Katalog źródeł

Notatka przesłana z Monachium w 1873 r. wylicza dane Teresy Kunegundy, dzieci jej małżeństwa z Maksymilianem Emanuelem oraz część dalszego potomstwa. Dane zachowano jako twierdzenia autora notatki, bez weryfikacji historycznej.

Magistrat prosi swych posłów o interwencje i poradę w sprawie miejskich lasów, powinności, Rusinów prowadzących wyszynk, zabranych ryb, nieruchomości, pastwisk, podwód, dochodzenia dotyczącego długów wobec gdańszczan i pogłosek tatarskich. Druga część relacjonuje spór o wykonanie orzeczenia dotyczącego młyna, złożenie sumy 1500 i sprzeciwy Hinków oraz Sieradzkiego. Autorzy skarżą się na postępowanie podstarościego i brak stałej pomocy prawnej; zapowiadają dalsze dokumenty i przesyłają odpis pisma sejmiku wiszeńskiego.

Po przeczytaniu urzędowej deklaracji arcybiskupa Antici zaleca ugodę. Twierdzi, że zamierzone przeniesienie obrazu Matki Bożej z kaplicy ma pozostawić prawa patronatu, fundacje i nabożeństwa nienaruszone, a dalszy proces może narazić magistrat na przegraną, ujmę i koszty. Proponuje mediację duchownego uczonego i przyjaznego obu stronom.

Antici zapewnia o zaangażowaniu w sprawy adresatów i uzyskaniu zakazu Świętej Kongregacji Soboru. Prosi o pełnomocnictwo wystawione na siebie, z prawem ustanowienia Franciszka Stefanoniego lub innego zastępcy, oraz o środki na koszty. Oświadcza, że nie zabiega o własne honorarium.

Autor otrzymał dwa listy, dokumenty oraz przekaz z Warszawy mniejszy od zapowiedzianego: 54 dukaty, odpowiadające 27 dukatom węgierskim, zamiast 30. Przekazuje sprawę Stefanoniemu, do którego należy kierować dalszą korespondencję. Wyjaśnia, że kapituła może poprzeć arcybiskupa, oraz wspomina pismo informacyjne złożone do Kongregacji.

Zmiany kolorów 100 sztuk raszy mogą nadejść zbyt późno. Barker obiecuje także zamówić dwa zegarki u najlepszego wytwórcy w mieście i wyjaśnia ograniczenia sprawdzenia ich chodu.

Osobna karta z trzynastoma pozycjami kolorystycznymi zamówienia na 100 sztuk towaru i prośbą o szybkie zgłoszenie zmian.

Barker zapowiada zamówienie 100 sztuk barwnej raszy koronnej na Dominika oraz oczekuje pieniędzy od Roberta, syna Forbesa.

Barclay wyjaśnia Cummingowi, że przyjął weksel 2200 tymfów, lecz nie ma tej monety. Proponuje szelągi lub talary przy konkretnych stawkach, prosi o kilka dni i ostro krytykuje postawę osoby przedstawiającej weksel.

Barclay akceptuje weksel Cumminga na 2200 tymfów, lecz proponuje zapłatę w talarach lub szelągach. Pani Gera [?] odrzuca inne monety. Autor prosi Forbesa o ocenę i przesyła list przedstawiającej weksel.

Jakub Bochosowicz prosi kupca Artura Forbesa o odroczenie terminu spłaty długu z powodu problemów handlowych wywołanych najazdem nieprzyjaciela. Zwraca się również z prośbą o wstawiennictwo u ojca Forbesa w Gdańsku na rzecz swego syna oraz o ewentualne przekazanie mu pieniędzy wekslem.

Reinhold Bruß dziękuje Arturowi Forbesowi za przekazaną kwotę 50 florenów i potwierdza jej odbiór. Informuje również o pobraniu kolejnych 25 florenów na potrzeby edukacji pasierba w Krakowie, prosząc o uregulowanie tych wydatków.

Reinhold Bruß potwierdza Arturowi Forbesowi odbiór zlecenia na wysyłkę 256 cetnarów sukna do Wrocławia i relacjonuje stan przygotowań do wyprawy wozów. Wspomina o koordynacji działań z Tomaszem Taylorem oraz Ferdynandem Engelhardem, a także o kwestiach rozliczeń frachtu.

Burnett prosi Forbesa o mediację między Johnem Lithgowem a Johnem i Godfriedem Bellami. Relacjonuje bójkę i groźbę dalszej zniewagi jako zasłyszane wiadomości; zaleca ugodę oraz poufność.

Burnett skarży się na brak zwrotu pożyczki 292 sztuk monety przez Williama Thomsona. Zapowiada zlecenie słudze Jamesowi zajęcia należności, jeśli dłużnik nie zapłaci w ciągu tygodnia lub dwóch; wspomina powszechny brak pieniędzy.

George Wastÿ dziękuje Arthurowi Forbesowi za pomoc w sprawach miasta Jarosławia i powierza mu misję odebrania we Lwowie pieniędzy z dwóch weksli od Aleksandra Bayly'ego. Informuje również o handlowym zastoju oraz o śmierci i pogrzebie Andrzeja Pettendricha.

Georgen Wast informuje Arthura Forbesa o pozostawieniu dla niego 300 talarów u pana Thomasa na poczet spłaty długu i dziękuje za udzielony kredyt. Autor zapowiada także swój wyjazd do Jarosławia.

Gałecki składa życzenia noworoczne i wstawia się za Tomaszem [nazwisko niepewne], prosząc o przyjęcie go do miejskiego grona urzędniczego. Wskazuje na starania króla i wspólnych przyjaciół.

Wrocławski kupiec Tomasz Giernott informuje Senat Lwowa o wierzytelności na sumę ponad 624 talarów cesarskich, jaką posiada wobec zmarłego lwowianina Jana Liebschwagera. Prosi władze miejskie o zabezpieczenie i zlicytowanie majątku dłużnika, co pozwoli na zaspokojenie pretensji wierzycieli bez potrzeby kosztownego przyjazdu z Wrocławia.

Kwit i rozliczenie finansowe sporządzone przez Thomasa Giernotta, wykazujące wartość towarów pobranych przez Jana Liebschwagera ze Lwowa. Po odliczeniu częściowej wpłaty autor dokumentu wskazuje pozostałą do zapłaty sumę ponad 297 talarów twardych.

Siostry Franciszka Głogowskiego zdają bratu relację z prac polowych, postępów w zasiewach oraz kłopotów gospodarskich spowodowanych nieposłuszeństwem chłopów i ucieczkami poddanych. Informują również o stratach w pasiece oraz braku pełnego rejestru wysiewów z powodu wyjazdu pani Antoniny.

Thomas Gordon zwraca się do Arthura Forbesa z prośbą o nadesłanie próbek oraz zakup dobrej jakości sukien w odpowiednich kolorach, tak aby dotarły one na początek jarmarku w Jarosławiu. Przypomina o danej obietnicy terminowej dostawy, a w dopisku wspomina o sprzedaży własnego konia.

Thomas Gordon potwierdza odebranie listu od Arthura Forbesa i zapewnia go o rychłym przekazaniu należnych pieniędzy do Rzeszowa. Wyraża także nadzieję, że jego dawny patron zaspokoił już wcześniejsze roszczenia adresata.

Thomas Gordon prosi Arthoura Forbesa o wyegzekwowanie należności od Daniela Bernta, deklaruje spłatę dawnego długu po powrocie z Warszawy oraz zamawia 60 łokci czerwonego adamaszku.

Thomas Gordon przesyła ze Lwowa do krakowskiego kupca Arthura Forbesa list przeznaczony dla oberlejtnanta Jana Vana z prośbą o dopilnowanie rozliczenia finansowego. W liście przesyła również serdeczne pozdrowienia dla adresata, jego żony oraz wspólnych znajomych.

Robert Bell ma uregulować płatność. Gordon tłumaczy opóźnienie trudnościami handlowymi i zamawia fioletową tkaninę oraz 60 łokci czerwonego adamaszku.

Gordon pisze o trudnościach w znalezieniu odpowiednich ludzi, podróży chłopca przez Lublin do Gdańska oraz pobycie króla w Żółkwi.

Gordon stwierdza tylko 69 łokci adamaszku i prosi Forbesa o kontrolę rejestru. Tłumaczy opóźnioną zapłatę i zawiadamia o śmierci Jamesa Gairdna w Warszawie.

Zamówienie tkanin towarzyszy pogłosce o zabójstwie i ograbieniu kupca w drodze z Krakowa do Wrocławia. Gordon wyraża nadzieję, że wiadomość jest nieprawdziwa.

Thomas Gordon zwraca się do pana Ogilviego z prośbą o niezwłoczne wypłacenie panu Forbesowi lub na jego zlecenie kwoty 500 florenów w obiegowej monecie.

Thomas Gordon zapewnia Arthura Forbesa o uregulowaniu weksla zgodnie z obietnicą złożoną w Jarosławiu oraz o wpłacie 500 florenów. Ponawia także prośbę o przesłanie bezpieczną drogą zamówionych materiałów, przede wszystkim czerwonego adamaszku.

Thomas Gordon Młodszy odpowiada na ponaglenia pisarza miejskiego we Lwowie, deklarując uregulowanie należności w wysokości 130 złotych po odliczeniu kwoty wypłaconej na asygnatę lekarzowi. Prosi adresata o ostateczne wykreślenie go z rejestru dłużników.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison negocjuje przyjęcie towarów i spłatę należności przez warszawskich dłużników. Opisuje wadliwe tkaniny, odmowy oraz obietnice zapłaty; pozostaje w mieście, by zebrać pieniądze przed podróżą.

Huison donosi o trudnościach w ściąganiu długów, konkurencji handlarzy jedwabiem i wyborze marszałka. Wspomina też starania o królewski dokument w sprawie Simervalla.

Huison zdaje sprawę z odzyskiwania należności i weksla do Gdańska. Informuje o spłacie jednego dłużnika oraz o przewlekaniu zamknięcia sejmu z powodu sprawy własnego interesu.

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison dziękuje za rekomendację, dzięki której kupił towar na kredyt. Planuje handel na małych jarmarkach, opisuje transport towarów do Krakowa i narzeka na konia, za którego zapłacił 22 [waluta niepewna].

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison odmawia sprzedaży na kredyt klientce o złej opinii płatniczej. Przypomina Berowi Smulowi obietnicę zapłaty 400 [waluta niewskazana] i prosi o towary na jarmark w Krośnie.

Kupiec prosi Forbesa o przesłanie sztuki tkaniny i szerokiej srebrnej pasmanterii dla zainteresowanej szlachcianki. Dopuszcza sprzedaż własnych towarów poniżej podanej ceny, aby uzyskać gotówkę.

Georg Christoph Dietz informuje Thomasa Taylora o porozumieniu z Arthurem Forbesem odnośnie do spłaty zaległych 475 florenów przez pana Ottomüllera. Kupiec deklaruje gotowość przesłania zamówionych towarów na jarmark lipski niezwłocznie po uregulowaniu dawnego długu.

Georg Christoph Dietz dopomina się u Arthura Forbesa o odpowiedź na wcześniejszą korespondencję w związku ze zbliżającym się jarmarkiem św. Michała w Lipsku. Prosi o wydanie panu Altmuellerowi dyspozycji, które pozwolą zadowalająco sfinalizować interesy z udziałem pana Taylora.

Michael Eckmiller informuje Mathiasa Forbesa o podjętych krokach prawnych i rozliczeniach wekslowych wobec dłużników, m.in. Haltersa i Naylora, a także o ekspedycji towarów. Wyraża obawy co do ściągnięcia należności i prosi o nadesłanie dalszych szczegółowych dyspozycji.

Tomasz Zamoyski tłumaczy Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu swoją nieobecność na naradach koniecznością obrony twierdzy zamojskiej przed otaczającym nieprzyjacielem. Deklaruje gotowość do poświęcenia życia i prosi o wsparcie oraz przedłożenie sprawy zgromadzonej szlachcie.

Petter Sommerwelle apeluje do Arthura Forbesa o polubowne zakończenie sporu finansowego i przyjęcie w ramach spłaty długu 200 sztuk tafty. Zwraca uwagę na nieuczciwe działania plenipotentów i prosi o okazanie wyrozumiałości zamiast powiększania jego strat.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o uregulowanie weksla kapitana Barclaya, prosząc o odpowiedź skierowaną na adres w Lublinie. Zwraca się także z prośbą o wyegzekwowanie od Sobaka pozostałej kwoty długu w wysokości 1020 florenów.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming przesyła Arthurowi Forbesowi korespondencję z kapitanem Alexandrem Barclayem z prośbą o przekazanie mu odpowiedzi. Zwraca się także o pomoc pewnej wdowie w wyegzekwowaniu od kapitana należnej jej zapłaty.