Katalog źródeł

Królowa dziękuje Małachowskiemu za uwagi o jej zamierzonym wyjeździe dla wypełnienia ślubu pielgrzymki do progów apostolskich. Zapowiada wdzięczność przy każdej sposobności. Francuski dopisek mówi o szacunku i przyjaźni oraz zawiera ukłony dla żony adresata.

Armand dziękuje za list i życzliwość. Królowa, po rozmowie z nim o małżeństwie pana Staniroffskiego [?], napisała do pani Kazmirienskiej [?], aby mu pomogła. Autor donosi o niepomyślnych wiadomościach z Rosji i Litwy dotyczących spraw królowej oraz przytacza listy z Paryża o dobrym przyjęciu książąt przez gubernatorów na trasie podróży. Przekazuje pozdrowienia królowej, omawia korespondencję z księciem Aleksandrem i zapewnia o usługach wobec córki adresata.

Armand przedstawił królowej list adresata i jego zamiar uczczenia pamięci zmarłego króla. Królowa podziękowała za jego oddanie jej synom. Korespondent relacjonuje bardzo dobre przyjęcie książąt w Paryżu przez Monsieur i zapewnia adresata o gotowości do usług.

Hrabia de Béthune prosi, aby adresat zadowolił się przy tej poczcie jego dobrą wolą, i zapewnia o swym oddaniu. Powód ograniczenia długości listu pozostaje częściowo nieczytelny.

Armand wyjaśnia niewielką liczbę przesyłanych wiadomości, powołując się na dyskrecję sekretarza. Królowa i książę Jakub czują się dobrze i pozostają w dobrych stosunkach. O podróży królowej do „Russie” mówi się nadal, ale data wyjazdu nie jest ustalona. Książęta przebywają w Paryżu; kardynał, dziadek adresata, cierpi na przeziębienie i podagrę.

Autor krytycznie odnosi się do sprzecznych doniesień o flocie i rokowaniach, wyjaśnia opóźnienia poczty oraz broni sposobu, w jaki przekazywał informacje dotyczące elektora bawarskiego i polskiej elekcji.

Duport wyjaśnia opóźnienie odpowiedzi i donosi o galiocie, który wypłynął z Gdańska osiemnastego dnia oraz został odprawiony w komorze celnej dwudziestego drugiego. Obawia się, że wojna utrudni przewóz koni i wjazd z nimi do Francji.

De Baluze cieszy się z poprawy relacji adresata z królową. Przekazuje wersję oświadczeń straconych uczestników spisku przeciw Wilhelmowi Orańskiemu, zaczerpniętą z gazety holenderskiej, i broni Jakuba II oraz Francji przed zarzutem współudziału. Wspomina ruchy flot francuskich oraz stan zdrowia króla i odłożony wyjazd dworu na Ruś.

Zmiana odbiorcy oraz terminu realizacji tej samej płatności 180 florenów: Seneca ma otrzymać sumę po okazaniu pisma zamiast wypłaty oficerowi 2 marca.

Autor pożyczył na podróż 180 florenów dobrej monety od podpułkownika Boyma [?]. Prosi Forbesa o zapewnienie wypłaty 2 marca we Lwowie i dołącza zobowiązanie.

Autor otrzymał odpowiedź sześć mil za Żółkwią i podpisał załącznik. Upoważnia Forbesa do rozliczenia z Seneką; oficer może występować jedynie z jego pełnomocnictwem.

Prośba do Forbesa o wyprawienie do Mościsk pozostawionych towarów: dwóch skrzyń związanych powrozami i trzeciej wymagającej zabezpieczenia. Wosk ma na razie pozostać w sklepie.

Baillie dziękuje za obietnicę i żartobliwie odnosi się do rezygnacji Forbesa z alkoholu. Zapewnia o własnej stałości wobec króla K.W. i ostrzega przed francuskim stronnictwem, którego wpływy w Polsce uważa za znaczne.

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie informuje o przybyciu do Rzeszowa i złym rynku. Narzeka na brak wpływów, nieobecność znajomych z Siedmiogrodu i Wołoszczyzny oraz brak należności z Podola i Ukrainy. Opisuje powódź, która miała zniszczyć cesarskie obozowisko oraz zasoby.

Radość z powrotu zięcia i porodu córki łączy się z troską o portrety i przesyłki. Markiza prosi o przeciwdziałanie posunięciom korzystnym dla cesarza kosztem Francji oraz listy do pokazania na dworze. Wypomina zięciowi przemilczenie słów królowej na jej temat.

Autor pisze o pogodzeniu się ze szlachetnym magistratem i oczekiwaniu na żądania przedstawione na piśmie. Proponuje rozmowę i zaprasza adresata do siebie nazajutrz przed obiadem. Adres wskazuje sekretarza królewskiego Franchiego.

Bielski zarzuca starszym kahału zakaz szynkowania wina pod groźbą klątwy. Prosi o obwołanie na rynku i przedmieściach dawnego zwyczaju oraz przysłanie sługi miejskiego i trębacza.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Kupiec z Lipska pisze Forbesowi o rozliczeniu, pośredniku w Warszawie i zamówionym asortymencie. Zapowiada przygotowanie towarów na termin Michała; część nazwisk i warunków nieczytelna.

Podziękowanie za pośrednictwo przy zawarciu kontraktu. Brownowie skarżą się na spadające ceny zboża i trudnego kontrahenta; proszą o dopilnowanie dobrego przygotowania pszenicy przed dostawą.

Po powrocie z górskich dóbr autorka potwierdza odbiór relikwii. Pyta o wiek adresata podczas pierwszego pobytu we Francji, kolegium, długość nauki oraz koszty utrzymania.

Autorka dziękuje za informacje o kolegium adresata. Wyjaśnia, że myśli o nim dla syna, ale nie chce jeszcze powiadamiać ani chłopca, ani jego guwernera.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Wielopolska tłumaczy, że choroba oczu uniemożliwia jej własnoręczne pisanie. Wyraża troskę o siostrzenicę i pyta o kobietę z klasztoru umiejącą haftować drobnym ściegiem.

Autorka gratuluje adresatowi bezpiecznego przybycia i szczęśliwego porodu jego żony. Dziękuje za solidarność wobec nieszczęścia Sapiehów i prosi o bezpieczne przesłanie relikwii.

Wielopolska dziękuje za życzliwość i chce odwzajemnić pomoc. Niepokoi się o zdrowie siostrzenicy; przekazuje także pozdrowienia i wiadomość, że znajomi oczekują adresata.

Autor zapowiada rozmowę podczas konwokacji, wspomina wyjazdy z Warszawy i prosi o sok cytrynowy oraz wiadomości z Warszawy, Moskwy i Wschodu.

De Villar przekazuje wojewodzie list pana Duporta przez domowników we Lwowie. Objaśnia drogę odpowiedzi przez pakiet korespondencyjny i deklaruje gotowość do dalszych usług.

Galbraith tłumaczy opóźnienia zapłat, wymienia przekazanie 1000 zł oraz dalsze kwoty przekazane we Lwowie. Prosi Forbesa o cierpliwość i zachowanie zaufania.

Gładyszewicz dziękuje Forbesowi za wzgląd okazany jego matce za pośrednictwem brata adresata. Zapewnia o wdzięczności i gotowości wzajemnych usług.

Gładyszewicz poleca Forbesowi wysłanego w swoich interesach posłańca i prosi o pomoc stosownie do jego potrzeb, obiecując wzajemność.

Gładyszewicz prosi Forbesa o wyłożenie 2300 zł dla wskazanego kupca. Zapowiada szybki zwrot przez siebie lub swojego czeladnika i zapewnia, że polega na pomocy adresata.

Davia ocenia, że pokój z Turkami nie pojedna skłóconych stron, a Włochy mogą ucierpieć bardziej niż Polska. Wyraża chęć obserwowania spraw z wielkiego oddalenia i wskazuje Prusy jako pozostałe źródło obaw.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Kardynał d’Arquian zamierza dochodzić zadośćuczynienia za zniewagę w Magierowie i prosi wojewodę o przysłanie potrzebnych akt ze Lwowa. Przekazuje pozdrowienia hetmanowi i rodzinie adresata.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

Markiz prosi adresata o sprawdzenie zasłyszanej wiadomości o obrazie ze strony pana kasztelana.

Autor pisze siostrzenicy o sprawach, o których wcześniej rozmawiali, i zapewnia o swoim przywiązaniu.

Markiz przypomina o wcześniejszych listach i niezrealizowanej zapłacie, prosząc adresata o pomoc.

Markiz prosi o interwencję w sprawie należności i sporu przed sądem grodzkim, wskazując świadków oraz potrzebę wyjaśnienia wydarzeń.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Nadawca opisuje przyjazd wraz z rodziną, wspomina Monsieur l'ambassadeur, jeńców oraz sporządzenie ich wykazu. Pisze o rekomendowaniu pewnej osoby i jej sprawie przed wysokimi dostojnikami oraz o planach związanych z Konstantynopolem. Zakończenie zawiera formułę uniżonego sługi i zwrot do «Votre Excellence». Data 16 marca 1725 r. jest zgodna z opisem okładki i słabo czytelną datą przy zakończeniu.

Nadawca dziękuje za zarządzenie odebrania „delinquenta” przez komornika Chełmickiego i wspomina o przekazaniu go do dalszej dyspozycji podskarbiego koronnego we Lwowie. Dalsza prośba i szczegóły są częściowo nieczytelne. Datownik: Podhorce, 21 marca 1756 r.

Nadawca nawiązuje do wcześniejszej korespondencji i prosi o życzliwe wsparcie w sprawie probostwa lwowskiego. Wspomina osoby związane z tą sprawą, lecz nazwiska i część wywodu są nieczytelne. List datowano w Zamościu 13 lutego 1762 r.

Nadawczyni pisze, że cieszyła się, iż adresat „wziął wdowę Małachową” (sens tego zwrotu wymaga ostrożności), ponieważ miała ona zachowywać do niego wielkie przywiązanie. Dalej wspomina o pogłoskach, własnej chęci odwiedzin/wyjazdu oraz o sprawach adresata, lecz dalszy tok listu jest częściowo nieczytelny. Podpis wskazuje na Annę jako uniżoną sługę. Końcowy zapis datacyjny zawiera „Maii 1773”, ale dzień i miejscowość nie są pewne.

Nadawca omawia kontrakt i rachunki oraz prosi adresata o działanie w sprawie opisanej w liście. Pojawiają się wzmianki o procentach/odsetkach i należnościach; szczegółów rozliczenia nie można pewnie odtworzyć. Datownik podaje 2 lutego 1703 r.; miejscowość jest niepewna.

Nadawca omawia sprawę adresata, w której pojawiają się kontrakt, należności lub zobowiązania oraz rozliczenie. Zachowany tekst jest trudny; konkretnej kwoty, stron kontraktu ani żądanej decyzji nie można ustalić. Datownik nieczytelny.

Nadawca omawia rachunki i rozliczenia, wspominając należności oraz sprawy między adresatem a osobami trzecimi. Brak pewnego datownika, a szczegóły kwot i rozrachunku są nieczytelne.