Katalog źródeł

Anna Dolska wyraża zmartwienie z powodu niespełnienia przez jej siostrę woli wojewody krakowskiego i jej nieobecności we Lwowie. Prosi adresata, by nie żywił do niej urazy, zapewniając o swojej wierności i gotowości do wyświadczenia innych przysług.

Anna Dolska informuje Jana Jabłonowskiego o wyrażeniu zgody na małżeństwo swojej siostry z panem Stamirowskim oraz o nakłanianiu panny do zaręczyn. Donosi również o sprzeciwie starosty wiśnickiego wobec tego związku i przesyła prowadzoną z nim korespondencję.

Anna Dolska poleca opiece i życzliwości Jana Jabłonowskiego swoich synów, którzy właśnie powrócili z zagranicy. W dopisku na cedułce prosi adresata o wyjednanie dla niej ubogiego Tatara lub Żydka.

Anna Dolska odpowiada wujowi na list dotyczący zabiegów podstolego halickiego, omawiając kwestie intercyzy, dóbr, klejnotów oraz postulując rychłe wyprawienie wesela siostry z należytą wyprawą. Donosi również o oczekiwanym powrocie synów z Wiednia i przesyła pozdrowienia od rodziny.

Anna Dolska martwi się brakiem wiadomości o zdrowiu Jabłonowskich i deklaruje gotowość natychmiastowego przyjazdu, by służyć bratowej pomocą podczas zbliżającego się zimowego połogu. Prosi adresata o przekazanie przewidywanego terminu porodu, aby mogła dostosować plany swojej podróży do Lwowa.

Anna Dolska donosi Janowi Jabłonowskiemu o swoim wyjeździe z Warszawy po daremnym oczekiwaniu na jego przybycie oraz o pomyślnym załagodzeniu urazy królowej w kwestii kwater. Radzi bratu dbać o względy monarchini i poleca mu zaufanego pośrednika, pana Dzięciołtowskiego.

Anna Dolska prosi wojewodę o ratunek i protekcję w obliczu utrapień znoszonych od własnego syna. W dopisku dementuje zarzuty, jakoby wbrew woli adresata zgodziła się na zamążpójście siostry za pana Cetnara.

Stanisław Druszkiewicz ubolewa nad brakiem audiencji i informuje hetmana Jabłonowskiego o zamiarze zdyscyplinowania swego niesfornego syna przed sejmem warszawskim. Wstawia się również za sędzią Jaruntowskim w kwestii ulżenia ciężarów podatkowych w zubożałej dzierżawie królewskiej.

Dumont powiadamia wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, że królowa przy najbliższej poczcie prześle mu list oraz żądane rzeczy. Przy tej sposobności autor przesyła adresatowi życzenia noworoczne i wyrazy szacunku.

Dupont pisze do Stanisława Jana Jabłonowskiego w sprawie należnych mu rozliczeń finansowych z Paryża i Amsterdamu, godząc się na rezygnację z części sumy oraz odsetek. Prosi również wojewodę o protekcję w odzyskaniu należności od pułkownika Saubroy, powołując się na wcześniejsze zapewnienia Jabłonowskiego.

Pułkownik Ebresel potwierdza odbiór funduszy i wykonanie tajnych poleceń w twierdzy białocerkiewskiej oraz zapowiada uroczyste obchody z okazji koronacji monarchy. Pyta również wojewodę o sposób odesłania akt przeprowadzonego śledztwa.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Zawadzki donosi wojewodzie o trudnościach prawnych i niepokojach wywołanych przez konfederatów w okresie bezkrólewia oraz o badaniu sprawy spornych opłat w Mościskach. Informuje również o dużej liczbie beczek miodu pobranych ze Starego Dna i pańskiej pasieki, zapowiadając bezwzględne rozliczenie arendarza.

Filip de Zagly donosi wojewodzie wołyńskiemu o zakończeniu przymusowego pobytu w Erzurum i planowanym wyruszeniu na dwór szacha z poselstwem. Nalega na przysłanie listu królewskiego dla perskiego władcy, ostrzegając zarazem przed powierzaniem misji dyplomatycznych duchownym.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski powiadamia wojewodę wołyńskiego o rezygnacji z udziału w Trybunale Skarbowym z powodu braku jednomyślności sejmików i trudności aprowizacyjnych. Przesyła także pożądane pisma polityczne oraz składa adresatowi życzenia bożonarodzeniowe.

Biskup Andrzej Chryzostom Załuski dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za nadesłanie dokumentów komisji lwowskich i wyraża nadzieję na rychłe załagodzenie kryzysu oraz przywrócenie pokoju w państwie. Donosi także o swoim nagłym wyjeździe do Warszawy na wezwanie prymasa oraz o trudnościach związanych z nastrojami wojska i zjazdem szlachty.

Sufragan płocki Marcin Załuski zapewnia wojewodę wołyńskiego o swojej nieustannej wierności i zabieganiu o jego łaskę. Tłumaczy się z trudności związanych z przemieszczeniem stad koni na Żółkiewszczyznę oraz wyjaśnia starania o kontrakt od królowej.

Franciszek Zamoyski zwraca się do adresata z prośbą o protekcję w skarbie królewskim w Krakowie dla deputowanych wojskowych starających się o wypłatę zaległego żołdu. Zależy mu na sprawnym załatwieniu sprawy, aby żołnierze z pieniędzmi bezpiecznie i szybko powrócili do macierzystych chorągwi.

Franciszek Zamoyski prosi wojewodę ruskiego o poparcie u skarbu królewskiego deputatów przysłanych przez stolnika pruskiego. Apeluje o wyznaczenie przedstawiciela, który pomoże im w bezzwłocznym załatwieniu sprawy.

Franciszek Zamoyski dziękuje wojewodzie Jabłonowskiemu za słowa pociechy i kondolencje nadesłane po śmierci jego rodzonego brata. Zapewnia o szacunku, jakim zmarły darzył adresata, oraz deklaruje własne uniżenie i oddanie.

Tomasz Józef Zamoyski dziękuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za protekcję u wojewody krakowskiego, która zapewniła pomyślny przebieg sesji sejmiku wiszeńskiego. Poleca się jego dalszej życzliwości oraz przekazuje pozdrowienia od braci.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla Augusta II w celu powstrzymania rozlokowania wojsk saskich w dobrach ordynackich. Przypomina, że zgodnie z wolą fundatora i zmarłego męża Ordynacja Zamojska powinna pozostawać pod bezpośrednią protekcją monarchy.

Anna Zamoyska dziękuje wojewodzie wołyńskiemu za życzliwość i łaskawe przyjęcie jej dzieci podczas ich wizyty u kasztelana krakowskiego we Lwowie. Zapewnia adresata o dozgonnej wdzięczności, gotowości do posług oraz przesyła ukłony dla jego małżonki.

Anna Zamoyska prosi wojewodę wołyńskiego Jana Janusza Koniecpolskiego o potwierdzenie, czy powinna wypłacić kwartę żołnierzowi pana Zaychowskiego, który przybył bez urzędowej asygnacji. Autorka obawia się podwójnego wydatku, powołując się na podobną stratę finansową poniesioną przez jej siostrę.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o interwencję oraz zabezpieczenie cząstki tzw. chleba królewskiego. Liczy na życzliwe poparcie adresata i wojewody krakowskiego, deklarując wdzięczność za okazaną pomoc.

Anna Zamoyska zwraca się do Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u nowo obranego monarchy za zubożałym dyplomatą, dawnym rezydentem w Stambule i Wiedniu. Prosi o otoczenie go protekcją i pomoc w przyjęciu go w poczet sług oraz dworzan królewskich.

Anna Zamoyska informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przygotowaniu i skierowaniu pod jego dowództwo wymaganych prawem oraz ordynansem ludzi. Autorka listu poleca wyprawionych żołnierzy opiece adresata, dziękując za dotychczasową życzliwość.

Anna Zamoyska zwraca się do wojewody ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo u generała wielkopolskiego, by ten zrezygnował z popierania ks. Koszanowskiego na opactwo lądzkie na rzecz jej brata. W postscriptum prosi także o poparcie zabiegów o zwolnienie opactwa wągrowieckiego z ciężarów wojskowych.

Anna Zamoyska prosi wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o interwencję u króla w obronie zrujnowanego przez wojska nadworne starostwa bolechowskiego. Powołuje się przy tym na testament zmarłego męża, który powierzył Jabłonowskiemu opiekę nad swoją rodziną i majątkiem.

Anna Zamoyska poleca swoich synów życzliwości wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego, prosząc go o wstawiennictwo i zarekomendowanie ich protekcji jego ojca, kasztelana krakowskiego. W zamian za doznaną łaskę autorka zapewnia o dożywotnim oddaniu synów oraz własnej wdzięczności.

Korespondent zdaje sprawę z pozycji wojsk koronnych pod Kamieńcem Podolskim, braku aktywności nieprzyjaciela oraz doniesień o sukcesach wojsk moskiewskich w walkach z Tatarami. Informuje także o przemieszczeniu się pary królewskiej w kierunku Buczacza na planowaną naradę wojenną z hetmanami.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Fabian Zywiert przesyła Janowi Jabłonowskiemu nadesłaną pocztą korespondencję oraz bieżące wiadomości. Wspomina przy tym z ubolewaniem o smutnych wydarzeniach i żałobie, która dotknęła ród Lubomirskich.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o należytym wyprawieniu korespondencji opóźnionej przez trudną przeprawę kuriera przez Wisłę oraz o nocnych strażach regimentów i cechów na wałach Lwowa. Wspomina także o przybyciu do miasta osłabionego pana Gościmińskiego.

Fabian Zywert donosi o przybyciu do Lwowa wysłannika wojewody wileńskiego, który domaga się zwrotu dział spod Kamieńca i relacjonuje wysokie kontrybucje nałożone na Litwie przez wojska saskie. Informuje również o śmierci i pogrzebie łowczego halickiego Kurdwanowskiego.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o rozpoczęciu ekspedycji listów przez pana Lamprechta oraz deklaruje pełną gotowość do dalszych wysyłek pod warunkiem otrzymania dokładnych instrukcji. Do listu dołącza także aktualne wiadomości.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o wykonaniu polecenia i przesłaniu asygnaty na dwieście talarów panu Radzowskiemu za pośrednictwem Dominika Winklera, po odebraniu sumy od pana Szymunowicza. Przy okazji autor przesyła adresatowi uniżone życzenia pomyślności i łask Bożych na nowo rozpoczęty rok.

M. Iskra przesyła Janowi Jabłonowskiemu list od namiestnika chorągwi i prosi o pilne wstawiennictwo oraz wypłatę funduszy ze szkatuły na poczet asygnacji chlebowych. Wyjaśnia, że nie posiada własnych środków na zaspokojenie żądań żołnierzy i obawia się ich wzburzenia, jeśli nie zostaną zaspokojeni finansowo.

Jan Kamocki relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu nastroje polityczne w Paryżu oraz potwierdza zawarcie pokoju z Sabaudią i przygotowania do przyjazdu sabaudzkiej księżniczki. Donosi także o ruchach wojsk w Katalonii i Flandrii oraz zapowiada przesłanie traktatu medycznego dla hetmana Jabłonowskiego.

Jan Kamocki relacjonuje wojewodzie wołyńskiemu Janowi Jabłonowskiemu uroczystości w Paryżu z okazji zawarcia pokoju z Sabaudią oraz pogłoski o hiszpańskim dworze i poparciu Francji dla kandydatury Jakuba II na tron Polski. Informuje również o stanie zdrowia Ludwika XIV, który mimo bolesnego zabiegu nacięcia ropnia nieprzerwanie kieruje sprawami państwa.

Jean Kamocki donosi Janowi Jabłonowskiemu z Paryża o pogłoskach dotyczących planowanego oblężenia Barcelony oraz o ruchach wojsk francuskich w Katalonii. Informuje także o bezruchu militarnym we Flandrii z powodu mrozów oraz o aresztowaniu stronnika, który zdradził plany króla Jakuba.

Jean Kamocki informuje Jana Jabłonowskiego o bieżącej sytuacji wojennej w Europie, w tym o spodziewanej kapitulacji Sabaudii, działaniach we Flandrii i manewrach morskich. W dopisku prosi o pomoc w uregulowaniu długu zaciągniętego w Paryżu przez hrabiego Leszczyńskiego, za którego poręczył.

Proboszcz rudzki Stanisław Kłoziński odpiera przed wojewodą ruskim zarzuty dotyczące rzekomego zastraszania i wymuszania zeznań na Żydzie Szrajerze. Prosi adresata o pomoc w wyegzekwowaniu korzystnego dekretu sądu grodzkiego przemyskiego.

Marcin Kątski prosi adresata o wstawiennictwo u kasztelana krakowskiego w kwestii poboru żołdu w województwach poznańskim i kaliskim. Wskazuje, że wszelkie szczegóły sprawy przedstawią osobiście rekomendowani przez niego oficerowie.

Pisarz Korendowic zdaje sprawę wojewodzie ruskiemu Janowi Jabłonowskiemu z postępowania egzekucyjnego przeciw zadłużonemu Żydowi Moszkowi na rzecz pana Zontaka. Donosi o bezczelnej próbie przekupstwa ze strony dłużnika i ostatecznie przekazuje sprawę pod bezpośredni osąd wojewody.