Katalog źródeł

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o uiszczeniu polskiego cła od przesyłki sukna i koca oraz dołącza wykaz pobranych opłat. Oferuje także sprowadzenie partii safianu różnych gatunków na korzystnych warunkach handlowych wzorowanych na lipskich.

Autor prosi pana Browna o wyjaśnienie kwestii doręczenia przesyłki chorążemu oraz poleca skierowanie spraw i funduszy wprost do kancelarii z braku rewersu do rozliczenia. W dopisku instruuje adresata, jak postąpić z pieniędzmi w wypadku zgłoszenia się chorążego tatarskiego.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o odzyskaniu z Wielichowa zajętej beczki juchtów, ubolewając nad zniszczeniem skór wskutek przemoczenia, co przyniesie znaczną stratę. Donosi również o sytuacji rynkowej, cenach skór moskiewskich oraz oferowanych innych towarach.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór sumy 600 florenów, informuje jednak o opóźnieniu w dotarciu transportu juchtu z Zamościa, na który liczy Robert Forbes. Pyta także adresata o ostateczną decyzję w sprawie zakupu skór.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o wysłaniu z Wrocławia do Jarosławia jedenastu beli i jednego pakunku towaru przez woźnicę Tomasza Kiełbikę. List zawiera specyfikację wagi poszczególnych sztuk ładunku oraz zestawienie zaliczonych i pozostałych do zapłaty kosztów frachtu.

Nadawcy proszą pana Browna o informacje w sprawie chorążego oraz o wyjaśnienie kwestii przekazywania pieniędzy bezpośrednio do kancelarii bez wystawienia rewersu. W dopisku polecają wstrzymać wypłatę środków chorążemu tatarskiemu do momentu ich faktycznego odebrania.

Ferdinand Engelhardt donosi o nadejściu transportu skór juchtowych do Wrocławia i problemach celnych we Wrześni, gdzie zatrzymano jedną pakę. Relacjonuje również dotychczasowe próby znalezienia kupców oraz prosi o dyspozycje co do ceny minimalnej.

Ferdinand Engelhardt przesyła Arthurowi Forbesowi osobną przesyłką list zaadresowany do Stanisławowa, o którego wcześniejszym dołączeniu zapomniano.

Ferdinand Engelhardt powiadamia Arthura Forbesa o wysyłce beli sukna oraz lipskiej skrzyni za pośrednictwem furmanów do Lwowa i Jarosławia. Do listu dołącza specyfikację poniesionych opłat oraz rachunek na kwotę 338 florenów z prośbą o zaksięgowanie.

Ferdinand Engelhardt powiadamia kupca Arthura Forbesa o wysłaniu przez woźnicę z Wrocławia do Jarosławia partii towarów wraz z tobołem nici, podając ich wagę według miary lipskiej i wrocławskiej. Informuje także o uiszczeniu połowy opłaty przewozowej we Wrocławiu oraz zobowiązuje adresata do wypłacenia woźnicy pozostałej kwoty po nienaruszonej dostawie.

Ferdinand Engelhardt zawiadamia Arthura Forbesa o ekspedycji dwóch bali ładunku z Wrocławia do Lwowa przez woźnicę Gregora Bielawskiego. Podaje wagę towaru, stawkę przewozową, kwotę uiszczonej na miejscu zaliczki oraz należność do zapłaty po pomyślnym odbiorze przesyłki.

Ferdinand Engelhardt sporządził z Wrocławia specyfikację towarów o łącznej wartości ponad 4932 florenów, wysłanych na dwóch wozach do Roberta Forbesa w Jarosławiu. Ładunek obejmował m.in. zróżnicowane tkaniny, pasmanterię, pończochy, papier, cukier, ołów oraz czekoladę.

Ferdinand Engelhardt wystawia Robertowi i Arthurowi Forbesom szczegółową specyfikację oraz rachunek za sześć bel rozmaitych sukien wysłanych z Wrocławia do Jarosławia. Dokument zawiera zestawienie kolorów, gatunków materiałów oraz ich wycenę wraz z kosztami opakowania.

Ferdinand Engelhardt przedstawia Arthurowi Forbesowi rozliczenie należności ściągniętych od handlarzy wołów oraz informuje o przelaniu środków na rachunek Roberta Forbesa. Opisuje także spory z dłużnikami, Kirkurem Teodorowicem i Davidem Antonowicem, którzy zakwestionowali wysokość naliczonego agia i kursów walut.

Ferdinand Engelhardt przesyła Arthurowi Forbesowi rachunek ze sprzedaży skór juchtowych oraz informuje o uzyskanych cenach i zaksięgowaniu wpłat na koncie Roberta Forbesa. Zapewnia także o zamiarze wyegzekwowania zaległych należności od dłużników oraz uspokaja w kwestii pana Hanningera, który osobiście przybył do Wrocławia.

Ferdinand Engelhardt odmawia obniżenia ceny sukna wysłanego do Jarosławia oraz wyjaśnia brak dostępnego szirtingu. Informuje również o sprzedaży wołów sprowadzonych z Rusi i transakcjach prowadzonych z rzeźnikami w Norymberdze.

Ferdinand Engelhardt informuje Arthura Forbesa o ekspedycji z Wrocławia do Jarosławia wozu z towarami, obejmującego m.in. sukno, blachę i papier, powierzonego furmanowi Adamowi Knapikowi. Nadawca przedstawia specyfikację wagi ładunku oraz dyspozycje dotyczące wypłaty pozostałej części frachtu po bezpiecznym dotarciu transportu.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór należności doręczonych przez Donika Aksentowicza. Wyjaśnia także przyczyny opóźnienia w realizacji zamówienia na węgierskie sukno i prosi o wcześniejsze zgłaszanie zapotrzebowania ze względu na jesienną niepogodę.

Ferdinand Engelhardt informuje o wyprawieniu do Jarosławia partii sukna przewożonych przez furmanów Jana Oslika i Tomasza Kiełbikę. Prosi także o wyegzekwowanie od Andreasa Boyda spłaty zaległego długu w wysokości 210 talarów przed wydaniem mu weksla.

Dokument zawiera rozliczenie sprzedaży 128 wołów przyprowadzonych przez Mikołaja Namiestnika do Świdnicy. W zestawieniu ujęto kwoty uzyskane ze sprzedaży, opłaty celne, wynagrodzenie dla poganiaczy oraz koszty leczenia i utrzymania chorych zwierząt.

Rachunek wystawiony we Wrocławiu dokumentujący transakcję sprzedaży 1235 par surowych skór na łączną sumę ponad 3807 talarów. Połowę należności uregulowano w gotówce, natomiast drugą część pokryto dostawą zróżnicowanych towarów tekstylnych i pasmanteryjnych.

Ferdinand Engelhardt potwierdza odbiór listu ze skryptem dłużnym na 500 talarów oraz prosi Arthura Forbesa o przekazanie korespondencji i wypłatę 50 talarów chorążemu Georgowi Albrechtowi von Deuendigerowi stacjonującemu w Jampolu. Zaleca przy tym drobiazgową weryfikację tożsamości wojskowego według załączonych czterech pytań przed dokonaniem wypłaty, aby uniknąć oszustwa.

Ferdinand Engelhardt przesyła Robertowi i Arthurowi Forbesom specyfikację oraz rachunek za transportowane do Jarosławia przez furmana George'a Niclesa sukna i baje. Należność za towary oraz ich pakowanie opiewa na ponad 687 talarów z sześciomiesięcznym terminem płatności.

Ksiądz Rajmund Jezierski przeprasza magistrat lwowski za niemożność osobistego przybycia z powodu zatrudnienia sprawami kapituły oraz Żydów. Prosi rajców o łaskawe przyjęcie doręczyciela listu, księdza Kotowskiego, na miejsce zmarłego niedawno księdza Bogackiego.

Hieronim Jełowicki tłumaczy powody swojej wcześniejszej interwencji dotyczącej krzywdy pewnego księdza, pozostawiając rozstrzygnięcie roztropności adresata. Informuje również o pilnowaniu spraw korespondenta oraz o swoim rychłym wyjeździe na sejm do Warszawy.

Ksiądz Hieronim Jełowicki prostuje informacje przekazane przez księdza Jastrzębskiego i zapewnia adresata o odprawieniu wspomnianego duchownego już tydzień wcześniej. W postscriptum prosi o baczenie na sprawę i sprawiedliwy sąd.

Hieronim Maciej Jełowicki zwraca się do magistratu Lwowa z uniżoną prośbą o nadanie mu probostwa katedralnego na wypadek wakatu na tym beneficjum. Deklaruje przy tym dozgonną wdzięczność oraz gotowość do wypełniania wszelkich dyspozycji władz miejskich.

Biskup Hieronim Jełowicki dziękuje magistratowi lwowskiemu za wcześniejszą prezentację na probostwo oraz deklaruje swoją gotowość do przysług. Jednocześnie prosi rajców o poparcie i prezentowanie kanonika łuckiego Barączewskiego na wakującą po zmarłym księdzu Łapińskim kanonię katedralną we Lwowie.

Nikodem Żaboklicki zapewnia Jana Jabłonowskiego o swojej wierności i prosi go o protekcję oraz wsparcie. W dopiskach donosi o obecności cudzoziemców we Lwowie oraz uwięzieniu poddanych przemyskich przez straż miejską w Horodyszczu.

Nikodem Żaboklicki skarży się Janowi Jabłonowskiemu na klucznika i sołtysa, którzy napadli na wiozących sól poddanych z Tarnogóry oraz pobili czeladź. Kasztelan prosi o ukaranie sprawców i nakazanie zwrotu zagrabionego mienia.

Jardin składa Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu gratulacje z okazji otrzymania nominacji na urząd wojewody ruskiego i posyła mu upominek ze zwierzyny łownej. Zwraca się również z prośbą o protekcję przy staraniach o kanonię we Lwowie w razie jej zawakowania.

Nadawca przypomina o złożonej przez lwowski magistrat deklaracji w sprawie probostwa lwowskiego i o spodziewanej możliwości objęcia go po śmierci Jmci księdza Łozowskiego. Wspomina, że po śmierci księdza dziekana sprawa dziekanii i deklaracja dotycząca probostwa wymagają ponownego rozważenia; przywołuje też sufragana, który miał być przeznaczony na dziekanię. Końcowy zapis adresuje list do szlachetnych i znakomitych panów; podpis wygląda na „M. Rzewuski”. Datowany w Warszawie 13 lutego 1763 r.

Wacław Rzewuski wyraża ubolewanie z powodu krzywdy doznanej przez prezydenta Lwowa i zapewnia o poparciu dla praw miasta. Jednocześnie usilnie doradza magistratowi zawarcie ugody, aby zapobiec uciążliwym i kosztownym procesom trybunalskim.

Hetman polny koronny Wacław Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasowe zabezpieczenie przestępcy odesłanego do miasta przez komornika chełmskiego. Zwraca się z prośbą o jego ostateczne wydanie zgodnie z najnowszym poleceniem podskarbiego koronnego.

Wojewoda krakowski Wacław Rzewuski rekomenduje władzom Lwowa warszawskich kupców Feliksa Salvatora i Reisnera, starających się o zgodę na organizację redut karnawałowych. Zapewnia, że wszelkie zaopatrzenie nabędą na miejscu, a samo przedsięwzięcie przyciągnie do miasta liczną szlachtę i przyniesie Lwowowi znaczne zyski.

Wacław Rzewuski dziękuje prekonsulowi i rajcom lwowskim za okazaną mu życzliwość, przesyłając wzajemne życzenia wieloletniej pomyślności. Zapewnia przy tym magistrat o swoim stałym przywiązaniu i szacunku.

Wacław Rzewuski zwraca się do władz Lwowa z prośbą o powierzenie wakującego probostwa w tamtejszej archikatedrze swojemu synowcowi, księdzu kanclerzowi Rzewuskiemu. W zamian obiecuje rajcom lwowskim pamięć i wdzięczność przy każdej nadarzającej się okazji.

Stanisław Jabłonowski informuje prezydenta Lwowa, że pismo w sprawie gruntu miejskiego przy wałach nadeszło już po sejmiku generalnym, przez co nie może oficjalnie zaangażować się w spór z karmelitami bosymi. Zezwala jedynie komendantowi na obronę szańców i deklaruje gotowość do pomocy miastu przy innych okazjach.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje władzom Lwowa za dotychczasową przychylność i ponawia rekomendację swego syna, księdza opata, ubiegającego się o probostwo lwowskie. Zapewnia o wdzięczności i modlitwach za pomyślność rajców w oczekiwaniu na decyzję sądu arcybiskupiego.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski prosi prezydenta Lwowa o pomoc w objęciu w dzierżawę podmiejskiej wsi Biłohorszcze na mocy uzyskanego reskryptu królewskiego. W zamian obiecuje ścisłe przestrzeganie warunków kontraktu oraz stałą życzliwość i wdzięczność wobec władz miejskich.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do burmistrza i rajców lwowskich o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi, księdzu opatowi. W zamian za przychylność deklaruje wdzięczność oraz gotowość do wszelkich usług na rzecz miasta.

Michał Rzewuski, wojewoda podolski, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o nadanie wakującego probostwa lwowskiego swojemu synowi po śmierci księdza dziekana Wieniawskiego. Przypomina o wcześniejszych obietnicach magistratu i zapewnia o dozgonnej wdzięczności oraz gotowości do przysług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski składa prokonsulowi oraz konsulom miasta Lwowa i ich rodzinom życzenia pomyślności i zdrowia z okazji Nowego Roku. Zapewnia ich przy tym o swojej nieustannej przychylności, szacunku oraz gotowości do dalszych usług.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski dziękuje magistratowi lwowskiemu za nadesłane powinszowania z okazji świąt Zmartwychwstania Pańskiego. W odpowiedzi składa władzom miejskim wzajemne życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności.

Wojewoda podolski Michał Rzewuski ponawia prośbę do magistratu miasta Lwowa o wydzierżawienie mu podmiejskiej wsi Biłohorszcze. Przypomina przy tym o tradycyjnej przychylności swojej rodziny dla miasta oraz własnym poparciu dla lwowskich przywilejów.

M. Jaworski donosi hetmanowi Stanisławowi Janowi Jabłonowskiemu o rabunkach i uciążliwych żądaniach wysuwanych wobec ziemi chełmskiej przez wojska niemieckie oraz artylerię. Zmuszony do zawrócenia z drogi, prosi hetmana o opiekę nad nim samym, jego podwładnymi i chorągwiami.

Hetman Stanisław Jan Jabłonowski informuje kasztelana bełskiego Aleksandra Kuropatnickiego o przygotowaniach do sejmiku, zamiarze przybycia do Lwowa oraz napięciach wokół zawiązanego związku wojskowego. Wspomina również o działaniach biskupa chełmskiego i ruchach lokalnych urzędników.

Stanisław Mateusz Rzewuski wyjaśnia kasztelanowi bełskiemu Aleksandrowi Kuropatnickiemu, że chorągiew chorążego koronnego otrzymała już rozkaz wymarszu na podjazd i nie powinna stacjonować w jego dobrach. Zaznacza, że koncentracja wojsk wynika z rozkazów oraz konieczności publicznej, a żołnierzom w dobrach szlacheckich przysługuje wyłącznie dach nad głową.

Anna Rzewuska prosi magistrat lwowski o powierzenie wakującego po sufraganie probostwa zasłużonemu kustoszowi archikatedralnemu, biskupowi Bąkowskiemu. W zamian za przychylną decyzję deklaruje wdzięczność własną oraz swojego męża.

Autor odsyła Franciszkowi Głogowskiemu list od swojego rodzonego brata, stolnika bełskiego, zaświadczający o spełnieniu prośby adresata. Wyraża przy tym ufność, że Głogowski dotrzyma danego mu słowa.