Katalog źródeł

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o ekspedycji dwóch bali ładunku z Wrocławia do Lwowa przez woźnicę Gregora Bielawskiego. Podaje wagę towaru, stawkę przewozową, kwotę uiszczonej na miejscu zaliczki oraz należność do zapłaty po pomyślnym odbiorze przesyłki.

Ferdinand Engelhardt przedstawia Arthurowi Forbesowi rozliczenie należności ściągniętych od handlarzy wołów oraz informuje o przelaniu środków na rachunek Roberta Forbesa. Opisuje także spory z dłużnikami, Kirkurem Teodorowicem i Davidem Antonowicem, którzy zakwestionowali wysokość naliczonego agia i kursów walut.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór listu ze skryptem dłużnym na 500 talarów oraz prosi Arthura Forbesa o przekazanie korespondencji i wypłatę 50 talarów chorążemu Georgowi Albrechtowi von Deuendigerowi stacjonującemu w Jampolu. Zaleca przy tym drobiazgową weryfikację tożsamości wojskowego według załączonych czterech pytań przed dokonaniem wypłaty, aby uniknąć oszustwa.

Król Zygmunt II August na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza dokument ławników lwowskich z 1554 roku, poświadczający sprzedaż łanu roli z łąkami i zaroślami we wsi Kleparów na rzecz kmiecia Grzegorza Sołtysa przez Stanisława Kmitowicza oraz Barbarę i Katarzynę Kmitówny. Wystawiony dyplom zapewnia nabywcy i jego spadkobiercom wieczyste i nienaruszalne prawo własności do nabytego gruntu.

Ksiądz Rajmund Jezierski przeprasza magistrat lwowski za niemożność osobistego przybycia z powodu zatrudnienia sprawami kapituły oraz Żydów. Prosi rajców o łaskawe przyjęcie doręczyciela listu, księdza Kotowskiego, na miejsce zmarłego niedawno księdza Bogackiego.

Król Zygmunt II August zatwierdza Janowi Krowickiemu oraz mieszkańcom jurydyki kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa dawne przywileje królów i urzędników dotyczące prawa ormiańskiego i zwolnień od ciężarów grodzkich. Ponadto monarcha zezwala tamtejszym ormiańskim rzemieślnikom na swobodne wykonywanie wszelkich rzemiosł wedle dawnego zwyczaju.

Hieronim Jełowicki tłumaczy powody swojej wcześniejszej interwencji dotyczącej krzywdy pewnego księdza, pozostawiając rozstrzygnięcie roztropności adresata. Informuje również o pilnowaniu spraw korespondenta oraz o swoim rychłym wyjeździe na sejm do Warszawy.

Ksiądz Hieronim Jełowicki prostuje informacje przekazane przez księdza Jastrzębskiego i zapewnia adresata o odprawieniu wspomnianego duchownego już tydzień wcześniej. W postscriptum prosi o baczenie na sprawę i sprawiedliwy sąd.

Hieronim Maciej Jełowicki zwraca się do magistratu Lwowa z uniżoną prośbą o nadanie mu probostwa katedralnego na wypadek wakatu na tym beneficjum. Deklaruje przy tym dozgonną wdzięczność oraz gotowość do wypełniania wszelkich dyspozycji władz miejskich.

Biskup Hieronim Jełowicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za wcześniejszą prezentację na probostwo oraz deklaruje swoją gotowość do przysług. Jednocześnie prosi rajców o poparcie i prezentowanie kanonika łuckiego Barączewskiego na wakującą po zmarłym księdzu Łapińskim kanonię katedralną we Lwowie.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Papież Pius IV powiadamia kapitułę katedralną we Lwowie o mianowaniu Pawła nowym arcybiskupem lwowskim po zgonie arcybiskupa Feliksa. Wzywa kapitułę do uległości i posłuszeństwa wobec nowego ordynariusza pod rygorem zatwierdzenia kar kościelnych.

Wacław Rzewuski wyraża ubolewanie z powodu krzywdy doznanej przez prezydenta Lwowa i zapewnia o poparciu dla praw miasta. Jednocześnie usilnie doradza magistratowi zawarcie ugody, aby zapobiec uciążliwym i kosztownym procesom trybunalskim.

Hetman polny koronny Wacław Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe zabezpieczenie przestępcy odesłanego do miasta przez komornika chełmskiego. Zwraca się z prośbą o jego ostateczne wydanie zgodnie z najnowszym poleceniem podskarbiego koronnego.

Wojewoda krakowski Wacław Rzewuski rekomenduje władzom Lwowa warszawskich kupców Feliksa Salvatora i Reisnera, starających się o zgodę na organizację redut karnawałowych. Zapewnia, że wszelkie zaopatrzenie nabędą na miejscu, a samo przedsięwzięcie przyciągnie do miasta liczną szlachtę i przyniesie Lwowowi znaczne zyski.

Wacław Rzewuski dziękuje prekonsulowi i rajcom lwowskim za okazaną mu życzliwość, przesyłając wzajemne życzenia wieloletniej pomyślności. Zapewnia przy tym magistrat o swoim stałym przywiązaniu i szacunku.

Wacław Rzewuski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o powierzenie wakującego probostwa w tamtejszej archikatedrze swojemu synowcowi, księdzu kanclerzowi Rzewuskiemu. W zamian obiecuje rajcom lwowskim pamięć i wdzięczność przy każdej nadarzającej się okazji.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową przychylność i ponawia rekomendację swego syna, księdza opata, ubiegającego się o probostwo lwowskie. Zapewnia o wdzięczności i modlitwach za pomyślność rajców w oczekiwaniu na decyzję sądu arcybiskupiego.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski prosi prezydenta Lwowa o pomoc w objęciu w dzierżawę podmiejskiej wsi Biłohorszcze na mocy uzyskanego reskryptu królewskiego. W zamian obiecuje ścisłe przestrzeganie warunków kontraktu oraz stałą życzliwość i wdzięczność wobec władz miejskich.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do burmistrza i rajców lwowskich o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi, księdzu opatowi. W zamian za przychylność deklaruje wdzięczność oraz gotowość do wszelkich usług na rzecz miasta.

Michał Rzewuski, wojewoda podolski, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi po śmierci księdza dziekana Wieniawskiego. Przypomina o wcześniejszych obietnicach magistratu i zapewnia o dozgonnej wdzięczności oraz gotowości do przysług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski składa prokonsulowi oraz konsulom miasta Lwowa i ich rodzinom życzenia pomyślności i zdrowia z okazji Nowego Roku. Zapewnia ich przy tym o swojej nieustannej przychylności, szacunku oraz gotowości do dalszych usług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do magistratu miasta Lwowa o wydzierżawienie mu podmiejskiej wsi Biłohorszcze. Przypomina przy tym o tradycyjnej przychylności swojej rodziny dla miasta oraz własnym poparciu dla lwowskich przywilejów.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Anna Rzewuska prosi magistrat lwowski o powierzenie wakującego po sufraganie probostwa zasłużonemu kustoszowi archikatedralnemu, biskupowi Bąkowskiemu. W zamian za przychylną decyzję deklaruje wdzięczność własną oraz swojego męża.

Autor odsyła Franciszkowi Głogowskiemu list od swojego rodzonego brata, stolnika bełskiego, zaświadczający o spełnieniu prośby adresata. Wyraża przy tym ufność, że Głogowski dotrzyma danego mu słowa.

Anna Rzeczycka zwraca się do prowizora Beema ze skargą na sąsiadów, którzy wywołali spór i bezpodstawnie oskarżyli ją o zatargi graniczne. Autorka prosi o osobistą wizję lokalną w Malechowie i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy, zapewniając o chęci utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków.

Ignacy Rzeszowski SJ informuje władze Lwowa o doręczeniu powierzonych mu listów oraz osobistym wstawiennictwie u adresatów w sprawach miasta. Do pisma załącza uzyskaną odpowiedź informacyjną i deklaruje dalszą gotowość do posługi.

Andrzej Żydowski donosi wojewodzie ruskiemu o zerwaniu sejmiku przez stronę niemogącą utrzymać dotychczasowych postanowień sejmowych. Autor przewiduje zwołanie kolejnego zgromadzenia i prosi o dalsze, bardziej szczegółowe instrukcje.

Daniel Żytkiewicz tłumaczy się przed magistratem lwowskim z uchybienia terminowi sądowemu przez swojego pomocnika i referuje stan sprawy z arcybiskupem lwowskim. Doradza stanowczą obronę spornych granic miejskich, składanie protestacji oraz zabieganie o wyznaczenie królewskiej komisji granicznej.

Daniel Żytkiewicz informuje lwowski magistrat o otrzymaniu akt inkwizycji i radzi podjąć obronę przed pociąganiem miasta przed niewłaściwe sądy. Sugeruje wysłanie wysłannika do Warszawy w celu uzyskania mandatu królewskiego chroniącego immunitet miejski przeciwko roszczeniom arcybiskupa i sądów synodalnych.

Dokument rozstrzyga spór kompetencyjny pomiędzy władzami Lwowa a gminą ormiańską, określając zakres właściwości sądu miejskiego i sądu ormiańskiego w sprawach karnych oraz majątkowych. Król potwierdza prawo Ormian do wyboru dwunastu seniorów do orzekania na zmianę z wójtem oraz normuje kwestie porządku miejskiego i składania przysięgi.

Hetman Stanisław Żółkiewski aprobuje aresztowanie przez magistrat lwowski Żyda podejrzanego o szpiegostwo na rzecz Turcji i nakazuje dalsze przetrzymywanie go w uwięzieniu. Poleca również znalezienie tłumacza, który odczyta przejętą przy aresztowanym korespondencję wysyłaną do Konstantynopola.

Stanisław Żółkiewski nakazuje władzom Lwowa zatrzymać w areszcie Żyda podejrzewanego o szpiegostwo na rzecz Turcji do momentu nadejścia decyzji od króla. Zapewnia, że po uzyskaniu dyspozycji monarchy powiadomi rajców i w razie potrzeby pośle po więźnia.

Stanisław Żółkiewski interweniuje u władz Lwowa w obronie pokrzywdzonego wierzyciela, pana Jonakiego, domagając się wyegzekwowania spłaty należności od unikającego zobowiązań Andrzeja Torosowicza lub uwięzienia dłużnika. Hetman uzasadnia swoje poparcie zasługami Jonakiego dla Rzeczypospolitej.

Stanisław Żółkiewski odpowiada władzom Lwowa na wieść o wybuchu tummultu w mieście, wyrażając ubolewanie z powodu zaistniałych zajść. Radzi rajcom załagodzić niepokoje najłagodniejszymi środkami i odsyła ich po szczegóły do pisarza miejskiego, z którym wcześniej rozmawiał.

Stanisław Żółkiewski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o pomoc w wyegzekwowaniu długu od Andrzeja Torosowicza na rzecz zasłużonego dla Rzeczypospolitej pana Jonakiego. Hetman domaga się, aby w razie braku spłaty nieuczciwy dłużnik został bez zwłoki osadzony w areszcie miejskim.

Hetman Stanisław Żółkiewski pochwala aresztowanie we Lwowie żydowskiego posłańca podejrzewanego o szpiegostwo na rzecz Konstantynopola i zapowiada przedstawienie sprawy królowi. Nakazuje rajcom znalezienie tłumaczy w celu odczytania przechwyconej korespondencji zatrzymanego.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed podejrzanym o szpiegostwo na rzecz Konstantynopola handlarzem Marukim. Zaleca odszukanie go we Lwowie i zatrzymanie z powodu napiętej sytuacji politycznej z Imperium Osmańskim.

Hetman Stanisław Żółkiewski poleca rajcom lwowskim niezwłoczne przekazanie panu Brodeckiemu pieniędzy kwarcianych nadesłanych przez elektora brandenburskiego, które zdeponowano w ratuszu lwowskim. Fundusze te są pilnie potrzebne na potrzeby wojska.

Hetman Stanisław Żółkiewski ostrzega rajców lwowskich przed Żydem podejrzewanym o przekazywanie wiadomości do Konstantynopola pod pretekstem handlu klejnotami. Nakazuje trzymać go pod strażą w mieście do czasu nadejścia królewskich instrukcji w jego sprawie.

Stanisław Żółkiewski wstawia się u władz Lwowa za zatrudnionym u siebie malarzem Boguszem, prosząc o niezmuszanie go do sprawowania opieki nad dalekimi krewnymi. Hetman podkreśla, że z powodu tych dodatkowych obowiązków artysta nie byłby w stanie terminowo ukończyć zleconych mu prac.