Katalog źródeł

Jerzy Glasnapp deklaruje gotowość asystowania Janowi Jabłonowskiemu podczas wjazdu do Świecia z oddziałem zebranym w Radzyniu, prosząc o uściślenie terminu zjazdu. Informuje także o obecności generała Brandta oraz wojewody płockiego w Gdańsku.

Gnoiński prosi namiestnika Wolskiego o pilną odpowiedź potrzebną do zdania relacji mocodawcy oraz wstawia się za uciskanymi poddanymi ze Stróży. Bierze w obronę wójtostwo i proponuje wspólny zjazd w folwarku w celu dokonania naocznej rewizji.

Stanisław Gorzewski donosi Janowi Jabłonowskiemu o przesłaniu weksla oraz odpowiedzi od władz Gdańska, a także o popłochu wśród wojsk saskich gromadzących zapasy w Toruniu. Autor prosi o dalsze dyspozycje, nie widząc potrzeby dłuższego pozostawania w Świeciu.

Stanisław Gorzewski zapewnia wojewodę ruskiego Jana Jabłonowskiego o regularnym wysyłaniu listów z każdą pocztą. Oddaje się pod jego protekcję i prosi o przekazanie dalszych pańskich rozkazów.

Przeprawa przez Wisłę opóźnia pocztę. Autor proponuje sposób pożyczenia pieniędzy przez pośrednika z zabezpieczeniem podpisem Winiarskiego; wskazuje także drugi kontakt.

Aleksander Grodzicki dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wyświadczone dobrodziejstwa i życzliwe wsparcie okazane jego rodzonemu bratu. Wyraża dozgonną wdzięczność całej rodziny oraz zapewnia o gotowości do dalszych wiernych usług.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Kasztelan poznański Melchior Gurowski prosi wojewodę ruskiego o opiekę nad swoimi dobrami i wyłączenie ich z leż zimowych wojska. Donosi również o zabiegach stronników księcia Contiego w Wielkopolsce w oczekiwaniu na zbliżający się sejmik.

Melchior Gurowski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wstawiennictwo i uwolnienie swoich dzierżaw od ciężaru wojskowych konsystencji, obiecując wzajemną pomoc przy realizacji asygnat. Jednocześnie poleca opiece wojewody ruskiego sprawę klienta domagającego się sprawiedliwości.

Aleksander Gurowski zapewnia wojewodę Jana Jabłonowskiego o staraniach zmierzających do jak najszybszego wyegzekwowania należnych sum po nadchodzącym sejmiku. Zapowiada także swoje wystąpienie przed komisją wojskową w celu oczyszczenia się z fałszywych zarzutów i prosi o dalszą protekcję.

Aleksander Gurowski informuje Jana Jabłonowskiego o swoich pracach gospodarczych w Olkuszu oraz planowanym ożenku za radą wojewody poznańskiego. Prosi adresata o listy polecające i protekcję w sprawach konfederackich, deklarując pełną gotowość do usług na nadchodzących sejmikach.

Arcybiskup Rimini Jan Davia dziękuje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu za pamięć oraz dzieli się pesymistycznymi refleksjami nad sprawami Rzeczypospolitej i skutkami pokoju z Turcją. Zauważa również, że w obecnej sytuacji jedyne obawy mogą płynąć ze strony Prus.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Kardynał Henri Albert de La Grange d'Arquien prosi wojewodę ruskiego o przysłanie ze Lwowa dokumentów procesowych niezbędnych do uzyskania zadośćuczynienia za zniewagę, jakiej doznał w Magierowie. Przesyła także pozdrowienia dla hetmana wielkiego i rodziny adresata.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

Markiz d’Arquien wyraża głęboki niepokój z powodu niepomyślnych wiadomości o stanie zdrowia siostrzenicy, przekazanych mu przez kasztelana krakowskiego. Zwraca się z gorącą prośbą do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przysłanie aktualnych wieści na jej temat.

Nadawca informuje Joannę Domicelę Jabłonowską o podróży pani marszałkowej i swojej siostry do Kocka na kilkutygodniowy pobyt. Zachęca adresatkę do zrobienia im niespodzianki i przyjazdu na wspólne spotkanie w połowie drogi.

Markiz d'Arquien informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, że z powodu braku wyznaczonej zapłaty ze skarbu pruskiego oraz od wojewody poznańskiego zawarta wcześniej ugoda stała się nieważna. W związku z niedotrzymaniem warunków porozumienia autor listu zapowiada powrót do swoich pierwotnych roszczeń finansowych i prosi hetmana o dyspozycje.

Markiz d'Arquien wyraża żal z powodu braku wsparcia ze strony hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego w sporze dotyczącym starostwa, na które liczył z racji koligacji rodzinnych. Zapewnia jednak adresata, że sam poradzi sobie z pretensjami uzurpatorów, zauważając, iż ewentualne ustępstwa uderzą przede wszystkim w przyszłych posesorów tych dóbr.

Bogusław Ernest Denhoff donosi wojewodzie wołyńskiemu o przeszkodach w przedłożeniu jego listu zajętej królowej oraz o rozmowie wojewody kaliskiego z monarchinią. Deklaruje pełną gotowość do dalszych posług i przesyła wyrazy szacunku dla wojewody, kasztelana oraz wojewodziny wołyńskiej.

Biskup przemyski i kanclerz Jerzy Albrecht Denhoff prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w sprawie zwolnienia Radymna i dóbr probostwa iłockiego z leż zimowych. Powołując się na koligacje rodzinne i własną przychylność dla wojska, zapewnia o terminowym uregulowaniu należności.

Paweł Drzewiecki dziękuje wojewodzie Janowi Jabłonowskiemu za wyznaczenie komisji i prosi o dalszą protekcję w sporze ze świeckimi mieszczanami. Skarży się na bezprawne pozbawienie go urzędu pisarza miejskiego oraz lekceważenie przez adwersarzy autorytetu starosty i interweniujących urzędników.

Jerzy Dzieduszycki poleca Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu pana Zwolskiego, dawnego jeńca wykupionego w Konstantynopolu, który zasłużył się przy spisywaniu polskich niewolników. Prosi o wsparcie go u hetmana wielkiego koronnego w celu uzyskania paszportu i listów polecających na drogę powrotną do Turcji.

Jerzy Dzieduszycki wstawia się u wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego za porucznikiem swojego ojca, prosząc o uwzględnienie go przy podziale zasług i nagród. Zaznacza, że czyni to ze względu na wcześniejszą obietnicę złożoną oficerowi przez adresata.

Kazimierz Dłużewski zwraca się do Jana Jabłonowskiego, wojewody ruskiego, w sprawie planowanego wyboru podkomorzego chełmskiego. Prosi, by nie zwoływać sejmiku, wskazując na nieodpowiednią kandydaturę chorążego chełmskiego oraz wolność szlachty w wyborze. List sporządzono w Lublinie 1 czerwca; rok 1698 podaje opis inwentarzowy.

Anna Dolska dementuje pogłoski, jakoby zezwoliła siostrze na ślub z panem Cetnerem. Nakłania ją, by zgodnie z wolą kasztelana krakowskiego oraz jej własną i jej męża poślubiła starostę żydaczowskiego.

Anna Dolska przesyła bratu ukłony przez posłańca, napomykając o trudnej do opisania w liście sytuacji w regionie. Pyta również wojewodę wołyńskiego, czy zamierza wziąć udział w sejmie konwokacyjnym.

Anna Dolska przesyła Janowi Jabłonowskiemu oraz jego małżonce wyrazy głębokiego współczucia z powodu śmierci ich syna Franusia, modląc się o boskie ukojenie w ich żalu. List kończy zapewnieniami o pamięci i pozdrowieniami dla pozostałych bliskich.

Anna Dolska gratuluje bratu, hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu, szczęśliwego rozwiązania żony i narodzin syna, życząc mu doczekania prawnuków. Przekazuje mu również pełnomocnictwo i swobodę decyzji w sprawach majątkowych osieroconego starosty żydaczowskiego, polecając jego dobro opiece brata.

Anna Dolska informuje brata Stanisława Jana Jabłonowskiego o pobycie na weselu we Lwowie i dobrym zdrowiu bratowej. Dopytuje o rychły przyjazd adresata oraz zapowiada przybycie swojego syna Stanisława.

Anna Dolska donosi wojewodzie ruskiemu o szkodach wyrządzonych przez stacjonujące w jej dobrach regimenty wojsk cudzoziemskich oraz prosi o ratunek przed ruiną. Wyraża obawę o brak zgody w kraju wobec wydania uniwersałów wzywających województwa pod broń i zapowiada swój przyjazd do Lwowa po świętach.

Anna Dolska informuje wojewodę wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o dotrzymaniu słowa danego panu Podleskiemu dzięki wstawiennictwu adresata. W dopisku dziękuje również panu chorążemu za pamięć i przekazane pozdrowienia.

Anna Dolska donosi o odstąpieniu wojska od pana Ogińskiego na Litwie oraz dopytuje o przyczyny odłożenia wesela brata adresata. Tłumacząc się złym stanem zdrowia, kończy list i w postscriptum ponawia ofertę sprzedaży majątku Chodorostaw.

Anna Dolska prosi brata o wstawiennictwo u protektora panny Leśnikowskiej na rzecz swego sługi, który zabiega o jej rękę. Zapewnia o dobrych przymiotach kandydata i deklaruje gotowość natychmiastowego zorganizowania wesela po uzyskaniu zgody opiekuna.

Anna Dolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za kontakt i zapewnia go o swoim stałym oddaniu. Dopytuje również o bieżące wydarzenia w kraju, możliwość zawarcia traktatu oraz o termin wyjazdu adresata do obozu wojskowego.

Anna Dolska skarży się na wrogie zachowanie panny podkomorzanki, która zarzuca jej kłamstwo i rozgłasza oszczerstwa przeciwko pani marszałkowej. Autorka prosi adresata o interwencję i wykazanie nieprawdy w słowach podkomorzanki.

Anna Dolska informuje wojewodę ruskiego o ugodzie majątkowej zawartej ze starszym synem, której trudne okoliczności przypłaciła ciężkim podupadkiem na zdrowiu. Pyta również o sprawy starosty żydaczowskiego oraz prosi o roztoczenie opieki nad sierotą po zmarłym panu Szamirowskim.

Anna Dolska wyraża zmartwienie z powodu niespełnienia przez jej siostrę woli wojewody krakowskiego i jej nieobecności we Lwowie. Prosi adresata, by nie żywił do niej urazy, zapewniając o swojej wierności i gotowości do wyświadczenia innych przysług.

Anna Dolska informuje Jana Jabłonowskiego o wyrażeniu zgody na małżeństwo swojej siostry z panem Stamirowskim oraz o nakłanianiu panny do zaręczyn. Donosi również o sprzeciwie starosty wiśnickiego wobec tego związku i przesyła prowadzoną z nim korespondencję.

Anna Dolska poleca opiece i życzliwości Jana Jabłonowskiego swoich synów, którzy właśnie powrócili z zagranicy. W dopisku na cedułce prosi adresata o wyjednanie dla niej ubogiego Tatara lub Żydka.

Anna Dolska odpowiada wujowi na list dotyczący zabiegów podstolego halickiego, omawiając kwestie intercyzy, dóbr, klejnotów oraz postulując rychłe wyprawienie wesela siostry z należytą wyprawą. Donosi również o oczekiwanym powrocie synów z Wiednia i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Anna Dolska martwi się brakiem wiadomości o zdrowiu Jabłonowskich i deklaruje gotowość natychmiastowego przyjazdu, by służyć bratowej pomocą podczas zbliżającego się zimowego połogu. Prosi adresata o przekazanie przewidywanego terminu porodu, aby mogła dostosować plany swojej podróży do Lwowa.

Anna Dolska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o planach spotkania z królową Marią Kazimierą oraz o powszechnej sympatii litewskiej szlachty wobec starszego królewicza. Prosi o wieści z dworu i zachowanie dyskrecji w przekazywanych sprawach.

Anna Dolska donosi Janowi Jabłonowskiemu o swoim wyjeździe z Warszawy po daremnym oczekiwaniu na jego przybycie oraz o pomyślnym załagodzeniu urazy królowej w kwestii kwater. Radzi bratu dbać o względy monarchini i poleca mu zaufanego pośrednika, pana Dzięciołtowskiego.

Anna Dolska informuje Jana Stanisława Jabłonowskiego o niechęci swojej siostry do małżeństwa z panem Szamirowskim oraz o kategorycznym odrzuceniu zalotów pana Słomickiego. Zapowiada swój przyjazd do Lwowa na święta, aby osobiście zająć się sprawami matrymonialnymi siostry zgodnie z wolą adresata.

Anna Dolska prosi wojewodę o ratunek i protekcję w obliczu utrapień znoszonych od własnego syna. W dopisku dementuje zarzuty, jakoby wbrew woli adresata zgodziła się na zamążpójście siostry za pana Cetnara.

Anna Dolska skarży się wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu na krzywdy doznawane od własnego, bezbożnego syna, któremu nie chce już dłużej służyć. Zwraca się do adresata z prośbą o protekcję oraz interwencję w sprawie dóbr Komarno.

Stanisław Druszkiewicz ubolewa nad brakiem audiencji i informuje hetmana Jabłonowskiego o zamiarze zdyscyplinowania swego niesfornego syna przed sejmem warszawskim. Wstawia się również za sędzią Jaruntowskim w kwestii ulżenia ciężarów podatkowych w zubożałej dzierżawie królewskiej.

Stanisław Druszkiewicz gratuluje wojewodzie ruskiemu objęcia nowego urzędu oraz dopytuje o pomyślne narodziny potomka. Wyraża również ubolewanie, że jego syn odłączył się od magnata w Krakowie, i ponawia prośbę o roztoczenie opieki nad młodzieńcem.

Kasztelan chełmski Stanisław Druszkiewicz prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o nieopuszczanie młodzieńca oraz o zgodę na jego wyjazd zagraniczny w celu nauki języka obcego. Zwraca się także z prośbą o odpowiedź na przedstawione desiderium.