Katalog źródeł

Niemieckojęzyczny list handlowy dotyczy rozliczeń i zobowiązań finansowych. Pismo zawiera odniesienia do kwot, ale z powodu trudnego odczytu nie można bezpiecznie odtworzyć pełnego rachunku ani dokładnej prośby.

List w języku niemieckim dotyczy korespondencji handlowej i rozliczeń; konkretna sprawa pozostaje niepewna z powodu trudnego pisma. Widoczne są liczby/odniesienia finansowe, ale nie pozwalają one samodzielnie ustalić całego rozliczenia.

Sommer pisze o otrzymanej wiadomości i sprawie rozliczenia lub długu; wspomina o oczekiwanym wyjaśnieniu. Część słów i szczegóły sprawy pozostają niepewne.

Sommer odpowiada na wcześniejszą wiadomość Forbesa, wspomina o przesłanej lub oczekiwanej rzeczy i prosi o dalszą informację. Szczegóły korespondencji są częściowo nieczytelne.

Sommer odpowiada na wiadomości, wspomina o sprawie prowadzonej w związku z Forbesem i prosi o dalsze informacje. Szczegóły interesu oraz niektóre osoby nie są pewne.

Sommer przekazuje Forbesowi wiadomości o sprawie oraz wspomina osoby i wcześniejsze ustalenia. Tekst jest częściowo uszkodzony i nie pozwala pewnie odtworzyć wszystkich szczegółów.

Nadawca zwraca się do Arthura Forbesa w sprawie rozliczeń, wspomina Roberta Forbesa i należne pieniądze oraz odnosi się do wcześniejszej korespondencji. Widać prośbę o rozważenie sprawy i dalszą odpowiedź; szczegóły rachunku oraz relacje między wymienionymi osobami są częściowo nieczytelne.

W drugim anglojęzycznym liście nadawca omawia należności i rozliczenia, wspomina korespondenta odczytywanego jako “Mr Marshbee” (nazwisko niepewne) oraz kilka kwot, m.in. £200 i £300. Szczegóły rachunku i proponowanego rozliczenia są częściowo nieczytelne. S. 5 zawiera dalszy ciąg/zakończenie oraz zapis adresowy na złożonej karcie.

Kolejny list do Arthura Forbesa omawia rozliczenia, należne pieniądze i sposób ich przekazania; pojawiają się wzmianki o kwotach oraz osobach związanych z rachunkiem. Datownik częściowo wygląda na „Wostanowicz, day 8 7bris”, ale rok i miejscowość wymagają weryfikacji. Karta adresowa podaje Arthura Forbesa jako kupca w Szkocji.

Trzeci anglojęzyczny list kontynuuje temat rachunków i płatności. Nadawca wspomina o rozliczeniu oraz kwotach rzędu £200–£300, rozważa sposób zwrotu należności i prosi o dalszą odpowiedź. Część kwot i relacji między osobami pozostaje niepewna. S. 7 zawiera krótkie zakończenie i kartę adresową.

Anglojęzyczny list omawia rozliczenia i należności między nadawcą a korespondentem. W czytelnych fragmentach pojawia się wzmianka o bracie Gabrielu, kwocie £300 oraz zwrocie/rozliczeniu pieniędzy; szczegółów rachunku nie można pewnie odtworzyć. Zakończenie i karta adresowa znajdują się na s. 3.

Nadawca wspomina wyjazd do Lublina w celu odebrania pieniędzy i zwraca się do adresata z prośbą dotyczącą tej sprawy. W tekście pojawia się także Pan Starosta Łomżyński (odczyt niepewny). Nieczytelne fragmenty nie pozwalają ustalić kwoty, przebiegu sprawy ani dokładnych relacji między osobami. W końcowej formule datującej czytelne są maj i rok 1650, lecz dzień jest nieustalony.

Nadawca opisuje sprawę należności lub długu i przytacza częściowe zestawienie kwot oraz wcześniejszych rozliczeń. Dokument zawiera sumy i działania rachunkowe, ale uszkodzenia oraz trudne pismo nie pozwalają bezpiecznie odczytać wszystkich pozycji ani sumy końcowej.

Nadawca zwraca się do Forbesa w sprawie długu lub należności, wspomina o obiecanej zapłacie i o towarze/rozliczeniu związanym z piwem. Prosi o uregulowanie sprawy; szczegóły i kwoty są niepewne.

Gwardian konwentu franciszkanów we Lwowie zwraca się do dostojnych panów z prośbą o przyznanie części gruntu między murami miasta a konwentem. Uzasadnia, że obecne miejsce jest zbyt ciasne i ubogie, a rozpoczęcie budowy wymagałoby zniszczenia kaplicy, w której przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Wspomina fundację dobrodziejki Zofii (nazwisko niepewne).

Nadawczyni prosi wojewodę wołyńskiego o pomoc w sporze dotyczącym zobowiązań finansowych i postępowania sądowego. Wspomina apelację, listy oraz osoby zaangażowane w sprawę; szczegółowy przebieg i część nazwisk są niepewne.

Nadawczyni przesyła adresatowi przywilej zgodnie z wcześniejszą obietnicą, aby został przedstawiony królowej. Wspomina o swoich ludziach i prosi o dalszą pomoc; część sformułowań jest niepewna.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o uregulowanie weksla kapitana Barclaya, prosząc o odpowiedź skierowaną na adres w Lublinie. Zwraca się także z prośbą o wyegzekwowanie od Sobaka pozostałej kwoty długu w wysokości 1020 florenów.

Thomas Cuming dopytuje Arthura Forbesa o zamówione bele wrocławskiego płótna pakowego oraz usprawiedliwia opóźnienie w zwrocie pieniędzy przedłużającą się sprzedażą towarów. Prosi również o przekazanie listu panu Maitlandowi i pobranie od niego 1000 florenów na poczet swojego rachunku.

Thomas Cuming przesyła Arthurowi Forbesowi korespondencję z kapitanem Alexandrem Barclayem z prośbą o przekazanie mu odpowiedzi. Zwraca się także o pomoc pewnej wdowie w wyegzekwowaniu od kapitana należnej jej zapłaty.

Autor pisze o planowanym spotkaniu, podziale wspólnego towaru (odczyt „wine” prawdopodobny) i poniesionej stracie po wyłożeniu własnych pieniędzy. Warunki przedsięwzięcia i część nazw miejsc są nieczytelne.

Thomas Cuming informuje Arthura Forbessa o przekazaniu jego słudze stu florenów na opłacenie ośmiu wozów. Przeprasza za trudności i prosi o cierpliwość, tłumacząc się zastojem handlowym i brakiem zysków ze sprzedaży wina.

Thomas Cumming zapowiada wizytę u Arthura Forbesa w celu uregulowania pożyczki zgodnie z wcześniejszą obietnicą. Prosi także o wymianę zakupionej we Lwowie tafty na inne towary z powodu niefortunnego wypadku.

PDF s. 16: odrębny list z datownikiem 13 grudnia 1691; s. 17: karta adresowa do Arthura Forbesa w Moskwie.

PDF s. 6: list datowany w Jarosławiu 9 listopada 1685; s. 7: karta adresowa do Arthura Forbesa w Moskwie.

PDF s. 14: list z Jarosławia datowany 12 grudnia 1691; s. 15: karta adresowa do Arthura Forbesa w Moskwie.

Wykaz rachunkowy i zestawienie należności/kwot; dokładne pozycje i część sum są trudne do odczytania.

Fragment polskiego pisma; zachowany tekst zaczyna się w środku wywodu i kończy bez pewnego datownika ani adresu.

PDF s. 8: list z Jarosławia 11 listopada 1685; s. 9: karta adresowa do Arthura Forbesa w Moskwie.

PDF s. 10–11: list datowany w Jarosławiu; tekst przechodzi z s. 10 na 11. S. 12: karta adresowa do Arthura Forbesa w Moskwie.

PDF s. 4: list z datownikiem jarosławskim i podpisem; s. 5: karta adresowa do Arthura Forbesa, kupca w Moskwie.

Memoriał przedstawiony Janowi Małachowskiemu, kanclerzowi wielkiemu koronnemu, dotyczy należności związanej z sumą 400 czerwonych złotych. Autor opisuje wcześniejsze zobowiązanie i sprawę spadku/testamentu; prosi o zalecenie magistratowi lwowskiemu, występującemu jako egzekutor testamentu, aby uregulował należność wraz z należnymi odsetkami. Szczegóły relacji między osobami i dokładne warunki długu wymagają dalszej kontroli. Nagłówek dokumentu podaje, że memoriał został złożony 28 maja 1760 r.

Gottlieb Kerner informuje Daniela Winiarskiego, że pan wojewoda wciąż nie odebrał zdeponowanych we Lwowie pieniędzy i prosi o wyznaczenie osoby do ich podjęcia z obawy przed pożarem lub przypadkiem losowym. Pyta również o zapotrzebowanie na gotówkę we Lwowie lub Jarosławiu na święty Michał, oczekując pilnej odpowiedzi.

Samuel Benedict Kessler zaprasza Arthura Forbesa na swój ślub z Elżbietą, córką gdańskiego kupca Roberta Lauendela, który ma się odbyć 15 lutego 1686 roku w Gdańsku. Prosi adresata o zaszczycenie uroczystości swoją obecnością, modlitwę w intencji nowożeńców oraz udział w przyjęciu weselnym.

Nadawca pisze o sprawach kupieckich i wspomina Johanna Taylora oraz rozliczenia. Szczegóły transakcji i podpis są trudne do odczytania.

List dotyczy rozliczeń z udziałem Johanna Taylora; widoczna jest wzmianka o sumie 700, ale waluty i kontekstu nie da się ustalić. Podpis i pozostałe szczegóły są częściowo nieczytelne.

Johann Ketschir wyraża ubolewanie z powodu zbyt niskiego upustu zaoferowanego przez Arthura Forbesa przy zakupie hebli i ponawia prośbę o opuszczenie 63 florenów w celu uniknięcia strat. W liście wspomina również o zbliżających się terminach uroczystości weselnych.

Józef Klicki interweniuje u prezydenta Lwowa Bema w sprawie stelmacha, który źle naprawił kolaskę podsędka lwowskiego, a za konieczne poprawki bezpodstawnie domaga się dodatkowej zapłaty. Autor listu prosi o ukrócenie zuchwałości rzemieślnika.

Jacob Koller potwierdza Peterowi Forbesowi odbiór 550 florenów w ortach doręczonych przez Thomasa Taylora oraz przesyła rachunek za towary wysłane do Jarosławia. Prosi o uregulowanie brakującej kwoty na ręce Jacoba Thonarta i wspomina o przychylności pisarza celnego.

Jacob Koller relacjonuje Peterowi Forbesowi odprawę celną i rewizję transportu sukna w Toruniu, przedstawiając szczegółowe rozliczenie opłat i doszacowań dokonanych przez pisarza celnego. Informuje o pomyślnym przepuszczeniu części ładunku bez cła oraz przesyła przekaz pieniężny na 390 złotych i 24 grosze.

Jan Komarnicki donosi lwowskiemu ekonomowi Skrzyszewskiemu, że Dukackiewiczowi nie udało się zebrać należnego czynszu, w związku z czym prosi o pożyczenie 100 florenów na strawne dla sług. Przy adresie umieszczono dyspozycję nakazującą wypłatę 100 złotych w rublach.

Wojewoda sieradzki Aleksander Koniecpolski wstawia się u władz miasta Lwowa za swoim sługą, panem Laskiewiczem, procesującym się o grunt należny mu z prawa dziedziczenia. Prosi adresatów o przychylenie się do prośby i wydanie rychłego wyroku przysądzającego sporną własność prawowitemu spadkobiercy.

Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez magistrat lwowski dzierżawcy jego ceł sandomierskich przed Trybunał. Hetman żąda odstąpienia od pozwu, powołując się na senatorskie przywileje oraz dawny wyrok w analogicznej sprawie.

Nadawca wyraża niezadowolenie z rozstrzygnięcia lub odpowiedzi magistratu w sprawach Brodów i Hołobowa. Wspomina też o sprawie Pana Donhoffa, lecz jej szczegóły są nieczytelne. Datowany w Barze 14 kwietnia 1636 r.

Kasztelan krakowski Stanisław Koniecpolski rekomenduje władzom Lwowa przenoszącego się tam Petera Rolego. Prosi magistrat o życzliwe przyjęcie go do grona obywateli i nadanie mu praw miejskich.

Hetman Stanisław Koniecpolski przyznaje miastu Lwowu rację w sporze z perskimi kupcami, którzy naruszyli lwowskie prawo składu. Z uwagi na brak chęci zysku ze strony władz miejskich oraz współczucie dla cudzoziemców nakłonił jednak syndyka do zawarcia z nimi polubownej ugody.

Hetman Stanisław Koniecpolski informuje władze Lwowa, że choć kupcy perscy naruszyli lwowski przywilej składu, z litości i zgodnie z intencją rajców doprowadził do zawarcia z nimi ugody za pośrednictwem syndyka miejskiego. Zaznacza, że sprawa ma posłużyć za przestrogę dla innych zagranicznych kupców, by nie omijali prawa składu.

Hetman Stanisław Koniecpolski wyraża oburzenie z powodu pozwania przez władze Lwowa arendarza cła sandomierskiego przed Trybunał Koronny i domaga się zaniechania procesu. Przypomina o senatorskich prawach do pobierania dochodów oraz powołuje się na korzystny dla siebie precedens prawny z czasów swojego poprzednika.

Hetman Stanisław Koniecpolski interweniuje u władz Lwowa w obronie swojego lekarza Jakuba, któremu przedwcześnie nakazano opuszczenie dzierżawionego folwarku zamarstynowskiego. Żąda pozostawienia doktora przy dzierżawie, argumentując to poniesionymi przez niego nakładami na gospodarstwo oraz gotowością wpłacenia do kasy miejskiej sumy równej ofercie konkurenta.

Hetman Stanisław Koniecpolski odpowiada magistratowi lwowskiemu na kwestie sporne i zapowiada stanowczą reakcję na bezprawne obciążanie ubogiej ludności kosztami kwaterunku przez regiment Denhoffa. Informuje o wydaniu rozkazów mających ukrócić nadużycia wojskowych i zapewnić sprawiedliwość poszkodowanym.