Katalog źródeł

Autor opisuje ciężary przemarszu rajtarów, zarzuty wobec Sędzickiego i trudności z przekazaniem 6300 zł hyberny do Lwowa. Proponuje weksel za pośrednictwem kupca Szymanowicza.

Po pokazaniu uniwersałów komendant odwołał ze starostwa kilkudziesięciu Sasów. Autor zapowiada wykaz przypraw i tkanin oraz wyjazd do Gdańska; radzi szybko wysłać statki ze zbożem.

Autor broni się przed zarzutem zaniechania: odmówił kwater saskim żołnierzom, a polecenie sporządzenia wykazów szkód otrzymał po terminie. Nadal szuka sposobu przekazania hyberny.

Bartoldy gotów wyłożyć 6000 talarów bitych za zabezpieczeniem spłaty z łast i hiberny. Winiarski ponagla decyzję o Sędzickim i rozliczeniu dwóch tysięcy dobrej monety.

Łacińska nowina donosi, że król Francji miał zrezygnować z osadzenia Contiego w Polsce. Autor wiąże z tym nadzieję na uspokojenie Rzeczypospolitej i zgodę możnych.

Winiarski proponuje pożyczkę 20 tysięcy u Bartoldego, wypłatę w Gdańsku i przesłanie wekslem do Warszawy. Prosi o rozstrzygnięcie sprawy Sędzickiego, któremu zarzuca krzywdzenie ludzi i zaległości.

Wodzicki odwzajemnia życzenia wielkanocne. Przywołuje obraz Chrystusa łamiącego żelazne bramy i życzy Lwowowi ochrony oraz dostatku.

Wodzicki odpowiada na wielkanocne życzenia miasta. Życzy mieszkańcom obfitości dóbr, a miastu Bożej ochrony.

Wolski sprzeciwia się naruszaniu przywilejów Lwowa podczas nieobecności monarchy. Aprobuje protest miasta i odwołanie do przyszłego sejmu; obiecuje obronę jego praw oraz autorytetu kancelarii.

Autor omawia konsultacje z chorążym sanockim i szlachtą przed sejmikiem. Pyta o przyjęcie uniwersału z Żółkwi i zapowiada rozmowy z przeciwną stroną, aby skłonić uczestników do jedności.

Wojakowski prosi o podtrzymanie przychylności wojewody i pośrednictwo w bliżej nieodczytanej sprawie majątkowej. Poleca swoje służby oraz przekazuje pozdrowienia od żony.

Mikołaj Hadziewicz donosi doktorowi Kupińskiemu o zabiegach w kancelarii królewskiej, u hetmana oraz podkomorzego łuckiego w celu uzyskania libertacji dla Lwowa, wspominając o poniesionych na ten cel wydatkach. Zwraca się również z prośbą o dopilnowanie jego prywatnych spraw majątkowych i kwestii długów w mieście.

Z Lipska Gałecki dziękuje za otrzymany list i życzliwość, wspomina tutejszy dwór oraz królową. Ponawia prośbę o wstawiennictwo i opiekę nad żoną i dziećmi.

Franciszek Gałecki składa Stanisławowi Jabłonowskiemu życzenia noworoczne, prosząc o przywrócenie dawnej przychylności i opiekę nad rodziną przed planowanym wyjazdem za granicę. Porusza również kwestię rozliczeń finansowych za utrzymanie regimentu oraz swoich sporów z margrabią d'Arquien.

Zapowiedź przybycia wojsk cesarskich na zimowe kwatery. Autor nakazuje burmistrzom przygotować prowiant i furaż przed jego przybyciem; końcowa klauzula nie została w pełni odczytana.

Głogowski prosi Potockiego o poparcie rozporządzenia testamentowego w sporze przed Trybunałem Koronnym. Powołuje się na prawa swego rotmistrza i wcześniejsze rozdysponowanie majątku.

Gorzewski informuje o gromadzeniu prowiantu przez Sasów i składowaniu go w Toruniu. Sam nie ma środków na dalszą podróż i prosi o szybki rozkaz.

Gorzewski zapewnia, że odzywa się każdą pocztą, i prosi patrona o dalsze dyspozycje.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Gurowski prosi Jabłonowskiego o ochronę swych dzierżaw przed kwaterowaniem wojska, powołując się na deklarację hetmana. Wymienia kilka dóbr i zapowiada starania w sprawie asygnaty.

Gurowski dziękuje za wyjednane zwolnienie swych dzierżaw z kwaterowania wojska. Zapowiada dalsze starania w sprawie asygnaty i prosi o ochronę brata oraz możliwość wykazania jego niewinności.

Aleksander Gurowski zapewnia wojewodę Jana Jabłonowskiego o staraniach zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania należnych sum po nadchodzącym sejmiku. Zapowiada także swoje wystąpienie przed komisją wojskową w celu oczyszczenia się z fałszywych zarzutów i prosi o dalszą protekcję.

Gurowski prosi o poparcie w sprawie związku wojskowego i przekazuje pełnomocnictwo bratu Wojciechowi. Opisuje gospodarowanie w Mszanie oraz próby wydobywania srebra w Olkuszu; deklaruje chęć udziału w nadchodzącej kampanii.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Podskarbi protestuje przeciw zatrzymaniu cudzoziemskich kupców jadących na inne jarmarki. Kwestionuje kompetencję miasta do egzekwowania podatków skarbowych i żąda zwolnienia ludzi oraz towarów.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Autor pisze siostrzenicy o sprawach, o których wcześniej rozmawiali, i zapewnia o swoim przywiązaniu.

Markiz przypomina o wcześniejszych listach i niezrealizowanej zapłacie, prosząc adresata o pomoc.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Nadawca zwraca się do wielmożnego wojewody i dobrodzieja, prawdopodobnie Jana Jabłonowskiego. Pisze o sprawie, w której występują osoby określone jako Domaradzki i [niepewny odczyt nazwiska], o wcześniejszym postępowaniu oraz o prośbie skierowanej do adresata; szczegóły i część nazwisk pozostają niepewne. List kończy się datą z Lwowa: 30 stycznia 1699 roku. Podpis nadawcy jest nieczytelny.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Podziękowanie za dobrodziejstwa, wzmianka o sumach pieniężnych; obszerne postscriptum o postępowaniu starszego syna, sprowadzonych przez niego ludziach i podróży z Warszawy do Lwowa.

Gratulacje i życzenia potomstwa, następnie prośba o pomoc w sprawie starosty żydaczowskiego.

Anna Dolska informuje brata Stanisława Jana Jabłonowskiego o pobycie na weselu we Lwowie i dobrym zdrowiu bratowej. Dopytuje o rychły przyjazd adresata oraz zapowiada przybycie swojego syna Stanisława.

Wiadomości rodzinne i majątkowe, nie w pełni czytelna wzmianka o regimentach oraz obawa przed brakiem zgody po wydaniu uniwersałów. Zapowiedź przybycia po świętach.

Turbacja związana z kłótnią z synem; prośba o nieodmienną opiekę. Dopisek pyta o starostę żydaczowskiego, donosi o śmierci Staniszewskiego i prosi o ochronę jego syna.

Korespondencja osobista o zdrowiu, osobach kierowanych do pani Kamienieckiej oraz doktorze; dopisek wymienia pana Złotnickiego.

Autorka skarży się na utrapienie powodowane przez własną rodzinę, wspomina syna i prosi dobrodzieja o pomoc.

Kupiec potwierdza nadejście przesyłki z Amsterdamu zawierającej łóżko i materiał oraz przekazanie rzeczy przez pośrednika. Sprawdza kompletność dyspozycji i donosi o stratach statków podczas gwałtownej pogody.

Kupiec zapewnia, że zamówione rzeczy dotarły do Gdańska. Przypisuje opóźnienie ciężkiej pogodzie i stratom na morzu, dziękuje za zaufanie i oczekuje spotkania w Warszawie podczas sejmu.

Kupiec informuje o zamówieniach dokonanych w Holandii, dziękuje za rekomendację, podaje ceny pięciu rodzajów zboża i ostrzega przed dalszą drożyzną zależną od podaży z Polski.

List datowany 22 lutego 1698 r. w miejscowości odczytywanej niepewnie jako Złodna. Nadawca zwraca się do Wojewody ziem ruskich; podpis na s. 13 brzmi Stanisław Druszkiewicz. Tekst wspomina o audiencji/spotkaniu i sprawie wymagającej dalszych działań, lecz szczegóły pozostają częściowo nieczytelne. S. 14 zawiera adres zewnętrzny.

List datowany w zamku [Druż?] 24 października 1697 r. Adresat jest tytułowany Wojewodą ziem ruskich; osobna karta na s. 5 zawiera zapis adresowy z tytułem Generalnego. Tekst ciągnie się na stronach oznaczonych 2–5; jego szczegółowy przedmiot pozostaje częściowo nieczytelny.

Nadawca zwraca się do wojewody ruskiego. Pisze o obecnym żalu i pocieszeniu, które daje mu łaska adresata; wspomina o swym sieroctwie. Dalsze zdania pozostają miejscami niepewne. List datowano 20 stycznia 1699 r. w zamku o niepewnie odczytanej nazwie; nazwisko w podpisie wymaga kontroli.

Dupré dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za listy polecające do pani Zamoyskiej, która jednak wcześniej pozostawiła decyzję o zatrudnieniu sługi swoim synom. Autor listu prosi o dalszy patronat i wyraża nadzieję na przyjęcie do służby w przyszłości.

Autor zawiadamia o wyborze dokonanym przez króla w sprawie województwa ruskiego, składa adresatowi gratulacje i prosi go o poparcie dobrych zamiarów pani wojewodziny, aby w razie wakatu uzyskać kanonię we Lwowie. Nie wiadomo z samego listu, czy uzyskał beneficjum.