Katalog źródeł

Biskup płocki i kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski apeluje do starosty lwowskiego o ukrócenie samowoli szlachty uciskającej miasto Lwów. Deklaruje wsparcie ze strony swego urzędu i obiecuje monarszą wdzięczność za zaprowadzenie trwałego spokoju.

Biskup i kanclerz koronny Andrzej Stanisław Załuski odnosi się do odrzucenia przez magistrat rekomendowanego kandydata oraz apeluje o polubowne i sprawiedliwe rozpatrzenie skarg pospólstwa lwowskiego w celu uniknięcia procesów sądowych.

Biskup Andrzej Stanisław Załuski przesyła magistratowi lwowskiemu pismo do podczaszego koronnego z wezwaniem do zaniechania gwałtownych działań i skierowania roszczeń przeciw prepozytowi na drogę sądową. Poleca władzom miejskim, aby po wpłynięciu sprawy rozstrzygnęły ją w trybie skróconym, zgodnie z prawem i sprawiedliwością.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Stanisław Załuski poleca władzom Lwowa kandydaturę sekretarza królewskiego Franciszka Niewieskiego na zwolniony urząd rajcy miejskiego. Wskazuje na jego wysokie wykształcenie oraz wieloletnią służbę w ławie ławniczej, apelując o niewysuwanie przeszkód z racji braku pochodzenia z miasta.

Biskup Andrzej Stanisław Załuski nakazuje adresatowi niezwłoczny zwrot bezprawnie przetrzymywanych dochodów, dokumentów oraz kotła łaźnego na rzecz nowego prowizora szpitala św. Stanisława. Przypomina o krzywdzie pozbawionych środków ubogich i wskazuje, że ewentualne roszczenia finansowe można zaspokoić z rozliczeń poprzednich zarządców.

Biskup i kanclerz Andrzej Stanisław Załuski informuje władze Lwowa o swoich interwencjach przeciwko bezprawnym jurysdykcjom tworzonym przez rządców pałaców szlacheckich oraz nakazie powstrzymania nienależnych pozwów w sądzie grodzkim. Odnosi się także do kwestii dekretu Trybunału Radomskiego o kondescensji, radząc zasięgnięcie opinii prawników i zjednanie sobie komisarzy.

Biskup warmiński i kanclerz Andrzej Chryzostom Załuski prosi magistrat lwowski o jak najszybsze rozstrzygnięcie sprawy spadkowej swojego domownika Andrzeja Łabudzińskiego. Tłumaczy swoją prośbę słusznością sprawy oraz potrzebą rychłego powrotu sługi do dworskich obowiązków.

Sufragan Marcin Załuski informuje wojewodę wołyńskiego o natychmiastowym wydaniu polecenia zarządcy lwowskiemu w sprawie udostępnienia kamienicy na komisję. Zastrzega jednak, że budynek musi być wolny, ponieważ królowa wcześniej zezwoliła na korzystanie z niego biskupowi płockiemu.

Franciszek Jan Załuski powiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o przemieszczeniu się króla do Malborka oraz o własnych zamiarach wyjazdu do Wielunia i odesłania żony do Królewca. Wspomina również o podróży swojego brata na dwór królewski oraz wszechobecnych podejrzeniach panujących w Rzeczypospolitej.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o królewskich dążeniach do odrodzenia miast i naprawy praw w Rzeczypospolitej. Wzywa magistrat do sporządzenia i przesłania szczegółowego wykazu bezprawi, ucisku oraz szkód majątkowych, jakich doznaje miasto, obiecując podjęcie starań w celu ich usunięcia.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski poleca władzom Lwowa szybkie i sprawiedliwe rozpatrzenie sporu pana Filimonowicza ze spadkobiercami Filipowicza o zaległe długi. Interwencja ma zapobiec szkodom finansowym, na jakie powód byłby narażony w wypadku przeciągania się procesu.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski wstawia się u władz Lwowa za radcą Bartschem, domagając się zwrotu wydatków i zapłaty za jego misję rzymską oraz odzyskanie miejskich funduszy. Podkreśla, że należyte wynagrodzenie zapewni miastu jego dalsze oddanie i zachęci innych do rzetelnej służbie publicznej.

Kanclerz Andrzej Zamoyski informuje władze Lwowa o decyzji królewskiej w sprawie przesunięcia terminu rozprawy asesorskiej z panem Chmielewskim oraz o procedurach przed Komisją Skarbową i Wojskową. Zapewnia jednocześnie o królewskim i własnym poparciu dla skarg i potrzeb miasta.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski nakazuje magistratowi lwowskiemu niezwłoczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie spraw pani Bieńczewskiej dotyczących kamienicy i folwarku. Upomina przy tym rajców, że nie widzi żadnego uzasadnienia dla dotychczasowej przewlekłości postępowania sądowego.

Kanclerz wielki koronny Andrzej Zamoyski informuje magistrat lwowski o suplice żony Hilarego Signio, która oskarża zdziecinniałego na starość męża o rozrzutność i rujnowanie rodziny. Nakazuje przeprowadzić dochodzenie i ustanowić kuratorów spośród osiadłych mieszczan w celu zabezpieczenia resztek majątku.

Zamoyski pisze w sprawach furmańskich i informuje o wysłaniu swego sługi Oleszka. Prosi adresatów, by okazali mu pomoc i życzliwość, jeśli będzie jej potrzebował. Karta adresowa na s. 9 kieruje list do prokonsula i konsulów Lwowa.

Jan Zamoyski interweniuje u władz Lwowa w sprawie napaści i rabunku mienia dokonanego przez żołnierzy na żydowskich kupcach z jego dóbr. Wzywa magistrat do ukrócenia bezprawia i zapowiada dochodzenie odszkodowań dla poszkodowanych na drodze sądowej.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że poleciła odesłać zdeponowane w Warszawie paki do jego pałacu, aby tam oczekiwały na jego przyjazd. Deklaruje przy tym pełną gotowość do dalszych przysług.

Anna Zamoyska zawiadamia Jana Stanisława Jabłonowskiego o skierowaniu na jego dwór rezydenta, który ma na bieżąco donosić jej o lwowskich wydarzeniach. Prosi zarazem wojewodę o pamięć i roztoczenie opieki nad jej sprawami.

Gryzelda Batorówna Zamoyska interweniuje u władz Lwowa w sprawie bezprawnego zatrzymania zamojskich kupców oraz ponad stu kuf małmazji. Powołując się na przywileje nadane Zamościowi przez króla Stefana Batorego, domaga się natychmiastowego zwolnienia poddanych i ich towaru.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Wojewoda krakowski Piotr Zborowski zapewnia władze Lwowa o swoim poparciu w sporze ze szlachtą ruską, która bezprawnie próbuje pociągać mieszczan przed swoje sądy. Podkreśla wagę przywilejów miejskich oraz wyłącznego prawa apelacji do króla, zalecając lwowskiemu magistratowi wnoszenie oficjalnych protestacji w razie nacisków.

Walenty Zieleński przesyła noworoczne powinszowania i przypomina o swoich dawnych usługach prawnych świadczonych adresatowi w Krakowie. Prosi o wstawiennictwo w lwowskim magistracie w sprawie obsadzenia funkcji prokuratora do spraw cywilnych.

Nadawca relacjonuje bieżące wydarzenia i doniesienia z różnych miejsc, wspomina o sejmie, urzędnikach oraz osobach prowadzących korespondencję. Prosi o dalsze informacje lub interwencję. Datownik w treści podaje Lwów, 4 sierpnia 1687 r.; część nazwisk i szczegółów pozostaje niepewna.

Fabian Zywert informuje rezydenta o wyruszeniu króla z wojskami na wyprawę ku Kryłowowi oraz o organizacji podjazdów wojskowych w rejonie Lwowa. Przekazuje optymistyczne wieści o stanie spraw wojskowych, zbliżaniu się Kozaków hetmana Mazepy oraz dementuje krążące fałszywe plotki.

Nadawca zwraca się do adresata w poufałym tonie i omawia sprawy związane z sejmem, posłami oraz korespondencją i urzędnikami. Zwraca uwagę na sytuację polityczną i oczekuje dalszych wiadomości. Poszczególne osoby i szczegóły są częściowo niepewne. List datowano we Lwowie 27 lutego 1687 r.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Fabian Zywiert przesyła Janowi Jabłonowskiemu nadesłaną pocztą korespondencję oraz bieżące wiadomości. Wspomina przy tym z ubolewaniem o smutnych wydarzeniach i żałobie, która dotknęła ród Lubomirskich.

Nadawca relacjonuje podróż lub przemarsz, wspomina o przesyłce/korespondencji oraz o działaniach wojskowych i sytuacji w Warszawie. Część szczegółów jest niepewna. List datowano we Lwowie 18 stycznia 1703 r.; s. 8 zawiera adresową stronę zewnętrzną.

Nadawca opisuje sprawy pieniężne i rozliczenia, podaje widoczne kwoty w tynfach oraz wspomina o osobach i wcześniejszych ustaleniach. Część nazwisk, kwot i kontekstu jest niepewna. Datownik wskazuje Lwów, 17 marca 1690 r.

Nadawca potwierdza otrzymanie wiadomości/listu i zwraca się o dalszą informację lub odpowiedź. Szczegóły sprawy są zwięzłe i częściowo niepewne. Datownik w treści podaje Lwów, 27 sierpnia 1700 r.

Nadawca zwraca się do adresata z prośbą o pomoc i opisuje sprawy publiczne oraz korespondencję związaną z urzędnikami. Część nazwisk i meritum jest niepewna. Datownik listu podaje Lwów, 3 września 1697 r.

Gwardian konwentu franciszkanów we Lwowie zwraca się do dostojnych panów z prośbą o przyznanie części gruntu między murami miasta a konwentem. Uzasadnia, że obecne miejsce jest zbyt ciasne i ubogie, a rozpoczęcie budowy wymagałoby zniszczenia kaplicy, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Wspomina fundację dobrodziejki Zofii (nazwisko niepewne).

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Nadawczyni prosi wojewodę wołyńskiego o pomoc w sporze dotyczącym zobowiązań finansowych i postępowania sądowego. Wspomina apelację, listy oraz osoby zaangażowane w sprawę; szczegółowy przebieg i część nazwisk są niepewne.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.

Wikariusz i komisarz generalny brat Jan Kapistran zwraca się do władz Lwowa z prośbą o patronat i wsparcie budowy nowej bramy oraz pomoc dla miejscowego kustosza. Zapewnia o modlitwie w intencji pomyślności rajców i całego miasta, dziękując za ich dotychczasową gorliwość.

Wacław Karsza interweniuje u rajcy Kupińskiego w sprawie incydentu pobicia komisarza przez pachołka, przekonując, że błahe zajście zostało niepotrzebnie nagłośnione i rozdmuchane aż przed oblicze kasztelana i kanclerza. Wyjaśnia gotowość do zadośćuczynienia i obwinia syndyka miejskiego o celowe podsycanie sporu oraz utrudnianie polubownego załatwienia sprawy.

Gottlieb Kerner informuje Daniela Winiarskiego, że pan wojewoda wciąż nie odebrał zdeponowanych we Lwowie pieniędzy i prosi o wyznaczenie osoby do ich podjęcia z obawy przed pożarem lub przypadkiem losowym. Pyta również o zapotrzebowanie na gotówkę we Lwowie lub Jarosławiu na święty Michał, oczekując pilnej odpowiedzi.

Nadawca pisze o sprawach kupieckich i wspomina Johanna Taylora oraz rozliczenia. Szczegóły transakcji i podpis są trudne do odczytania.

List dotyczy rozliczeń z udziałem Johanna Taylora; widoczna jest wzmianka o sumie 700, ale waluty i kontekstu nie da się ustalić. Podpis i pozostałe szczegóły są częściowo nieczytelne.

Prezydent Lwowa Kazimierz Kirkor wyrzuca rajcom nieobecność na posiedzeniu i ostrzega przed groźbą zajęcia miejskich dóbr Zubrza z powodu braku funduszy na spłatę długu komendantowi. Zwraca się także o pilne instrukcje i wyznaczenie środków na zbliżające się komisje graniczne z panem Brzuchowskim oraz komisję hołoszecką.

Rajcy lwowscy wymieniają uwagi na temat pilnej potrzeby zwołania ogólnej narady miejskiej w obliczu nagłego zagrożenia i obecności wojska. Dyskutują o konieczności odroczenia rozmów lub obradowania mimo trwającego święta.

Kazimierz Kirkor informuje władze Lwowa o pomyślnym zakończeniu sprawy sądowej w Radomiu i zatwierdzeniu zeszłorocznego dekretu. Donosi również o zaciągnięciu pożyczki pod zastaw monstrancji na pokrycie opłat kancelaryjnych oraz o dalszej podróży do Warszawy.

Starosta lwowski Jan Kicki popiera prośbę jezuitów o zgodę na rozebranie grożącej zawaleniem Furty Jezuickiej i wybudowanie w jej miejscu nowej bramy od fundamentów. Apeluje do prezydenta i magistratu Lwowa o bezzwłoczne wydanie pozytywnej decyzji dla dobra bezpieczeństwa publicznego.

Adres listu skierowanego przez Ferdynanda Kickiego do prezydenta, burmistrzów i rajców miasta Lwowa.

Prezydent Trybunału Koronnego ks. Ferdynand Kicki dziękuje władzom Lwowa za nadesłane powinszowania z okazji Nowego Roku. W imieniu Trybunału oraz własnym odwzajemnia życzenia pomyślności i Bożego błogosławieństwa, zapewniając o swoim szacunku.

Józef Klicki interweniuje u prezydenta Lwowa Bema w sprawie stelmacha, który źle naprawił kolaskę podsędka lwowskiego, a za konieczne poprawki bezpodstawnie domaga się dodatkowej zapłaty. Autor listu prosi o ukrócenie zuchwałości rzemieślnika.

Jan Kliszowski, sekretarz królewski, powiadamia władze Lwowa o swoim planowanym ślubie z Marianną Kossakowską, córką komornika ziemi bielskiej. Zwraca się do rajców z prośbą o błogosławieństwo i zaprasza ich na uroczystość wyznaczoną w Warszawie na 22 listopada 1699 roku.

Wojciech Kłodawski zwraca się do wojewody kijowskiego z prośbą o protekcję i list polecający do magistratu lwowskiego w sporze z krawcem Murzyńskim. Mieszczanin ów, wykorzystując powiązania z dworem chorążyny koronnej, bezprawnie i gwałtownie wyrzucił szlachcica wraz z majątkiem z wynajmowanego domu, a następnie zaczął przewlekać proces sądowy.