i zapowiada termin sprawy z Reiznerem. Prosi Haidera, aby zniszczył jego korespondencję, obawiając się jej szkodliwego wykorzystania.

Autor relacjonuje zapytanie kanclerza o przyjazd Haidera. Sugeruje osobiste stawiennictwo dla obrony spraw i wspomina osoby działające po stronie przeciwnej.

Hankiewicz przekazuje magistratowi, że kanclerz nie chce dłużej odkładać spraw Lwowa. Wzywa do jak najszybszego wysłania pełnomocnika i zapowiada wpisanie spraw do rejestru sądowego.

Hankiewicz prosi o dokładne instrukcje, potwierdza otrzymanie150zł i zapowiada rozpatrzenie sprawy następnego dnia. Wspomina także ormiańskie sprawy sądowe.

Hankiewicz ponawia osobistą prośbę przekazaną przez Gabriela, czeladnika ormiańskiego kupca. Prosi o wysłanie ryb i obiecuje zwrot wydatków oraz odwdzięczenie się usługami.

Autor donosi o korzystnym wyniku sporu z Reiznerem i przesyła tekst dekretu. Łączy wiadomości sądowe z życzeniami wielkanocnymi i informacjami o innych sprawach.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie nadaje miastu Lwowowi na wieczność prawo pobierania opłaty targowej od każdego wozu z towarami, przyznanej niegdyś czasowo przez króla Jana Olbrachta. Uzyskane w ten sposób dochody zostają przeznaczone na odnowienie i utrzymanie fortyfikacji miejskich.

Ant. Heuglin dziękuje Arthurowi Forbesowi za wykupienie weksla przez pana Nitzscha oraz przekazanie pieniędzy panu Knabe w Warszawie. Deklaruje również gotowość do dalszych przysług i potwierdza zastrzeżenie prowizji dla adresata.

Gembicki prosi magistrat o życzliwość i urzędowe wsparcie dla augustianów zakładających siedzibę we Lwowie.

Gembicki zaleca ugodę ze starostą i przestrzeganie zasad poboru targowego. Prosi o wyjaśnienie obroku, potrzebne przed wydaniem dekretu dotyczącego obowiązku Żydów.

Gembicki zaleca czterdziestu mężom Lwowa ugodę z Żydami, szybki zwrot zabranych towarów oraz powstrzymanie wrogich wypowiedzi i gróźb do zatwierdzenia układu przez króla.

Gembicki zachęca do ugody ze starostą i proponuje dożywotnią sumę z dochodów publicznych przy zachowaniu mocy miejskich dekretów.

Biskup chełmiński i podkanclerzy koronny Piotr Gembicki dziękuje władzom Lwowa za przysłany dar w postaci ryb oraz zapowiedź kolejnych podarków z Turcji. Zapewnia jednocześnie magistrat o swojej przychylności i gotowości do obrony przywilejów miasta.

Jan Gembicki dziękuje rajcom i magistratowi Lwowa za przysłany na czas postu dar w postaci solonych ryb i wyziny. Zapewnia przy tym o swojej wdzięczności oraz gotowości do stałego wspierania interesów i pomyślności miasta.

Giernowa przedstawiła kapitanowi Barklemu weksel Forbesa. Zapowiada przekazanie odebranych pieniędzy Piotrowi Forbesowi w Gdańsku i powiadomienie adresata pocztą.

Giernowa potwierdza odbiór 851 tynfów od Barklego. Pozostałą sumę ma otrzymać później; omawia możliwą wypłatę w talarach po 3 złote 16 groszy i obawę przed stratą.

Archibald Giller przesyła Franciszkowi Głogowskiemu zamówiony atłas oraz adamaszek karmakarowy, przedstawiając łączne rozliczenie wraz z wcześniejszym długiem na sumę 99 złotych. Informuje również o wieści z poczty zapowiadającej przybycie króla do Warszawy za sześć tygodni.

Kasper Głowacki informuje adresata o przesłaniu dokumentów prymasowi pocztą oraz dołącza nadesłaną odpowiedź. Donosi również o zgubieniu notatki dotyczącej papierów do metrykanta i prosi o ponowne spisanie ich wykazu.

Kazimierz Głogowski zwraca się do posła Józefa Potockiego z prośbą o poparcie na sejmie i zatwierdzenie w drodze konstytucji sejmowej praw do spornego majątku ze zrealizowanego testamentu. W zamian za pomoc deklaruje Potockiemu pełną wdzięczność i gotowość do wzajemnych przysług.

Mikołaj Głogowski tłumaczy bratu, że z powodu ciężkiej gorączki nie mógł osobiście udać się do Lublina, lecz wysłał tam żonę, która uzyskała pomyślne wieści u deputatów. Informuje również o spodziewanym przyjeździe marszałka, ugodzie z młynarzami, problemach gospodarczych i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Siostry Franciszka Głogowskiego zdają bratu relację z prac polowych, postępów w zasiewach oraz kłopotów gospodarskich spowodowanych nieposłuszeństwem chłopów i ucieczkami poddanych. Informują również o stratach w pasiece oraz braku pełnego rejestru wysiewów z powodu wyjazdu pani Antoniny.

Król Zygmunt I Stary na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza i uznaje za nienaruszalny przywilej nadający miastu Lwowu wsie Zubrza i Sichów. Dokument zabezpiecza posiadanie tych dóbr przez władze miejskie w obliczu egzekucji statutu zabraniającego mieszczanom posiadania dóbr ziemskich.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Gniński rekomenduje syndyka Michała Grygrowicza na wakujące pisarstwo sądowe Lwowa. Powołuje się na jego wcześniejszą służbę i reprezentowanie miasta na sejmach i sejmikach.

Gołębiowski opisuje miejsce zamieszkania człowieka przechowującego spinkę i szacuje jej wartość na cztery czerwone złote. Ponawia zapewnienie o spłacie Ignatowskiego.

List zawiera życzenia wielkanocne, wskazówki odnalezienia zastawu u krawca oraz zapewnienie o spłacie długu. Autor zaprasza chorążego do Warszawy.

Nuncjusz prosi władze Lwowa o powstrzymywanie przeciwników ormiańskiego arcybiskupa i jego zwolenników. Pismo używa polemicznego określenia „schizmatycy” i odwołuje się do ochrony wierzących.

Gordon relacjonuje rozmowy z kanclerzem i podskarbim. Prosi o dokumenty procesowe, pełnomocnictwa dla posłów i wyjaśnienie skargi karmelitów trzewiczkowych.

Thomas Gordon prosi Arthoura Forbesa o wyegzekwowanie należności od Daniela Bernta, deklaruje spłatę dawnego długu po powrocie z Warszawy oraz zamawia 60 łokci czerwonego adamaszku.

Król Zygmunt I Stary odnawia utracone w pożarze przywileje sukienników lwowskich, potwierdzając ich wyłączne prawo do krajania i sprzedaży sukna na łokcie w mieście Lwowie oraz zakazując tego procederu innym kupcom pod karą konfiskaty towaru. Władca nakazuje staroście oraz władzom miejskim Lwowa udzielanie cechowi sukienników wszelkiej pomocy i ochrony w egzekwowaniu tych praw.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Huison przekazuje wiadomości o częściowych spłatach, sporze o ceny pasów i sprzedaży jedwabiu. Donosi też o postępowaniu przeciw podskarbiemu i prostuje pogłoskę o śmierci wojewody pomorskiego.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Józef Woynowski poświadcza odbiór czterdziestu talarów od Aleksandra Huisona, wypłaconych na mocy weksla wystawionego przez Mikołaja Mythałowicza. Wystawca dokumentu zwalnia adresata ze zobowiązania z tego tytułu.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Huison relacjonuje trudności odzyskania należności, niską cenę jedwabiu i zastój sejmowy. Przekazuje zaczerpniętą z holenderskich nowin wiadomość o proklamowaniu księcia Yorku królem.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison negocjuje przyjęcie towarów i spłatę należności przez warszawskich dłużników. Opisuje wadliwe tkaniny, odmowy oraz obietnice zapłaty; pozostaje w mieście, by zebrać pieniądze przed podróżą.