Katalog źródeł

Specyfikacja wymienia partie towarów oznaczone numerami, w tym bele i inne artykuły, z ilościami, miarami lub wagami oraz wyliczonymi wartościami. Na drugiej stronie podano dalsze rozliczenia i sumę; większość nazw oraz szczegółów rachunku wymaga ponownej kontroli. Dokument podpisał prawdopodobnie Ferdinand Engelhardt.

Osobny wykaz rachunkowy grupuje towary w oznaczone literami pozycje i podaje ilości oraz wartości. Widać między innymi powtarzające się ilości sztuk, wskazania tkanin lub innych artykułów oraz sumy w prawej kolumnie; nazwy i większość rachunków są zbyt niepewne, by je wiarygodnie odtworzyć. Nie jest to list.

Arkusz datowany 21 sierpnia 1687 r. opisuje przesyłkę związaną z Thomasem Kieliką. Wymienia bele oznaczone literami i inne opakowanie, podaje ich wagi lub wartości oraz dalsze rozliczenie za transport. Widać m.in. liczby 4282, 400, 3482, 1200 i 2784, ale ich pełne znaczenie i jednostki wymagają weryfikacji. S. 33 zawiera adresowe odwrocie.

Drugi list z 8 maja, odrębny od pisma na s. 48, omawia korespondencję handlową, przewóz i ocenę towarów. Nadawca odnosi się do przesłanych pozycji i dalszych ustaleń; szczegóły są częściowo nieczytelne. S. 51 jest złożonym odwrociem adresowym.

List dotyczy bieżącej transakcji handlowej i rachunków związanych z towarami. Zachowany tekst zawiera odniesienia do korespondencji, przesyłki i kwot, ale z powodu trudnego pisma nie da się pewnie ustalić większości towarów ani rozliczenia.

Odrębny rachunek wymienia partie różnych tkanin i innych towarów, podając ilości oraz ceny. Widać liczne rodzaje materiałów i wyliczenia w kolumnie po prawej, ale większości nazw i sum nie można pewnie odczytać. Nie jest to list.

Nadawca wraca do dostawy i jej rozliczenia, wspomina o dwóch belach oraz o tkaninie określanej jako „Battung”. Wymienia kilka kwot, między innymi 1080 i 110, lecz związek poszczególnych sum z pozycjami wymaga dalszego odczytu.

Nadawca informuje Roberta Forbesa o przesyłkach i ich rozliczeniu. Wymienia transport do Os... (nazwa miejsca niepewna), kilka opakowań oraz partie przypisane Thomasowi Kielice/Kielice (odczyt nazwiska niepewny). Omawia też ciężar, jakość lub stan towarów oraz uzgodnienia dotyczące dostawy i kosztów. List zawiera liczne szczegóły rachunkowe, których nie można bezpiecznie odtworzyć w całości.

Luźny arkusz zestawia ilości towarów, obliczenia i wartości w kolumnach. Widoczne są między innymi liczby 110, 9, 128 i 2216; nie da się pewnie odtworzyć nazw towarów, jednostek ani sumy jako wartości pieniężnej. Nie jest to list.

Specyfikacja opisuje towary sprowadzone lub wysłane w partiach oznaczonych numerami. Wymienia bele, tkaniny i inne artykuły z ilościami oraz cenami; na drugiej stronie podano kolejne pozycje i podsumowanie. Szczegółowe nazwy oraz liczby są częściowo nieczytelne.

List do Roberta Forbesa z 13 marca 1692 r. omawia wysłaną partię towarów i sposób jej opakowania. Nadawca odnosi się do jakości lub stanu towaru oraz do ustalenia jego wartości i kosztów przewozu. Wspomina o różnych rodzajach materiałów/towarów, lecz ich nazwy i rachunki są tylko częściowo czytelne. S. 43 to adresowe odwrocie.

List, którego nagłówek wymienia Roberta i Arthura Forbesów, łączy korespondencję handlową z wykazem ilości i należności. Widać wzmianki o belach, pozycjach oznaczonych numerami oraz kwotach; część nazw towarów i powiązań między kwotami pozostaje niepewna. Dołączone s. 25 jest kartą złożoną z zapisem adresowym.

Rzewuski zwraca się do władz Lwowa w związku ze sprawą i wspomina postępowanie przed Trybunałem w Lublinie. Prosi o uwzględnienie swoich racji i wsparcie; dalsze szczegóły są nieczytelne. Data na liście: Podhorce, 26 czerwca 1763 r.

Nadawca dziękuje za zarządzenie odebrania „delinquenta” przez komornika Chełmickiego i wspomina o przekazaniu go do dalszej dyspozycji podskarbiego koronnego we Lwowie. Dalsza prośba i szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik: Podhorce, 21 marca 1756 r.

Rzewuski przedstawia prośbę warszawskich kupców Feliksa Salwatora i Piotra (nazwisko/określenie niepewne), którzy prosili go o rekomendację do władz Lwowa w sprawie pozwolenia na urządzanie redut we Lwowie. Wskazuje, że nie wiozą soli, trunków, cukru ani korzeni, lecz będą kupować te towary we Lwowie; dalszy argument i szczegóły są częściowo nieczytelne. List datowano w Podhorcach 20 kwietnia 1762 r.

Rzewuski odpowiada na życzliwe intencje lub wiadomość od władz Lwowa, składając podziękowanie i życząc im pomyślności. Zapewnia o swoim stałym oddaniu i przychylności. Datownik wskazuje Podhorce, 16 stycznia 1767 r.; s. 12 zawiera adres do władz Lwowa.

Nadawca dziękuje konsulom za przychylność wobec niego i jego domu, wspomina o rekomendacji oraz sprawie związanej z miejscową archikatedrą. Prosi o dalszą życzliwość; dokładny przedmiot sprawy jest częściowo nieczytelny. List datowano w Podhorcach 24 kwietnia 1762 r.

Nadawca zwraca się do prezydenta Lwowa z prośbą o interwencję i pomoc w sprawie określonego „placu”/miejsca. Wspomina komendanta oraz sprawę związaną z ojcami karmelitami; szczegółowy przedmiot sporu i część nazw własnych pozostają niepewne. Końcowy zapis daty na s. 3 odczytuję jako 10 sierpnia 1753 r.; miejsca nie wskazuję, bo nie odczytałem go pewnie.

Nadawca przypomina magistratowi o wcześniejszych oznakach przychylności i wspomina sprawę probostwa lwowskiego, która ma być rozpatrywana w sądzie. Prosi o dalszą życzliwość i deklaruje wdzięczność. Data wygląda na 12 maja 1764 r.; miejsce odczytane prawdopodobnie jako Lubień.

Nadawca przypomina o wcześniejszej obietnicy magistratu dotyczącej przekazania mu wsi, której nazwa jest niepewna. Prosi adresatów o wsparcie w uzyskaniu tej wsi i zapewnia, że będzie przestrzegał warunków zawartego kontraktu. List datowano w Zamościu 15 lutego 1754 r.

Nadawca nawiązuje do wcześniejszej korespondencji i prosi o życzliwe wsparcie w sprawie probostwa lwowskiego. Wspomina osoby związane z tą sprawą, lecz nazwiska i część wywodu są nieczytelne. List datowano w Zamościu 13 lutego 1762 r.

Nadawca dziękuje za wcześniejsze przychylne działania i odwołuje się do probostwa lwowskiego. Pisze, że sprawa tego probostwa jest obecnie rozpatrywana w sądzie i oczekuje na decyzję. List datowano w Lubieniu 12 maja 1764 r.

Nadawca podkreśla wieloletnią życzliwość i gotowość służenia adresatom oraz życzy im zdrowia i pomyślności. Szczegółowy powód listu nie został odczytany. Datowany w Zamościu 3 stycznia 1763 r.

Krótki list odpowiada na okazaną przez adresatów przychylność i wyraża nadzieję na ich dalszą życzliwość. Treść jest zwięzła, a szczegółowy przedmiot podziękowania nie został pewnie odczytany. Datowany w Zamościu 30 marca 1761 r.

Nadawca przypomina, że w poprzednim roku zwracał się do magistratu w sprawie kontraktu. Wspomina regiment stacjonujący we Wrocławiu oraz dobra lub miejscowość zapisaną jako „Dzierżanowy” (odczyt niepewny), położoną przy Lwowie. Prosi magistrat o przychylność i pomoc w doprowadzeniu sprawy do skutku. List datowano w Zamościu 9 kwietnia 1754 r.

Nadawca zwraca się do adresata jako do „miłościwego Pana i Brata”, wspomina list od innej osoby i porusza sprawę związaną z Lublinem. Pojawia się wzmianka, że ktoś „domaga się” czegoś, ale otaczający ją tekst jest zbyt nieczytelny, by ustalić przedmiot lub stronę żądania. Datacja brzmi 9 Junii 1685 w Kamionce; nazwisko adresata na złożonej karcie jest niepewne.

Nadawczyni pisze, że cieszyła się, iż adresat „wziął wdowę Małachową” (sens tego zwrotu wymaga ostrożności), ponieważ miała ona zachowywać do niego wielkie przywiązanie. Dalej wspomina o pogłoskach, własnej chęci odwiedzin/wyjazdu oraz o sprawach adresata, lecz dalszy tok listu jest częściowo nieczytelny. Podpis wskazuje na Annę jako uniżoną sługę. Końcowy zapis datacyjny zawiera „Maii 1773”, ale dzień i miejscowość nie są pewne.

Nadawca potwierdza otrzymanie listu odnoszącego się do „interessu do Seymiku” (odczyt słowa wymaga ostrożności). Dalszy tekst wspomina o przebiegu sprawy i staraniu o uzyskanie wiadomości, ale szczegóły i osoby są nieczytelne. Datownik brzmi „w Lwowie d. 28 Martii 1698” — Lwów, 28 marca 1698 r.

Po formule „Spectabilis et Generose Domini Amici observandissimi” nadawca omawia sprawę wymagającą dalszego procedowania. W tekście pojawiają się wzmianki o terminie i komisji lub komisarzu, lecz ich związku ani żądanej decyzji nie da się ustalić. Datownika nie widać.

Nadawca omawia sprawę kompetencji lub właściwości, przywołując „Konstytucyą 1683”; wspomina także o kontrakcie. Zachowany tekst nie pozwala ustalić przedmiotu sporu ani żądanej decyzji. Datownika nie widać, a podpis jest nieczytelny.

List Stanisława Żółkiewskiego z 3 sierpnia 1597 r. do nieustalonego adresata. Autor odwołuje się do sprawy, o której chce adresata zawiadamiać, i do wcześniejszego kontaktu; szczegóły meritum pozostają częściowo nieczytelne.

List Stanisława Żółkiewskiego z 15 lipca 1618 r. Tekst odnosi się do sprawy urzędowej/prawnej; wymienia działania i prośbę adresata, ale szczegółów nie da się bezpiecznie ustalić z fragmentarycznego odczytu.

List w sprawie Bogusza, określonego jako malarz, oraz jego relacji z mieszkańcami Wasmowic/Wassmowcic (nazwa niepewna). Autor prosi adresata o interwencję i podkreśla, by sprawę rozpatrzyć bez krzywdzenia zainteresowanego.

Rozpoznawalna jest łacińska formuła skierowana do „Domini, Amici et vicini carissimi”. W tekście polskim pojawiają się fragmenty o wiadomości lub wyjaśnieniu sprawy, ale z zachowanych odczytów nie da się ustalić jej przedmiotu.

W zachowanym fragmencie występuje „Pan Andrzej”; dalsze słowa i kontekst są niepewne. Nie da się ustalić, jakiej sprawy dotyczy list.

Autor pisze o wiadomościach i możliwych działaniach w sprawie związanej z Konstantynopolem; odwołuje się do otrzymanych informacji i prosi o dalszą pomoc. List jest odrębny od kolejnego listu z tego samego dnia.

Autor odpowiada na list i omawia wiadomości oraz starania związane z Konstantynopolem i sprawami tureckimi; prosi o dalsze działanie/wiadomości. Szczegółów politycznych nie dopowiadano.

Autor prosi o pomoc w sprawie długu Pana Andrzeja Thorossonowicza (nazwisko odczyt niepewny) wobec Pana Janakiego/Iwanakiego (imię/nazwisko niepewne); pisze o spłacie i możliwym poręczeniu lub interwencji.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed Żydem podejrzewanym o przekazywanie wiadomości do Konstantynopola pod pretekstem handlu klejnotami. Nakazuje trzymać go pod strażą w mieście do czasu nadejścia królewskich instrukcji w jego sprawie.

List zawiera czytelny początek „Donoszę…”, po którym następuje niepełny tekst. Nie można na tej podstawie określić meritum ani potwierdzić daty; końcowy zapis przypomina datownik, lecz jest niepewny.

W tekście rozpoznano pojedyncze wyrazy; jeden fragment może odnosić się do Konstantynopola, ale odczyt jest niepewny. Nie można ustalić, czy dotyczy osoby, podróży, czy innej sprawy.

List rozpoczyna się częściowo czytelną formułą łacińską. Zachowany odczyt nie daje pewnych szczegółów treści ani podstaw do określenia meritum.

Autor wspomina osobę lub wiadomość związaną z Konstantynopolem i prosi adresata o dalsze informacje. Wskazuje na trudności w uzyskaniu wieści; imię osoby przypominające „Gedeon” jest niepewne.

Autor potwierdza otrzymaną wiadomość o pieniądzach należnych adresatowi i ich przeznaczeniu; poleca przekazać/wydać środki Panu Brodeckiemu. Kończy prośbą o dalsze wiadomości.

Nadawca zwraca się do grupy adresatów jako „Panowie” i odnosi do przedstawionej im sprawy. Czytelne fragmenty wspominają o łaskawości adresatów, opinii oraz zobowiązaniu nadawcy; dalsze meritum jest zbyt niepewne, by je rozstrzygać. Datownik brzmi „w Warszawie d. 24 Aug 1684”. Podpis i adres na obwolucie są niepewne.

Zachował się obszerny list adresowany do marszałka koronnego, prawdopodobnie wielkiego koronnego, z formułą „Wielmożny Mci Panie y Bracie”. Karta archiwalna opisuje go jako pismo Adama Jabłonowskiego z Lachiew do marszałka, z prośbą (dalszy opis tej prośby jest niepewny); sam tekst listu jest zbyt trudny do odczytania, by doprecyzować jej przedmiot. Podpis wygląda na Adama Jabłonowskiego. Datacja listu brzmi „W Jabłonowie 16 Decembr 1696”.

List rozpoczyna się formułą „Jaśnie Wielmożny ... Mój Panie Bracie”. U góry s. 16 widnieje data 29 marca 1697 r. Dalszy tekst jest częściowo czytelny, ale nie pozwala pewnie ustalić sprawy; s. 17 wygląda na adresowe odwrocie listu.

W tekście można rozpoznać wzmiankę o „kompanii”; dalszy kontekst jest słabo czytelny. Na końcu s. 3 widoczna jest data z miesiącem „Aprilis” i dniem prawdopodobnie 20, ale roku nie da się bezpiecznie ustalić. Nie można pewnie określić przedmiotu sprawy.

Strona zawiera tabelaryczny wykaz nazw/pozycji i kwot, z podsumowaniami. Pismo jest odrębnym załącznikiem lub luźnym wykazem, a nie listem. Poszczególnych pozycji i sum nie przepisano, ponieważ odczyt liczb i nazw jest niepewny; związku z listami w jednostce nie ustalono.

Formuła otwarcia jest czytelna, a w dalszej treści widać wzmianki o działaniach i osobach, lecz zdania są zbyt niepewne, by opisać sprawę. S. 8 zawiera odrębną kartę adresową, zapewne związaną z przesyłką.