Katalog źródeł

Franciszek Zaorliczny informuje Stanisława Suńskiego o kończeniu przez stolarza prac nad szafą dla wojewody ruskiego, wyjaśniając, że opóźnienie wynikło z ciężkiej choroby rzemieślnika. Prosi o decyzję w sprawie odbioru mebla przed Wielkanocą oraz przekazuje prośbę wykonawcy o dosłanie brakujących elementów.

Aleksy Zarychta składa Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne, ciesząc się z jego pomyślności i polecając wspólnych przyjaciół. Informuje także o uciążliwościach wojskowych, zagrożeniu tatarskim oraz otrzymaniu nominacji na urząd oficjała kijowskiego.

Szymon Zboiński wraz z synowcem Jakubem interweniują u Franciszka Głogowskiego w sprawie bezprawnego zaboru konia z rzędem ich słudze przez podstarościego i ludzi z Rudy. Autorzy proszą o ukaranie winnego zuchwalstwa oraz o natychmiastowy zwrot zwierzęcia.

Wojewoda krakowski Piotr Zborowski zapewnia władze Lwowa o swoim poparciu w sporze ze szlachtą ruską, która bezprawnie próbuje pociągać mieszczan przed swoje sądy. Podkreśla wagę przywilejów miejskich oraz wyłącznego prawa apelacji do króla, zalecając lwowskiemu magistratowi wnoszenie oficjalnych protestacji w razie nacisków.

A. Zielenkowski zwraca się do przedstawiciela lwowskiego magistratu z prośbą o pomoc miasta przy naprawie zniszczonych, grząskich dróg koło swojego dworku, oferując w zamian własne drewno. Wskazuje na ogromne straty kupców i mieszkańców grzęznących w błocie oraz przypomina, że naprawił już na własną rękę jedną z przepraw koło klasztoru augustianów.

Walenty Zieleński przesyła noworoczne powinszowania i przypomina o swoich dawnych usługach prawnych świadczonych adresatowi w Krakowie. Prosi o wstawiennictwo w lwowskim magistracie w sprawie obsadzenia funkcji prokuratora do spraw cywilnych.

Autorka przesyła pozdrowienia kumowi, wyraża troskę o jego osłabione zdrowie i tłumaczy brak osobistych odwiedzin fatalnym stanem dróg. Relacjonuje również rozmowę z panią Godlewską w sprawie obejrzenia pokojów w kamienicy przed podjęciem ostatecznej decyzji.

Fabian Zübertz potwierdza odbiór 600 florenów przez brata adresata, zgłaszając konieczność dopłaty z powodu niższego kursu użytych monet. Omawia również sprawę żądania 3000 florenów oraz kwestię bezproblemowego złożenia pieniędzy na czynsz we Lwowie.

Fabian Sywertz informuje Arthura Forbesa o trudnościach z wypłatą 600 florenów z powodu niekorzystnych kursów dukatów i talarów u pana Wrszewatego oraz Mehrlego. Zwraca się z prośbą o polecenie bratu adresata zrealizowania tej płatności w określonej monecie za prowizją.

Fabian Zübert przesyła Arthourowi Forbesowi gazety, o które prosił brat adresata, Robert. Zgodnie z prośbą poleca przekazanie ich dalej po przeczytaniu.

Fabian Zübert informuje Arthoura Forbesa o trudnościach w wyegzekwowaniu sumy 600 złotych oraz o sporach wokół rozliczeń i asygnat z udziałem kuzyna adresata. Relacjonuje przebieg pertraktacji dotyczących wypłaty należności w talarach oraz kwestię naliczanych prowizji.

Fabian Zübertz prosi Arthura Forbesa o polecenie bratu wypłaty 655 talarów krzyżowych dla rotmistrza Mendeckiego na poczet wspólnego bezpieczeństwa. Zapewnia przy tym o gotowości szybkiego zwrotu pożyczonych pieniędzy.

Korespondent zdaje sprawę z pozycji wojsk koronnych pod Kamieńcem Podolskim, braku aktywności nieprzyjaciela oraz doniesień o sukcesach wojsk moskiewskich w walkach z Tatarami. Informuje także o przemieszczeniu się pary królewskiej w kierunku Buczacza na planowaną naradę wojenną z hetmanami.

Fabian Zywert informuje rezydenta o wyruszeniu króla z wojskami na wyprawę ku Kryłowowi oraz o organizacji podjazdów wojskowych w rejonie Lwowa. Przekazuje optymistyczne wieści o stanie spraw wojskowych, zbliżaniu się Kozaków hetmana Mazepy oraz dementuje krążące fałszywe plotki.

Fabian Zywert relacjonuje Franciszkowi Głogowskiemu tajne obrady sejmowe nad sprawą berlińską oraz zarzuty zdrady stawiane marszałkowi wielkiemu koronnemu i Sapiehom. Informuje także o aresztowaniu włoskiego sekretarza marszałka i braku decyzji w sprawach publicznych oraz wojskowych.

Autor relacjonuje przebieg misji polskiego posła w Stambule, audiencję u muftiego oraz starania o oswobodzenie polskich jeńców. Opisuje także ruchy dostojników we Lwowie, schwytanie pod Kamieńcem głośnego oszusta podającego się za duńskiego królewicza oraz zniszczenia po gwałtownej burzy w Przemyślu.

Fabian Zywiert przesyła Janowi Jabłonowskiemu nadesłaną pocztą korespondencję oraz bieżące wiadomości. Wspomina przy tym z ubolewaniem o smutnych wydarzeniach i żałobie, która dotknęła ród Lubomirskich.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o należytym wyprawieniu korespondencji opóźnionej przez trudną przeprawę kuriera przez Wisłę oraz o nocnych strażach regimentów i cechów na wałach Lwowa. Wspomina także o przybyciu do miasta osłabionego pana Gościmińskiego.

Fabian Zywert donosi o przybyciu do Lwowa wysłannika wojewody wileńskiego, który domaga się zwrotu dział spod Kamieńca i relacjonuje wysokie kontrybucje nałożone na Litwie przez wojska saskie. Informuje również o śmierci i pogrzebie łowczego halickiego Kurdwanowskiego.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o rozpoczęciu ekspedycji listów przez pana Lamprechta oraz deklaruje pełną gotowość do dalszych wysyłek pod warunkiem otrzymania dokładnych instrukcji. Do listu dołącza także aktualne wiadomości.

Fabian Zywert informuje Jana Jabłonowskiego o wykonaniu polecenia i przesłaniu asygnaty na dwieście talarów panu Radzowskiemu za pośrednictwem Dominika Winklera, po odebraniu sumy od pana Szymunowicza. Przy okazji autor przesyła adresatowi uniżone życzenia pomyślności i łask Bożych na nowo rozpoczęty rok.

Jakub Zyzański, wójt chęciński, przesyła pisarzowi sądu wójtowskiego we Lwowie Wojciechowi Zimnickiemu życzenia noworoczne wraz z drobnymi upominkami dla niego i jego rodziny. Jednocześnie prosi o przyjęcie pod opiekę swojego syna Jana, który miałby pomagać w lwowskiej kancelarii i uczyć się przy adresacie.

Helena Zimnicka tłumaczy bratu przyczyny opóźnienia listów oraz dzieli się wiadomościami o pomyślnym zdrowiu matki i krewnych, z ulgą odrzucając krążące plotki o jego rzekomej śmierci. Donosi także o zgonie i rozporządzeniach testamentowych ich brata Sebastiana oraz wyraża gorące pragnienie rychłego osobistego spotkania.

Wojciech Zimnicki wyjaśnia żonie, że na polecenie lwowskich rajców musi pozostać w Warszawie po sejmie, by dokończyć sprawy miejskie. Przekazuje jej również instrukcje dotyczące zarządu ogrodem – zalecając podwyższenie sumy dzierżawnej lub samodzielną uprawę ziemi na potrzeby domu.

Wojciech Zimnicki informuje władze Lwowa o przybyciu do Warszawy, stanie miejskich procesów, zwłaszcza sporu ze społecznością ruską, oraz o wstrzymaniu prac sądów z powodu choroby podkanclerzego. Wspomina również o braku perspektyw na zwołanie sejmu i relacjonuje wieści polityczne dotyczące pokoju z Turcją.

Wojciech Zimnicki ponawia prośbę do Jana Rudawskiego o podjęcie się obrony lwowskiego rajcy Marcina Haydera w sporze ze Szkotem Tomzickim. Zapewnia o nadesłaniu akt procesowych oraz o wypłacie należytego wynagrodzenia za pośrednictwem pana Lewosa i szafarza Samuela Edwarda.

Brat Rajmund Zimnicki OP, przebywający na studiach w Neapolu, przeprasza matkę za wcześniejszy gorzki list wywołany nędzą i ciężkimi warunkami bytowymi. Błaga rodziców o wsparcie finansowe na opłacenie książek, pościeli, promocji naukowej oraz powrotu do kraju, wskazując bezpieczne sposoby przesłania pieniędzy.

Ojciec Rajmund Zimnicki donosi ojcu o skargach przeora rohatyńskiego na szwagra w związku z nierozstrzygniętym sporem prawnym. Zakonnik prosi ojca o życzliwe potraktowanie sprawy, zapowiadając, że bliższe szczegóły przedstawi osobiście przeor.

Bartłomiej Zimorowicz informuje Marcina Haidera o zredagowaniu przywileju włączającego jego podmiejski browar w poczet browarów miejskich, co uchroni inwestycję przed sprzeciwem pospólstwa. Wspomina również o kosztach pośrednictwa Tomanowicza oraz o bezowocnych obradach sejmu w Warszawie.

Alexander Sommer przesyła Arthurowi Forbesowi za pośrednictwem doręczyciela kwotę 30 florenów na spłatę zaciągniętej pożyczki, przepraszając za zwłokę. Wyraża przy tym głęboką wdzięczność za okazaną w potrzebie pomoc oraz deklaruje dożywotnią gotowość do usług.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o przesłaniu pocztą remesy z Gdańska oraz odesłaniu załączonego rewersu przekazanego przez furiera. Donosi również o wypłaceniu furierowi jadącemu do Radziechowa kwoty 20 złotych reńskich.

Alexander Sommer dopytuje o wieści dotyczące powrotu pana Cusinga do Krakowa oraz kwestię zakupu uprzęży i użyczenia koni Robertowi Forbesowi. Deklaruje również chęć wyjazdu do Jarosławia, by dopomóc furmanom, i przesyła pozdrowienia dla domowników.

Alexander Sommer informuje Arthura Forbesa o rozmowach w sprawach rozliczeń finansowych z panami Tamsonem, Galbrechtem i Beillie oraz o sumie pozostałej po wypłacie dla pana Roberta. Zapowiada rychły nocny wyjazd do Gdańska i oczekuje dyspozycji dotyczących zwrotu posiadanych funduszy.

Petter Sommerwell nawiązuje do wcześniejszych rozmów w Krakowie i prosi Arthura Forbesa o informacje dotyczące działań Roberta Forbesa oraz o listowne wstawiennictwo u Alberta Mollera, by zapobiec dalszym stratom finansowym. Zwraca się także o dyskrecję i przesłanie odpowiedzi na ręce żony z uwagi na swoją możliwą nieobecność.

Petter Sommerwelle proponuje kupcowi Arthurowi Forbesowi uregulowanie długu poprzez dostawę 200 sztuk gładkiej tafty odbieranej w Lublinie przez Michaela Hertmicora. Prosi o polubowne zakończenie sporu, zwrot skryptu dłużnego i zachowanie całej transakcji w tajemnicy.

Petter Sommerwelle ponawia prośbę do kupca Arthura Forbesa o informację na temat sum odebranych przez Roberta Forbesa na mocy krakowskiego pełnomocnictwa. Zwraca się o wypłacenie 200 florenów we Lwowie oraz o przekazanie pozostałych pieniędzy żonie na utrzymanie rodziny.

Petter Sommerwelle apeluje do Arthura Forbesa o polubowne zakończenie sporu finansowego i przyjęcie w ramach spłaty długu 200 sztuk tafty. Zwraca uwagę na nieuczciwe działania plenipotentów i prosi o okazanie wyrozumiałości zamiast powiększania jego strat.

Petter Sommerwell wyraża żal z powodu aresztowania jego osoby i towarów w Lublinie na wniosek Arthura Forbesa, wyjaśniając stan wzajemnych rozliczeń oraz trudności ze sprzedażą mienia. Prosi adresata o rozwagę, spłatę w rozsądnych granicach oraz proponuje polubowne załatwienie sporu z pomocą wspólnych znajomych.

Katarzyna Sommerowa protestuje przeciwko bezprawnemu zasekwestrowaniu w Lipsku jej własnych towarów na poczet długów męża. Zapowiada pozwanie Arthura Forbesa przed Trybunał Koronny w Lublinie, jeśli ten nie zwróci zajętego mienia.

Wacław Kostka Zubczewski donosi hetmanowi Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu o planowanym pojednaniu rokoszan z królem oraz o ruchach wojsk i porażce Ogińskiego na Litwie. Informuje także o biegu spraw w lubelskim Trybunale Koronnym i świątecznej przerwie w obradach deputatów.

Jan Traszko zwraca się do lwowskiego rajcy Jędrzeja Wachlowicza z prośbą o interwencję i pomoc w odzyskaniu zaległych pieniędzy od starosty łomżyńskiego. Zapewnia przy tym o swojej dozgonnej wdzięczności oraz gotowości do zrekompensowania wszelkich trudów poniesionych w tej sprawie.

Jan Ignatowski domaga się od pisarza Gołębiowskiego natychmiastowego zwrotu wieloletniego długu w kwocie ponad 162 złotych polskich za pośrednictwem lwowskiego mieszczanina Eliana. Przypomina adresatowi o wcześniejszych niespełnionych obietnicach, własnym ubóstwie oraz religijnym i moralnym obowiązku oddania cudzej własności.

Marek Izaakowic informuje Artura Forbesa o rychłym wyjeździe i prosi o uregulowanie rachunków za towary z potrąceniem należności za sprzedane cytryny. Zwraca się także o otwarcie kredytu dla lwowskiego celnika Beera oraz odesłanie niezrealizowanych rewersów rzeszowskich dłużników.

Jona Israelowic informuje Petera Simsona o przesłaniu przez tutejszego Ormianina 275 sztuk na swój rachunek u pryncypała. Prosi adresata o odebranie przesyłki, wystawienie pokwitowania i zapowiada ostateczne rozliczenie po swoim przyjeździe.

Jonas Izraelowicz przesyła krakowskiemu kupcowi Ertorowi Forbusowi skrypty dłużne na poczet wzajemnych rozliczeń i zawiadamia o wysłaniu partii łoju oraz tytoniu z kupcem Markiem, który ma uiścić zapłatę w Krakowie pod zastawem towaru. Informuje również o wierzytelności u Ormianina we Lwowie oraz posiadanych zasobach safianu i wosku, zapowiadając ostateczne uregulowanie rachunków po spotkaniu.

Autor listu stanowczo odpiera zarzuty nielojalności i wrogich wypowiedzi przekazane przez pana Wigurę, powołując się na tradycję wiernej służby swoich przodków. Apeluje do rozwagi adresata, aby nie dawał wiary potwarzom rozsiewanym przez niegodziwych ludzi i zachował go w swej łasce.

Przełożony lwowskiego konwentu trynitarzy, br. Jan od Narodzenia, zwraca się do władz Lwowa z prośbą o udostępnienie pasa ziemi między murami miejskimi a klasztorem pod budowę nowej świątyni ufundowanej przez Zofię Kłońską. Zapewnia, że wzniesienie murów nie zablokuje drogi publicznej, a zakonnicy będą stale modlić się o pomyślność miasta.

M. Iskra przesyła Janowi Jabłonowskiemu list od namiestnika chorągwi i prosi o pilne wstawiennictwo oraz wypłatę funduszy ze szkatuły na poczet asygnacji chlebowych. Wyjaśnia, że nie posiada własnych środków na zaspokojenie żądań żołnierzy i obawia się ich wzburzenia, jeśli nie zostaną zaspokojeni finansowo.

Walenty Kajerski informuje lwowskiego rajcę o sprawach miasta rozpatrywanych w Radomiu, w tym o kwestii szkodliwych propinacji oraz braku obecności podkomorzego lwowskiego. Zapewnia o czuwaniu nad interesami Lwowa, przesyła pisma do Krakowa i deklaruje dalszą gotowość do wypełniania dyspozycji.

Eleonora Kazanowska informuje wojewodę wołyńskiego o przekazaniu pieniędzy przez Żyda Moszkę oraz zapewnia o pełnym zaufaniu i gotowości wsparcia krewnego. Prosi również o wystawienie asygnaty na przejęte długi chłopskie w celu zakupu wina mszalnego oraz posiłku dla chorych zakonnic.