Katalog źródeł

Michael Eckmiller informuje Mathiasa Forbesa o podjętych krokach prawnych i rozliczeniach wekslowych wobec dłużników, m.in. Haltersa i Naylora, a także o ekspedycji towarów. Wyraża obawy co do ściągnięcia należności i prosi o nadesłanie dalszych szczegółowych dyspozycji.

Michael Eckmüller przedstawia Arthurowi Forbesowi stan bieżących spraw finansowych, w tym kwestię roszczeń spadkobierców Schafferkinda oraz kwestie spornych sum i obligów. Deklaruje przy tym dalszą pomoc i dbałość o interesy adresata.

Michael Eckmüller informuje Mathiasa Forbesa o nabyciu zamówionych tkanin jedwabnych w Gdańsku oraz o problemach z ich ekspedycją wynikających z nadejścia listu królewskiego. Wyjaśnia także koszty towaru, uzyskane rabaty i zapowiada przesłanie rachunków przez Alexandra Forbesa.

Kupiec z Lipska potwierdza odbiór przesyłki towarowej i prawidłowość rozliczeń finansowych przez Arthura Forbesa w Jarosławiu. Informuje także o asygnacie pieniężnej, kwestiach transportu wozami do Lwowa oraz prosi o pokwitowanie odbioru.

Zestawienie rachunkowe należności, kosztów transportu skrzyni z towarami oraz wpłat Arthura Forbesa, wykazujące nadpłatę w wysokości ponad 91 florenów. Dokument zawiera również spis towarów zapakowanych do skrzyni, w tym sukna, jedwabiu i pieprzu.

Król Zygmunt II August postanawia, że wszyscy posiadacze nieruchomości we Lwowie oraz osoby prowadzące tam działalność handlową podlegają jurysdykcji magistratu i obowiązkowi uiszczania podatków miejskich bez względu na stan. Dokument znosi wszelkie zwolnienia, immunitety i serwitoriaty, upoważniając władze miasta do egzekwowania powinności miejskich na równi od wszystkich mieszkańców.

Eberhardt Engelhardt potwierdza odbiór 1399 talarów od Michaela Schmidlera oraz informuje Arthura Forbesa o wysłaniu skrzyni i dwóch pak ze złotymi oraz srebrnymi galonami. Wyjaśnia podwyżkę cen spowodowaną drożeniem srebra i prosi o dalsze dyspozycje handlowe.

Król Zygmunt II August potwierdza i transumuje cztery przywileje królów Kazimierza Jagiellończyka i Zygmunta I dla cechu szewców miasta Lwowa. Dotyczą one ograniczenia liczby szewców na podzamczu do dwóch mistrzów, zakazu uprawiania rzemiosła szewskiego w dworkach szlacheckich poza murami, zasad sprzedaży skór przez garbarzy oraz zakazu wykupywania skór przed bramami miejskimi.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia kupców Roberta i Arthura Forbesów o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia sześciu bel sukna powierzonych furmanom Klemensowi Polaczkowi i Jędrzejowi Besnowskiemu. Przedstawia zestawienie zaliczek oraz kosztów transportu, prosząc o dopłatę pozostałej sumy frachtu po odebraniu nienaruszonego ładunku.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o częściowym zrealizowaniu płatności wekslowych przez Jerzego Kolbę oraz o aktualnych cenach skór juchtowych na wrocławskim rynku. Zapowiada również przygotowanie beli sukna pod kątem transportu z Lipska i ponawia prośbę o rychłą wysyłkę skór ze Lwowa.

Ferdinand Engelhardt przesyła pismo z prośbą o doręczenie go Andreasowi Boydowi celem odebrania od niego długu w wysokości 216 florenów. Informuje również o nadejściu i dalszej ekspedycji towarów lipskich oraz przekazuje życzenia noworoczne.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o wysłaniu do niego beli towaru przez furmana Baumgarta. Wspomina również o przesyłce z Lipska, która w zależności od ustaleń z zastępcą z Wiśniowa zostanie dołączona do tego samego transportu lub nadejdzie przez Kraków.

Ferdinand Engelhardt informuje Roberta Forbesa o trudnościach ze sprzedażą nadesłanego juchtu oraz o zatrzymaniu wozu z towarem przez celnika w Kępnie z powodu nieścisłości w opłatach celnych.

Ferdinand Engelhardt odpowiada na zamówienie Arthura Forbesa na węgierski batting, wyjaśniając, że ze względu na brak zapasów tego towaru we Wrocławiu musi on dopiero zostać zlecony do wykonania sukiennikom. Przypomina także, aby kolejne zamówienia składać z odpowiednim wyprzedzeniem.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o uiszczeniu polskiego cła od przesyłki sukna i koca oraz dołącza wykaz pobranych opłat. Oferuje także sprowadzenie partii safianu różnych gatunków na korzystnych warunkach handlowych wzorowanych na lipskich.

Autor prosi pana Browna o wyjaśnienie kwestii doręczenia przesyłki chorążemu oraz poleca skierowanie spraw i funduszy wprost do kancelarii z braku rewersu do rozliczenia. W dopisku instruuje adresata, jak postąpić z pieniędzmi w wypadku zgłoszenia się chorążego tatarskiego.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o odzyskaniu z Wielichowa zajętej beczki juchtów, ubolewając nad zniszczeniem skór wskutek przemoczenia, co przyniesie znaczną stratę. Donosi również o sytuacji rynkowej, cenach skór moskiewskich oraz oferowanych innych towarach.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór sumy 600 florenów, informuje jednak o opóźnieniu w dotarciu transportu juchtu z Zamościa, na który liczy Robert Forbes. Pyta także adresata o ostateczną decyzję w sprawie zakupu skór.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o wysłaniu z Wrocławia do Jarosławia jedenastu beli i jednego pakunku towaru przez woźnicę Tomasza Kiełbikę. List zawiera specyfikację wagi poszczególnych sztuk ładunku oraz zestawienie zaliczonych i pozostałych do zapłaty kosztów frachtu.

Nadawcy proszą pana Browna o informacje w sprawie chorążego oraz o wyjaśnienie kwestii przekazywania pieniędzy bezpośrednio do kancelarii bez wystawienia rewersu. W dopisku polecają wstrzymać wypłatę środków chorążemu tatarskiemu do momentu ich faktycznego odebrania.

Ferdinand Engelhardt donosi o nadejściu transportu skór juchtowych do Wrocławia i problemach celnych we Wrześni, gdzie zatrzymano jedną pakę. Relacjonuje również dotychczasowe próby znalezienia kupców oraz prosi o dyspozycje co do ceny minimalnej.

Ferdinand Engelhardt przesyła Arthurowi Forbesowi osobną przesyłką list zaadresowany do Stanisławowa, o którego wcześniejszym dołączeniu zapomniano.

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Ferdinand Engelhardt powiadamia kupca Arthura Forbesa o wysłaniu przez woźnicę z Wrocławia do Jarosławia partii towarów wraz z tobołem nici, podając ich wagę według miary lipskiej i wrocławskiej. Informuje także o uiszczeniu połowy opłaty przewozowej we Wrocławiu oraz zobowiązuje adresata do wypłacenia woźnicy pozostałej kwoty po nienaruszonej dostawie.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o ekspedycji dwóch bali ładunku z Wrocławia do Lwowa przez woźnicę Gregora Bielawskiego. Podaje wagę towaru, stawkę przewozową, kwotę uiszczonej na miejscu zaliczki oraz należność do zapłaty po pomyślnym odbiorze przesyłki.

Ferdinand Engelhardt sporządził z Wrocławia specyfikację towarów o łącznej wartości ponad 4932 florenów, wysłanych na dwóch wozach do Roberta Forbesa w Jarosławiu. Ładunek obejmował m.in. zróżnicowane tkaniny, pasmanterię, pończochy, papier, cukier, ołów oraz czekoladę.

Ferdinand Engelhardt wystawia Robertowi i Arthurowi Forbesom szczegółową specyfikację oraz rachunek za sześć bel rozmaitych sukien wysłanych z Wrocławia do Jarosławia. Dokument zawiera zestawienie kolorów, gatunków materiałów oraz ich wycenę wraz z kosztami opakowania.

Ferdinand Engelhardt przedstawia Arthurowi Forbesowi rozliczenie należności ściągniętych od handlarzy wołów oraz informuje o przelaniu środków na rachunek Roberta Forbesa. Opisuje także spory z dłużnikami, Kirkurem Teodorowicem i Davidem Antonowicem, którzy zakwestionowali wysokość naliczonego agia i kursów walut.

Ferdinand Engelhardt przesyła Arthurowi Forbesowi rachunek ze sprzedaży skór juchtowych oraz informuje o uzyskanych cenach i zaksięgowaniu wpłat na koncie Roberta Forbesa. Zapewnia także o zamiarze wyegzekwowania zaległych należności od dłużników oraz uspokaja w kwestii pana Hanningera, który osobiście przybył do Wrocławia.

Ferdinand Engelhardt odmawia obniżenia ceny sukna wysłanego do Jarosławia oraz wyjaśnia brak dostępnego szirtingu. Informuje również o sprzedaży wołów sprowadzonych z Rusi i transakcjach prowadzonych z rzeźnikami w Norymberdze.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia wozu z towarami, obejmującego m.in. sukno, blachę i papier, powierzonego furmanowi Adamowi Knapikowi. Nadawca przedstawia specyfikację wagi ładunku oraz dyspozycje dotyczące wypłaty pozostałej części frachtu po bezpiecznym dotarciu transportu.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Ferdinand Engelhardt informuje o wyprawieniu do Jarosławia partii sukna przewożonych przez furmanów Jana Oslika i Tomasza Kiełbikę. Prosi także o wyegzekwowanie od Andreasa Boyda spłaty zaległego długu w wysokości 210 talarów przed wydaniem mu weksla.

Dokument zawiera rozliczenie sprzedaży 128 wołów przyprowadzonych przez Mikołaja Namiestnika do Świdnicy. W zestawieniu ujęto kwoty uzyskane ze sprzedaży, opłaty celne, wynagrodzenie dla poganiaczy oraz koszty leczenia i utrzymania chorych zwierząt.

Rachunek wystawiony we Wrocławiu dokumentujący transakcję sprzedaży 1235 par surowych skór na łączną sumę ponad 3807 talarów. Połowę należności uregulowano w gotówce, natomiast drugą część pokryto dostawą zróżnicowanych towarów tekstylnych i pasmanteryjnych.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór listu ze skryptem dłużnym na 500 talarów oraz prosi Arthura Forbesa o przekazanie korespondencji i wypłatę 50 talarów chorążemu Georgowi Albrechtowi von Deuendigerowi stacjonującemu w Jampolu. Zaleca przy tym drobiazgową weryfikację tożsamości wojskowego według załączonych czterech pytań przed dokonaniem wypłaty, aby uniknąć oszustwa.

Ferdinand Engelhardt przesyła Robertowi i Arthurowi Forbesom specyfikację oraz rachunek za transportowane do Jarosławia przez furmana George'a Niclesa sukna i baje. Należność za towary oraz ich pakowanie opiewa na ponad 687 talarów z sześciomiesięcznym terminem płatności.

Król Zygmunt II August na sejmie walnym w Krakowie zatwierdza dokument ławników lwowskich z 1554 roku, poświadczający sprzedaż łanu roli z łąkami i zaroślami we wsi Kleparów na rzecz kmiecia Grzegorza Sołtysa przez Stanisława Kmitowicza oraz Barbarę i Katarzynę Kmitówny. Wystawiony dyplom zapewnia nabywcy i jego spadkobiercom wieczyste i nienaruszalne prawo własności do nabytego gruntu.

Ksiądz Rajmund Jezierski przeprasza magistrat lwowski za niemożność osobistego przybycia z powodu zatrudnienia sprawami kapituły oraz Żydów. Prosi rajców o łaskawe przyjęcie doręczyciela listu, księdza Kotowskiego, na miejsce zmarłego niedawno księdza Bogackiego.

Król Zygmunt II August zatwierdza Janowi Krowickiemu oraz mieszkańcom jurydyki kościoła św. Jana Chrzciciela na przedmieściu Lwowa dawne przywileje królów i urzędników dotyczące prawa ormiańskiego i zwolnień od ciężarów grodzkich. Ponadto monarcha zezwala tamtejszym ormiańskim rzemieślnikom na swobodne wykonywanie wszelkich rzemiosł wedle dawnego zwyczaju.

Hieronim Jełowicki tłumaczy powody swojej wcześniejszej interwencji dotyczącej krzywdy pewnego księdza, pozostawiając rozstrzygnięcie roztropności adresata. Informuje również o pilnowaniu spraw korespondenta oraz o swoim rychłym wyjeździe na sejm do Warszawy.

Ksiądz Hieronim Jełowicki prostuje informacje przekazane przez księdza Jastrzębskiego i zapewnia adresata o odprawieniu wspomnianego duchownego już tydzień wcześniej. W postscriptum prosi o baczenie na sprawę i sprawiedliwy sąd.

Hieronim Maciej Jełowicki zwraca się do magistratu Lwowa z uniżoną prośbą o nadanie mu probostwa katedralnego na wypadek wakatu na tym beneficjum. Deklaruje przy tym dozgonną wdzięczność oraz gotowość do wypełniania wszelkich dyspozycji władz miejskich.

Biskup Hieronim Jełowicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za wcześniejszą prezentację na probostwo oraz deklaruje swoją gotowość do przysług. Jednocześnie prosi rajców o poparcie i prezentowanie kanonika łuckiego Barączewskiego na wakującą po zmarłym księdzu Łapińskim kanonię katedralną we Lwowie.

Król Zygmunt August przysądza miastu Lwowowi własność dóbr Brzuchowice wraz z młynem oraz potwierdza jurysdykcję miejską nad wsiami Brzuchowice i Hołosko. Sukcesorom Marcina Hanela zapewnia prawo do pobierania dochodów z dóbr Hołosko z zachowaniem tradycyjnych szarwarków na rzecz miasta.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Król Zygmunt August rozstrzyga spór pomiędzy władzami miasta Lwowa a cechem rzeźników, zatwierdzając ugodę z 1550 roku regulującą zasady handlu mięsem w dni wolnego targu. Jednocześnie monarcha zastrzega wyłączne prawo lwowskich rzeźników do sprzedaży mięsa poza wyznaczonymi dniami targowymi i znosi wzajemne koszty sądowe stron.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Dokument ustala szczegółowy przebieg granic oraz usypanie kopców granicznych między należącą do franciszkanów wsią Kozielniki a miejskimi gruntami Lwowa oraz wsiami Sichów i Zubrza, kładąc kres dotychczasowym sporom i zranieniom. Ponadto potwierdza przyznane konwentowi przez władze miejskie prawo do ograniczonego wyrębu drewna na opał oraz wypasu bydła na gruntach miejskich pod warunkiem zachowania poprawnych stosunków z miastem.