Katalog źródeł

Królowa Maria Kazimiera odnosi się z wielkim uznaniem do planowanego przez wojewodę poznańskiego Stanisława Małachowskiego wyjazdu w celu dopełnienia ślubów u Progów Apostolskich. Zapewnia adresata o swojej wdzięczności i stałej życzliwości, przesyłając również pozdrowienia dla jego małżonki.

Armand dziękuje za list i życzliwość. Królowa, po rozmowie z nim o małżeństwie pana Staniroffskiego [?], napisała do pani Kazmirienskiej [?], aby mu pomogła. Autor donosi o niepomyślnych wiadomościach z Rosji i Litwy dotyczących spraw królowej oraz przytacza listy z Paryża o dobrym przyjęciu książąt przez gubernatorów na trasie podróży. Przekazuje pozdrowienia królowej, omawia korespondencję z księciem Aleksandrem i zapewnia o usługach wobec córki adresata.

Armand donosi wojewodzie wołyńskiemu o powiadomieniu królowej Marii Kazimiery o jego zamiarze uczczenia pamięci zmarłego Jana III, co monarchini przyjęła z wdzięcznością. Wspomina także o nader życzliwym i zaszczytnym przyjęciu królewiczów przez francuskiego monarchę oraz księcia Orleańskiego.

Hrabia de Béthune prosi, aby adresat zadowolił się przy tej poczcie jego dobrą wolą, i zapewnia o swym oddaniu. Powód ograniczenia długości listu pozostaje częściowo nieczytelny.

Duport wyjaśnia opóźnienie odpowiedzi i donosi o galiocie, który wypłynął z Gdańska osiemnastego dnia oraz został odprawiony w komorze celnej dwudziestego drugiego. Obawia się, że wojna utrudni przewóz koni i wjazd z nimi do Francji.

De Baluze cieszy się z poprawy relacji adresata z królową. Przekazuje wersję oświadczeń straconych uczestników spisku przeciw Wilhelmowi Orańskiemu, zaczerpniętą z gazety holenderskiej, i broni Jakuba II oraz Francji przed zarzutem współudziału. Wspomina ruchy flot francuskich oraz stan zdrowia króla i odłożony wyjazd dworu na Ruś.

Arnold Bauer prosi Artura Forbesa o zmianę odbiorcy płatności i wypłacenie za okazaniem listu oraz pokwitowania stu osiemdziesięciu florenów panu Senece zamiast podpułkownikowi Boymowi.

Autor pożyczył na podróż 180 florenów dobrej monety od podpułkownika Boyma [?]. Prosi Forbesa o zapewnienie wypłaty 2 marca we Lwowie i dołącza zobowiązanie.

Arnold Bauer informuje Artura Forbesa o odesłaniu podpisanego dokumentu i zaleca wypłacenie sumy panu Senece w zamian za rewers. Podkreśla przy tym, że Forbes nie powinien w tej sprawie układać się z podpułkownikiem Boymem bez pełnomocnictwa od Seneki.

Baillie dziękuje za obietnicę i żartobliwie odnosi się do rezygnacji Forbesa z alkoholu. Zapewnia o własnej stałości wobec króla K.W. i ostrzega przed francuskim stronnictwem, którego wpływy w Polsce uważa za znaczne.

Baillie doręczył Hiltznerowi list Forbesa. Dłużnik deklarował brak gotówki, wskazywał na wcześniejsze wypłaty po tysiąc na rachunek adresata i obiecywał dalszą zapłatę. Autor przewiduje trudności z realizacją weksla w Lublinie.

Baillie informuje o przybyciu do Rzeszowa i złym rynku. Narzeka na brak wpływów, nieobecność znajomych z Siedmiogrodu i Wołoszczyzny oraz brak należności z Podola i Ukrainy. Opisuje powódź, która miała zniszczyć cesarskie obozowisko oraz zasoby.

Gottfried Becke informuje Arthura Forbesa o przebiegu negocjacji cenowych i zakupach różnych partii sukna w Gdańsku, przedstawiając szczegółowy wykaz zamówionych barw tkanin. Zapowiada wysyłkę towaru do Lwowa po świętym Janie oraz prosi adresata o pomoc dla swojego brata.

Radość z powrotu zięcia i porodu córki łączy się z troską o portrety i przesyłki. Markiza prosi o przeciwdziałanie posunięciom korzystnym dla cesarza kosztem Francji oraz listy do pokazania na dworze. Wypomina zięciowi przemilczenie słów królowej na jej temat.

Ksiądz Bełkowski relacjonuje sekretarzowi królewskiemu Franchiemu rozmowę z arcybiskupem dotyczącą sporu z magistratem. Informuje, że hierarcha odłożył planowany wyjazd i zaprasza adresata na spotkanie przed obiadem w celu polubownego załatwienia sprawy.

Augustyn Bielski zwraca się do prezydenta Lwowa Żytkiewicza oraz władz miejskich o przydzielenie sługi miejskiego i trębacza w celu publicznego obwołania wolnego szynku wina. Działanie to ma przeciwdziałać bezprawnym zakazom nałożonym przez starszyznę lwowskiego kahału, które przynoszą straty skarbowi ziemiańskiemu.

Samuel Biderman potwierdza odbiór dyspozycji finansowych i informuje o przekazaniu Arthurowi Forbesowi partii gładkiego sukna wraz z fakturą. Zachęca również do uregulowania pozostałej części płatności na św. Michała oraz do dalszej współpracy handlowej, w tym zakupu jedwabiów.

Błazowski dziękuje prezydentowi Lwowa za życzenia. Zaleca wykonanie dekretu i uniwersałów, dopuszcza zwrócenie się do podskarbiego, a w razie oporu wspomina o przymusie wobec właścicieli. Zapowiada przyjazd do Lwowa.

Błazowski omawia sprawy Michała Dobroskiego [?] i Kowalińskiego. Proponuje użyć statutu toruńskiego przeciw osobom uznanym za włóczęgów, używa metafory ptaszka w klatce i wskazuje odstraszający cel zatrzymania. Deklaruje przyjazd po niedzieli Laetare.

Felix Caspar Georg Bore informuje Artura Forbesa, że zamówiony towar został wykonany wadliwie przez rzemieślników i musiał zostać odesłany. Zapewnia, że zlecono nową produkcję, a gotowy asortyment zostanie przesłany w okolicach świętego Michała.

Podziękowanie za pośrednictwo przy zawarciu kontraktu. Brownowie skarżą się na spadające ceny zboża i trudnego kontrahenta; proszą o dopilnowanie dobrego przygotowania pszenicy przed dostawą.

B. Werner dziękuje Arturowi Forbesowi za życzenia noworoczne i żałuje, że minęli się podczas jego przejazdu przez Jarosław. Informuje o oczekiwaniu na wozy taborowe, poszukiwaniach nowego ładunku oraz ewentualnym skierowaniu transportu do Zamościa w zależności od wieści ze Lwowa.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za przysłanie relikwii od królowej oraz prosi o szczegółowe informacje na temat jego dawnej edukacji w kolegium we Francji i związanych z nią wydatków. Donosi także o bieżących wiadomościach towarzyskich z Warszawy, w tym o żałobie wojewodziny malborskiej i sporach majątkowych wojewodziny wileńskiej.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu za nadesłane wiadomości o kolegium, w którym w tajemnicy zamierza umieścić marnującego czas syna. Wyraża również radość z perspektywy bliskiego spotkania z adresatem i swoją siostrzenicą.

Wielopolska prosi o ulgę w hibernie starostwa nowotarskiego, obciążonego już trzema chorągwiami i czwartą zapowiedzianą. W dopisku przekazuje doniesienia o zatrzymywaniu Polaków we Francji.

Marianna Wielopolska dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za pamięć i wyraża ulgę z powodu poprawy stanu zdrowia siostrzenicy po wypadku. Prosi także o dowiedzenie się w klasztorze jego ciotki o pannę biegłą w hafcie gobelinowym.

Marianna Wielopolska gratuluje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu szczęśliwego porodu żony i bezpiecznej podróży, dzieląc się ulgą po okresie niepokoju. Odnosi się także do nieszczęścia, które spotkało ród Sapiehów, przewidując z troską, że nadchodzące problemy polityczne wkrótce dotkną wszystkich.

Marianna Wielopolska dziękuje wojewodzie ruskiemu Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za okazaną życzliwość oraz wyraża niepokój o zdrowie siostrzenicy. Przekazuje także pozdrowienia od bliskich i zapewnia o niecierpliwym wyczekiwaniu na rychłe spotkanie.

M. Wyżycki donosi pułkownikowi Denhoffowi o wyjazdach z Warszawy na sejmiki przed zbliżającą się konwokacją, podkreślając potrzebę posiadania tam sprawdzonych stronników. Przy okazji ponawia obietnicę spotkania oraz prosi o przysłanie soku cytrynowego i osobliwości z podróży.

De Villar informuje wojewodę ruskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przesłaniu mu przez zaufanego posłańca listu od pana Duponta. Oferuje również pośrednictwo w odesłaniu odpowiedzi i zapewnia o swojej gotowości do dalszych usług.

Galbraith tłumaczy opóźnienia zapłat, wymienia przekazanie 1000 zł oraz dalsze kwoty przekazane we Lwowie. Prosi Forbesa o cierpliwość i zachowanie zaufania.

Jakub Gładyszewic dziękuje Arturowi Forbesowi za podarunek przekazany za pośrednictwem brata. Wyraża wdzięczność i poleca siebie oraz swoją małżonkę dalszej życzliwości i przyjaźni adresata.

Jakub Gładyszewic wysyła do Lwowa swojego czeladnika w celach załatwienia własnych interesów i poleca go życzliwości oraz pomocy Artura Forbesa. Deklaruje przy tym gotowość do odwdzięczenia się za okazaną mu przysługę.

Jakub Gładyszewic prosi Artura Forbesa o wypłacenie we Lwowie kwoty 2300 florenów kurant panu Bevilagui. Zapewnia adresata, że wyłożone pieniądze zostaną mu niezwłocznie zwrócone osobiście lub za pośrednictwem wysłanego z Rudnika sługi.

Franciszka Gniewoszowa zawiadamia posła Franciszka Głogowskiego, że jego list nie zastał jej syna, i przesyła pozostawione w Gniewoszowie rzeczy na znak życzliwości oraz gotowości do dalszych przysług. Przekazuje także ukłony dla panny i ponawia wyrazy szacunku.

Arcybiskup Rimini Jan Davia dziękuje hetmanowi i wojewodzie ruskiemu Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu za pamięć oraz dzieli się pesymistycznymi refleksjami nad sprawami Rzeczypospolitej i skutkami pokoju z Turcją. Zauważa również, że w obecnej sytuacji jedyne obawy mogą płynąć ze strony Prus.

Davia nie jest pewien wyjazdu na Ruś wobec wątpliwości co do podróży króla. Wzywa do przebudzenia dawnej waleczności, relacjonuje zgodę stron i potrzebę pieniędzy na wymarsz ponad 30 tysięcy żołnierzy.

Kardynał Henri Albert de La Grange d'Arquien prosi wojewodę ruskiego o przysłanie ze Lwowa dokumentów procesowych niezbędnych do uzyskania zadośćuczynienia za zniewagę, jakiej doznał w Magierowie. Przesyła także pozdrowienia dla hetmana wielkiego i rodziny adresata.

Kardynał d’Arquian dziękuje za przyjaźń i zainteresowanie jego sprawami, obiecuje dowieść wdzięczności oraz prosi o przekazanie zapewnień o służbie wielkiemu hetmanowi.

Markiz d’Arquien wyraża głęboki niepokój z powodu niepomyślnych wiadomości o stanie zdrowia siostrzenicy, przekazanych mu przez kasztelana krakowskiego. Zwraca się z gorącą prośbą do wojewody wołyńskiego Jana Stanisława Jabłonowskiego o przysłanie aktualnych wieści na jej temat.

Markiz d'Arquien informuje hetmana Stanisława Jana Jabłonowskiego, że z powodu braku wyznaczonej zapłaty ze skarbu pruskiego oraz od wojewody poznańskiego zawarta wcześniej ugoda stała się nieważna. W związku z niedotrzymaniem warunków porozumienia autor listu zapowiada powrót do swoich pierwotnych roszczeń finansowych i prosi hetmana o dyspozycje.

Markiz prosi o interwencję w sprawie należności i sporu przed sądem grodzkim, wskazując świadków oraz potrzebę wyjaśnienia wydarzeń.

Nadawca opisuje ciężkie położenie i spory dotyczące dóbr, powinności oraz chorągwi związanej z dobrodziejem, prosi adresata o wstawiennictwo i pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wspomina o dokumentach, wcześniejszych rozkazach, żołnierzach i krzywdach, a także o próbach naprawy sytuacji. List zaczyna się 8 grudnia 1698 r.; zakończenie nosi datę 19 stycznia 1699 r. Adresat jest tytułowany jako palatyn ruski, lecz jego nazwiska nie udało się pewnie odczytać.

Jerzy Dzieduszycki poleca Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu pana Zwolskiego, dawnego jeńca wykupionego w Konstantynopolu, który zasłużył się przy spisywaniu polskich niewolników. Prosi o wsparcie go u hetmana wielkiego koronnego w celu uzyskania paszportu i listów polecających na drogę powrotną do Turcji.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o odzyskaniu z Wielichowa zajętej beczki juchtów, ubolewając nad zniszczeniem skór wskutek przemoczenia, co przyniesie znaczną stratę. Donosi również o sytuacji rynkowej, cenach skór moskiewskich oraz oferowanych innych towarach.

Hetman polny koronny Wacław Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe zabezpieczenie przestępcy odesłanego do miasta przez komornika chełmskiego. Zwraca się z prośbą o jego ostateczne wydanie zgodnie z najnowszym poleceniem podskarbiego koronnego.

Anna Rzeczycka zwraca się do prowizora Beema ze skargą na sąsiadów, którzy wywołali spór i bezpodstawnie oskarżyli ją o zatargi graniczne. Autorka prosi o osobistą wizję lokalną w Malechowie i sprawiedliwe rozsądzenie sprawy, zapewniając o chęci utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków.

Jan Kamocki relacjonuje Janowi Jabłonowskiemu nastroje polityczne w Paryżu oraz potwierdza zawarcie pokoju z Sabaudią i przygotowania do przyjazdu sabaudzkiej księżniczki. Donosi także o ruchach wojsk w Katalonii i Flandrii oraz zapowiada przesłanie traktatu medycznego dla hetmana Jabłonowskiego.

Jacob Carmichell informuje Arthura Forbesa, że furman odmówił zabrania paki czerwonego safianu do Krakowa z powodu złego stanu dróg i braku posiłkowych koni, mimo propozycji wyższej zapłaty. Towar zdeponowano u pana Grussewicza do czasu dalszych dyspozycji, o czym Carmichell zamierza powiadomić pocztą także Roberta Forbesa.

Jan Krasiński opisuje trudne położenie kraju wobec ruchów wojsk szwedzkich i kozackich oraz wspomina o rokowaniach w Toruniu. Zwraca się do Jana Jabłonowskiego z prośbą o wstawiennictwo w sprawie zwolnienia jego zrujnowanych dóbr z ciężarów hiberny.