Katalog źródeł

Ponowiona interwencja przeciw ludziom przywłaszczającym sobie status żołnierzy i napadającym na dobra szlacheckie i królewskie. Król nakazuje adresatowi współdziałać z Jerzym Mniszchem; wcześniejsze żądanie naprawienia krzywd i rozejścia się grupy nie zostało wykonane.

Nakaz współdziałania z wojewodą sandomierskim i starostą lwowskim przeciw zbrojnej grupie najeżdżającej dobra szlacheckie i królewskie. Drugi z dwóch zachowanych, podobnych egzemplarzy pisma.

Nakaz współdziałania z wojewodą sandomierskim i starostą lwowskim przeciw zbrojnej grupie najeżdżającej dobra szlacheckie i królewskie. Pierwszy z dwóch zachowanych, podobnych egzemplarzy pisma.

Zachowane fragmenty dotyczą rokowań komisji z Moskwą, jej roszczeń, samowolnego zajmowania uroczysk i sprawy rozgraniczenia. Król zaleca rozsądek w postępowaniu; duże ubytki nie pozwalają odtworzyć wszystkich szczegółów instrukcji.

Notatka przesłana z Monachium w 1873 r. wylicza dane Teresy Kunegundy, dzieci jej małżeństwa z Maksymilianem Emanuelem oraz część dalszego potomstwa. Dane zachowano jako twierdzenia autora notatki, bez weryfikacji historycznej.

Autor odnotowuje wysłanie panu Zaleskiemu kwitu pochodzącego od starościca kamienieckiego, dotyczącego Mikołaja Zająca [?] i kwoty 72 florenów 18 groszy za myto.

Osobna koperta adresowana do wojewody wołyńskiego we Lwowie. Nie podaje daty ani nazwiska nadawcy.

Ksiądz od tygodnia choruje. Donosi o poprawie, lecz pozostaje we Lwowie do odzyskania sił i poprawy drogi. Żałuje, że nie posłuchał dobrodzieja; obiecuje wdzięczność i modlitwę.

Wiadomość opisuje eskadrę de Pointisa, wyposażenie oblężnicze i trzy tysiące żołnierzy. Rozróżnia zapowiadany cel amerykański i pogłoski o Irlandii oraz Szkocji; wymienia też przygotowania eskadry Château-Renault.

Dopisek informuje o zdobycznych statkach od floty Bilbao, dalszym ruchu okrętów koło wybrzeży hiszpańskich oraz rozkazie przygotowania jednostek w Dunkierce.

Wyciąg gazetowy opisuje oczekiwania pokojowe, wyprawę de Pointisa, zgony i nominacje urzędników, satyrę karnawałową, publikacje przeciw Spinozie oraz odpowiedź jezuitów na listy Pascala.

Kolumna liczb na odwrocie adresu; niepodane przedmiot rachunku, jednostka pieniężna ani osoby. Część cyfr i suma są niepewne.

Rękopiśmienne nowiny przedstawiają działania wojsk francuskich w Niderlandach, nad Renem i w Piemoncie. Zawierają pogłoski o śmierci królowej wdowy hiszpańskiej oraz tajnych rokowaniach Callières’a; autor wyraźnie rozróżnia pogłoski i informacje, które uważa za pewne.

Bartsch opisuje audiencję u prymasa i interwencje w sprawie krzywd Lwowa ze strony garnizonu. Prymas ma wesprzeć miasto u wodza i zaleca Bartschowi pozostać do przybycia hetmana. Autor relacjonuje również spór o jurysdykcję wojewodzińską, oczekiwanie na powrót starosty, spalone rzeczy oraz opóźniony przyjazd furmana.

Bartsch skarży się na upadek poszanowania władz miejskich, opisuje audiencję u wodza i oddanie memoriału dotyczącego zajścia z kapitanami Kudelskim i Witowskim. Wódz powołuje się na wcześniejsze interwencje i publiczne obowiązki, które uniemożliwiają zwolnienie Bart­scha. Autor ponawia prośby, kontaktuje się z prymasem i oczekuje na starostę lwowskiego.

Autorzy podjęli w Warszawie starania o sprawę odzyskania należnej miastu sumy. Bartsch relacjonuje uzyskanie dekretu na podstawie dostarczonych odpisów, żądanie zestawienia przychodów miasta oraz memoriał do kanclerza obejmujący spór z garnizonem, kwatery oficerskie, sprawę pewnego mieszczanina i roszczenia wobec Rzeczypospolitej. Prosi o dodatkowe dokumenty, pomoc towarzyszącego mu Cyruliego i pokrycie wydatków.

Becke omawia ceny i zakup sukna, podaje zestaw 21/4 w ośmiu kolorach oraz wiadomość o droższej koszenili. Dalsze klauzule dostaw i rozliczenia mają jawne luki.

Odpis szkockiej proklamacji tolerancyjnej: zezwolenie umiarkowanym prezbiterianom na nabożeństwa tylko w prywatnych domach, odrębna ulga dla kwakrów, zawieszenie przepisów przeciw katolikom i warunkowa amnestia. Dokument zachowuje zakaz nabożeństw na otwartym terenie, wprowadza nową przysięgę bezwzględnego posłuszeństwa oraz zarządza ogłoszenie i opieczętowanie. Nie jest to angielska deklaracja z4kwietnia1687.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, przesyła relację ze zniszczeń na gruntach szpitalnych i prosi swego protektora o wyjednanie korzystnych wyroków przed Sądem Asesorskim. W dopisku doprasza się pilnej odpowiedzi na swoje wcześniejsze pisma oraz bieżących wiadomości o postępach w sprawie.

Prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, Ignacy Behm, donosi o bezprawnym zajęciu i zaoraniu gruntów szpitalnych przez stolnika konarskiego Jędrzejowskiego mimo korzystnego dla szpitala wyroku sądu miejskiego. Przesyłając dokumenty procesowe, prosi adresata o poradę prawną co do dalszych kroków przeciwko uzurpatorowi.

Ignacy Behm przesyła warszawskiemu pełnomocnikowi dokumentację dotyczącą praw szpitala św. Stanisława we Lwowie oraz informuje o przekazaniu skromnego honorarium za pośrednictwem pana Solskiego. Prosi adresata o współpracę z panem Flosierowiczem w prowadzeniu sprawy i zapowiada dosłanie kolejnych pism procesowych kolejną pocztą.

Ignacy Behm przesyła odpisy mandatów wydanych przez pana Jędrzejowskiego, demaskując jego bezprawne i uporczywe roszczenia do gruntów należących do szpitala św. Stanisława. Prosi protektora o interwencję oraz wstawiennictwo w obronie interesów szpitalnego ubóstwa.

Ignacy Behm, prowizor lwowskiego szpitala św. Stanisława, prosi adresata o pomoc w zatargu z panem Jędrzejowskim, który bezprawnie zajął szpitalne grunty i groźbami uniemożliwia zbiór zasiewów. Autor przekazuje w załączeniu suplikę do kanclerza z prośbą o jej doręczenie.

Ignacy Behm zwraca się do swojego protektora z prośbą o dopilnowanie w sądzie asesorskim sprawy szpitala św. Stanisława przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymanieckim o zabrane grunta. Przesyła pozew oraz dokumenty procesowe, prosząc o wpisanie sprawy do wokandy oraz odesłanie zarzutów o gwałty do sądu magdeburskiego.

Ignacy Behm, prowizor szpitala św. Stanisława we Lwowie, prosi swojego protektora o dopilnowanie na sądach asesorskich sprawy przeciwko panu Jędrzejowskiemu i sukcesorom Szymańczewskim o odzyskanie zagarniętych gruntów szpitalnych. Zabiega również o to, aby sprawa toczyła się z powództwa wzajemnego, a kwestię popełnionych gwałtów skierowano w pierwszej instancji do sądu magdeburskiego.

Autor prosi o pilne wstawiennictwo u generała dla swego „wnuka”, ks. Rusnowskiego [?], w sprawie archidiakonatu warszawskiego. Skarży się na konkurencję kanonika Suszyckiego [?] i powołuje na pisemną obietnicę.

Birrell potwierdza otrzymanie listu z 12 lipca. W nie w pełni odczytanym zdaniu wspomina swoją podróż do Lwowa, gospodarza i swego generała. Przeprasza za zwięzłość spowodowaną brakiem czasu.

Krótki bilecik odsyła do prośby Forbesa i trudności w jej załatwieniu. Adresata, przedmiotu prośby i daty nie ustalono.

Bruß rozlicza trzy pary niepewnie odczytanych przedmiotów: po 15, zapłacone 30, pozostałe 15. Prosi też o wysłanie listu do Petera Forbesa. Nazwa towaru wymaga kontroli.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Wysocka cieszy się z odzyskanego kontaktu i prosi o dalsze wiadomości o zdrowiu adresata. Wyjaśnia, że list dostarczył faktor; na przyszłość można pisać pocztą albo za pośrednictwem kapitana.

Rejestr obejmuje odzież, broń, pościel, naczynia, sprzęty domowe, wozy, konie i bydło. To osobny odpis spisu rzeczy, nie trzeci list do matki.

Zachowany początek listu ponawia prośbę i wyjaśnia, że celem autora jest służba pod komendą dobrodzieja. Dalszy ciąg, podpis i datownik nie występują w udostępnionym PDF.

Autor przeprasza za długie milczenie. Wspomina stan szlachecki i ochronę praw, zapewnia o oddaniu; podpis oraz część łacińskich zwrotów wymagają kontroli.

Głogowski skarży się na długi brak wiadomości od brata oraz opisuje nasłanie około 30 uzbrojonych ludzi i zabranie rzeczy. Są to zarzuty autora, nie niezależnie ustalone fakty.

Krótki fragment listu zawierający tradycyjne, uniżone formuły pożegnania oraz zapewnienia o życzliwości autora wobec adresata. Na marginesie umieszczono także dopisek z ukłonem skierowanym do pana Jana.

Autor nie wraca jeszcze do Lublina z powodu słabego zdrowia. Pisze o zamiarze spotkania z bratem, wyjeździe żony na Wołyń i rachunkach, z których nie może się teraz wyliczyć.

Elżbieta Gordonowa skarży się na nacisk wierzycieli męża. Twierdzi, że oddała nawet darowane jej kosztowności, i prosi Forbesa o pozostawienie środków na życie z dziećmi.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Huison nie odzyskuje należności w terminie i rozważa wyjazd na jarmark do Naumburga. Prosi o sprzedaż pozostałych towarów nawet taniej. Skarży się też na opieszałego sługę George’a Lindsaya.

Huison dziękuje za rekomendację, dzięki której kupił towar na kredyt. Planuje handel na małych jarmarkach, opisuje transport towarów do Krakowa i narzeka na konia, za którego zapłacił 22 [waluta niepewna].

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

Gurowski skarży się na ponowną asygnatę hibernową mimo kwitów komisji lwowskiej. Podaje dzienny koszt szesnastu złotych i utrzymania deputatów, prosi o ich wycofanie, wspomina paraliż i niedostarczenie kwitów.

Dalton przekazuje sprawy starostów krasnostawskiego i halickiego oraz wiadomości o chorągwiach. W dopisku relacjonuje przechwycenie instrukcji i niesprawdzoną pogłoskę o zabiciu cara podczas buntu.

Markiz prosi o interwencję w sprawie należności i sporu przed sądem grodzkim, wskazując świadków oraz potrzebę wyjaśnienia wydarzeń.

Nadawca zwraca się do adresata jako Monseigneur i pisze, że zastosuje się do jego polecenia oraz pokaże królowej list. Wspomina o osobie lub sprawie, której szczegółów nie można pewnie odczytać, i prosi o jej poparcie. Kończy list uniżoną formułą grzecznościową; odrębna ostatnia strona zawiera adres do nieustalonego dostojnika. Brak pewnej daty, miejsca i identyfikacji nadawcy.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Nadawca zwraca się do szlachetnych panów i wspomina o nominacji sufragana lwowskiego oraz o zasługach i życzliwości adresatów. Rękopis jest uszkodzony i w wielu miejscach nieczytelny; nie da się pewnie odtworzyć szczegółów sprawy ani nazwisk. List datowano w Warszawie 9 grudnia 1723 roku. Nadawca podpisał się nieczytelnie.

Nadawca pisze o Tomaszu Gordonie, obywatelu lwowskim, jego pochodzeniu i staraniach o urząd ławnika. Wspomina o przywilejach oraz o wyborze i prawach szlachty. List kończy się w Warszawie 6 lutego 1689 roku.

Nadawca zwraca się do lwowskiego magistratu. Pisze o lwowskiej synagodze żydowskiej, prawach i sprawach miejskich oraz o rozstrzygnięciu lub przedstawieniu kwestii przed magistratem. Część rękopisu jest wyblakła i nieczytelna. Na oglądanej karcie nie ma pewnej, pełnej datacji ani miejsca wystawienia.