Katalog źródeł

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za nadesłane życzliwe listy i deklaruje wdzięczność całego swojego domu. Zwraca się również z prośbą o dalsze zachowanie jej w łaskawej opiece adresata.

Anna Zamoyska wyraża wdzięczność Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za łaskawą zgodę na spotkanie w jego domu. Deklaruje rychłe przybycie z wyrazami głębokiego szacunku i poleca się dalszej życzliwości adresata.

Dokument poświadcza sprzedaż parceli ziemi ornej oraz winnicy w miejscowości Carzano przez Jana, syna młynarza Szymona, na rzecz Jana Chrzciciela Buffy za kwotę dwunastu i pół florena w złocie. Sprzedawca kwituje odbiór całej zapłaty, przekazuje prawa posiadania i zobowiązuje się do prawnej obrony transakcji przed ewentualnymi roszczeniami osób trzecich.

Dokument notarialny poświadcza sprzedaż działki ziemi (sadu/ogrodu) w Carzano przez Jana Chrzciciela de Molinariis zwanego Arganus na rzecz Jana Chrzciciela Buffy z Teglio Dolnego. Sprzedawca pokwitował odbiór zapłaty w gotówce oraz zobowiązał się do zabezpieczenia transakcji i ochrony kupującego przed ewikcją.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Giovanni Rambaldo sprzedaje Battiście Buffie i jego bratu Pietro roczny czynsz w zbożu z gruntu w Carzano za sumę 27 reńskich. Ze względu na swój wiek sprzedający składa uroczystą przysięgę potwierdzającą ważność zbycia praw.

Wojewoda krakowski Piotr Zborowski zapewnia władze Lwowa o swoim poparciu w sporze ze szlachtą ruską, która bezprawnie próbuje pociągać mieszczan przed swoje sądy. Podkreśla wagę przywilejów miejskich oraz wyłącznego prawa apelacji do króla, zalecając lwowskiemu magistratowi wnoszenie oficjalnych protestacji w razie nacisków.

Dokument potwierdza sprzedaż parceli gruntu w okręgu Puzenaio nad rzeką Piawą przez Buolfa na rzecz Giovanniego z Cesco Sancti Petri. Sprzedawca kwituje całkowity odbiór zapłaty i zobowiązuje się do wieczystego zagwarantowania nabywcy niezakłóconego posiadania nabytej nieruchomości.

Paula, Urszula i Katarzyna, córki zm. Gaspara Caprariusa, sprzedają za 8 florenów reńskich działkę ziemi w Telve di Sotto Gasparowi Buffie, aby spłacić dług wynikający z wyroku arbitrażowego. Transakcję zawarto w obecności męża Pauli oraz kuratora małoletnich sióstr i poświadczono notarialnie.

Autorka przesyła pozdrowienia kumowi, wyraża troskę o jego osłabione zdrowie i tłumaczy brak osobistych odwiedzin fatalnym stanem dróg. Relacjonuje również rozmowę z panią Godlewską w sprawie obejrzenia pokojów w kamienicy przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Dokument poświadcza umowę zamiany parceli łąkowej na działkę sadowniczą w Telve Inferiore, zawartą między Piotrem Buffą, występującym także w imieniu brata Giovanniego Battisty, a Giovannim de Zanzotto. Kontrakt reguluje przeniesienie własności obu nieruchomości wraz z cesją i subrogacją ciążących na nich czynszów oraz rent pieniężnych i zbożowych.

Helena Zimnicka tłumaczy bratu przyczyny opóźnienia listów oraz dzieli się wiadomościami o pomyślnym zdrowiu matki i krewnych, z ulgą odrzucając krążące plotki o jego rzekomej śmierci. Donosi także o zgonie i rozporządzeniach testamentowych ich brata Sebastiana oraz wyraża gorące pragnienie rychłego osobistego spotkania.

Wojciech Zimnicki wyjaśnia żonie, że na polecenie lwowskich rajców musi pozostać w Warszawie po sejmie, by dokończyć sprawy miejskie. Przekazuje jej również instrukcje dotyczące zarządu ogrodem – zalecając podwyższenie sumy dzierżawnej lub samodzielną uprawę ziemi na potrzeby domu.

Młynarz Mateusz i jego syn Hieronim przekazują Janowi Chrzcicielowi i Piotrowi braciom de Buffis młyn, folusz i dobra w Telve Inferiore tytułem zaspokojenia roszczeń dłużnych (datio in solutum). Jednocześnie wierzyciele oddają im te dobra w dziewięcioletnią dzierżawę z prawem wykupu po spłacie długu i zaległych czynszów.

Brat Rajmund Zimnicki OP, przebywający na studiach w Neapolu, przeprasza matkę za wcześniejszy gorzki list wywołany nędzą i ciężkimi warunkami bytowymi. Błaga rodziców o wsparcie finansowe na opłacenie książek, pościeli, promocji naukowej oraz powrotu do kraju, wskazując bezpieczne sposoby przesłania pieniędzy.

Ojciec Rajmund Zimnicki donosi ojcu o skargach przeora rohatyńskiego na szwagra w związku z nierozstrzygniętym sporem prawnym. Zakonnik prosi ojca o życzliwe potraktowanie sprawy, zapowiadając, że bliższe szczegóły przedstawi osobiście przeor.

Król Stefan Batory zatwierdza akt komisarski ustalający taksę dochodów i realizujący wykup trzeciej miarki młyna Zimnowodzkiego na przedmieściu lwowskim przez kasztelana sieradzkiego Andrzeja Dembowskiego od spadkobierców Kazimierza Hynka za kwotę 4684 florenów. Nadaje Dembowskiemu prawo spokojnego dzierżenia młyna aż do czasu ewentualnego odkupienia go przez króla za tę samą sumę.

Grzegorz, syn zmarłego Franciszka z Cesco w San Pietro, sprzedaje Janowi z Cesco działkę roli i łąki położoną w miejscu zwanym „sotto polpezza” za cenę 380 lirów. Sprzedający zastrzega sobie prawo do wykupu i powrotnego przejęcia zbywanej nieruchomości w terminie czterech lat.

Liberalis, syn Rosma, przekazuje Giovanniemu z Cesco San Pietro działkę łąkowo-orną w miejscowości Bisagha oszacowaną na 158 lirów w celu zaspokojenia ciążącego na nim długu. Akt sporządzony pierwotnie przez zmarłego notariusza Nicolasa a Fabro zostaje przepisany i poświadczony znakiem notarialnym przez cesarskiego notariusza Jacobusa Gleriusa.

Antoni, syn Mikołaja z Carzano, sprzedaje Janowi Chrzcicielowi Buffie z Telve di Sotto ogród oraz łąkę położone w Carzano. Transakcja zostaje opłacona i poświadczona notarialnie w obecności świadków.

Król Stefan Batory rozstrzyga spór między szlachtą województwa ruskiego a magistratem Lwowa, kasując inkorporację podmiejskich wsi Zubrza i Sichów do prawa magdeburskiego oraz poddając sprawy sporne dotyczące ich gruntów i powinności wojennych prawu ziemskiemu. Jednocześnie monarcha potwierdza jurysdykcję prawa miejskiego i sądu królewskiego wobec mieszczan, urzędników miejskich oraz ich majątków miejskich.

Król Stefan Batory potwierdza mieszczaninowi lwowskiemu Szymonowi Hannelowi wcześniejsze przywileje królów Zygmunta I i Władysława Jagiełły na majątek Hołosko oraz nadania nad rzeką Brzuchowice. Dokument sankcjonuje prawa dziedziczne i własnościowe do wspomnianych dóbr pod Lwowem.

Eleonora Kazanowska informuje wojewodę wołyńskiego o przekazaniu pieniędzy przez Żyda Moszkę oraz zapewnia o pełnym zaufaniu i gotowości wsparcia krewnego. Prosi również o wystawienie asygnaty na przejęte długi chłopskie w celu zakupu wina mszalnego oraz posiłku dla chorych zakonnic.

Eleonora Kazanowska przesyła wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu przywileje z prośbą o przedstawienie ich do podpisu królowi. Nalega na pośpiech, tłumacząc go trudnościami czynionymi klasztorowi przez ludzi przekonanych o rzekomym bogactwie lwowskich benedyktynek.

Zygmunt Kamiński informuje kasztelana krakowskiego Feliksa Potockiego o uzyskaniu z gdańskiego ratusza, po wielomiesięcznych sporach, deklaracji dotyczącej ratalnej wypłaty sum pogłównego. Zapowiada przekazanie szczegółów w kolejnej korespondencji po wyznaczonej na poniedziałek audiencji.

Zygmunt Kamiński donosi kasztelanowi krakowskiemu o bezskuteczności dotychczasowych zabiegów wobec nieustępliwego stanowiska gdańszczan. Wyraża obawę, że jeśli kwestia ta nie zostanie pomyślnie rozwiązana podczas pobytu adresata w Warszawie, dalsze perswazje i listy okażą się bezcelowe.

Jan Kamocki relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu nastroje polityczne w Paryżu oraz potwierdza zawarcie pokoju z Sabaudią i przygotowania do przyjazdu sabaudzkiej księżniczki. Donosi także o ruchach wojsk w Katalonii i Flandrii oraz zapowiada przesłanie traktatu medycznego dla hetmana Jabłonowskiego.

Jan Kamocki relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu uroczystości w Paryżu z okazji zawarcia pokoju z Sabaudią oraz pogłoski o hiszpańskim dworze i poparciu Francji dla kandydatury Jakuba II na tron Polski. Informuje również o stanie zdrowia Ludwika XIV, który mimo bolesnego zabiegu nacięcia ropnia nieprzerwanie kieruje sprawami państwa.

Jean Kamocki donosi Janowi Jabłonowskiemu z Paryża o pogłoskach dotyczących planowanego oblężenia Barcelony oraz o ruchach wojsk francuskich w Katalonii. Informuje także o bezruchu militarnym we Flandrii z powodu mrozów oraz o aresztowaniu stronnika, który zdradził plany króla Jakuba.

Jean Kamocki informuje Jana Jabłonowskiego o bieżącej sytuacji wojennej w Europie, w tym o spodziewanej kapitulacji Sabaudii, działaniach we Flandrii i manewrach morskich. W dopisku prosi o pomoc w uregulowaniu długu zaciągniętego w Paryżu przez hrabiego Leszczyńskiego, za którego poręczył.

S. Kwilecki donosi wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu, że wysłany przez pokojowego list do niego nie dotarł, deklarując przy tym pełną gotowość do dalszych posług. Zapowiada również wyjaśnienie biegu poruszonej sprawy oraz przesyła ukłony dla małżonki adresata.

Częściowo nieczytelny list z nagłówkiem „Jaśnie Wielmożny Mci Dobrodzieju”. Obwoluta wskazuje Jaśnie Wielmożnego Pana, wojewodę podlaskiego. Notatka w prawym górnym rogu może zawierać datę 18 […] 1696, ale odczyt jest niepewny, dlatego daty nie ustalam.

Król Zygmunt III Waza potwierdza dokument starosty lwowskiego Mikołaja Herburta z Fulsztyna z 1586 roku, nadający szlachcicowi Zygmuntowi Poradowskiemu bagnisty grunt na Przedmieściu Krakowskim we Lwowie. Nadanie obejmuje prawo własności i dziedziczenia z sześcioletnią wolnizną, po której upływie posiadacz zobowiązany jest do uiszczania rocznego czynszu w wysokości 30 groszy.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Wojciech Kłodawski zwraca się do wojewody kijowskiego z prośbą o protekcję i list polecający do magistratu lwowskiego w sporze z krawcem Murzyńskim. Mieszczanin ów, wykorzystując powiązania z dworem chorążyny koronnej, bezprawnie i gwałtownie wyrzucił szlachcica wraz z majątkiem z wynajmowanego domu, a następnie zaczął przewlekać proces sądowy.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Józef Komorowski apeluje do władz Lwowa o opublikowanie miejskiej taryfy myta w celu zażegnania sporów między arendarzami, informując o wydaniu takiego dokumentu w Krzywczycach. Prosi również o nakazanie spłaty 200 florenów długu należnego jego arendarzowi.

Wojewoda sieradzki Aleksander Koniecpolski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim sługą, panem Laskiewiczem, procesującym się o grunt należny mu z prawa dziedziczenia. Prosi adresatów o przychylenie się do prośby i wydanie rychłego wyroku przysądzającego sporną własność prawowitemu spadkobiercy.

Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez magistrat lwowski dzierżawcy jego ceł sandomierskich przed Trybunał. Hetman żąda odstąpienia od pozwu, powołując się na senatorskie przywileje oraz dawny wyrok w analogicznej sprawie.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża niezadowolenie z postępowania władz Lwowa w sprawach sądowych mieszczan brodzkich oraz Hołuba, zapowiadając wyciągnięcie konsekwencji. Odnosi się także do kwaterunku regimentu Denhoffa w miejskich wsiach, nakazując powstrzymanie ucisku i bezprawnych egzekucji finansowych wobec poddanych.

Kasztelan krakowski Stanisław Koniecpolski rekomenduje władzom Lwowa przenoszącego się tam Petera Rolego. Prosi magistrat o życzliwe przyjęcie go do grona obywateli i nadanie mu praw miejskich.

Hetman Stanisław Koniecpolski przyznaje miastu Lwowu rację w sporze z perskimi kupcami, którzy naruszyli lwowskie prawo składu. Z uwagi na brak chęci zysku ze strony władz miejskich oraz współczucie dla cudzoziemców nakłonił jednak syndyka do zawarcia z nimi polubownej ugody.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez władze Lwowa arendarza cła sandomierskiego przed Trybunał Koronny i domaga się zaniechania procesu. Przypomina o senatorskich prawach do pobierania dochodów oraz powołuje się na korzystny dla siebie precedens prawny z czasów swojego poprzednika.

Hetman Stanisław Koniecpolski interweniuje u władz Lwowa w obronie swojego lekarza Jakuba, któremu przedwcześnie nakazano opuszczenie dzierżawionego folwarku zamarstynowskiego. Żąda pozostawienia doktora przy dzierżawie, argumentując to poniesionymi przez niego nakładami na gospodarstwo oraz gotowością wpłacenia do kasy miejskiej sumy równej ofercie konkurenta.

Hetman Stanisław Koniecpolski odpowiada magistratowi lwowskiemu na kwestie sporne i zapowiada stanowczą reakcję na bezprawne obciążanie ubogiej ludności kosztami kwaterunku przez regiment Denhoffa. Informuje o wydaniu rozkazów mających ukrócić nadużycia wojskowych i zapewnić sprawiedliwość poszkodowanym.

Hetman Stanisław Koniecpolski poleca władzom Lwowa Petera Role, poświadczając jego zalety i cnoty. Prosi rajców o chętne przyjęcie go do prawa miejskiego.

Hetman Stanisław Koniecpolski zwraca się do władz Lwowa z pilną prośbą o wypożyczenie amunicji w obliczu nadchodzącego najazdu tatarskiego. Zapewnia jednocześnie, że wszelkie przekazane zapasy zostaną zwrócone w tej samej ilości i wadze po nadejściu transportu z Gdańska.

Stanisław Koniecpolski dziękuje podkomorzemu czernihowskiemu za sprawne przeprowadzenie zjazdu granicznego z Moskwą oraz wyraża nadzieję na rychłe uśmierzenie rozruchów kozackich. Hetman obiecuje również przypomnieć królowi o trudach i zasługach adresata dla dobra Rzeczypospolitej.