Katalog źródeł

Zamówienie tkanin towarzyszy pogłosce o zabójstwie i ograbieniu kupca w drodze z Krakowa do Wrocławia. Gordon wyraża nadzieję, że wiadomość jest nieprawdziwa.

Thomas Gordon zwraca się do pana Ogilviego z prośbą o niezwłoczne wypłacenie panu Forbesowi lub na jego zlecenie kwoty 500 florenów w obiegowej monecie.

Thomas Gordon zapewnia Arthura Forbesa o uregulowaniu weksla zgodnie z obietnicą złożoną w Jarosławiu oraz o wpłacie 500 florenów. Ponawia także prośbę o przesłanie bezpieczną drogą zamówionych materiałów, przede wszystkim czerwonego adamaszku.

Król Zygmunt I Stary nadaje burmistrzowi i rajcom Lwowa grunt nad Pełtwią przed Bramą Krakowską pod budowę młyna wodnego na ich prywatny użytek. Dokument przenosi na władze miejskie pełną własność, wszelkie dochody z młyna oraz całkowitą jurysdykcję miejską nad nim i młynarzem, wyłączając ich spod jurysdykcji starosty.

Thomas Gordon Młodszy odpowiada na ponaglenia pisarza miejskiego we Lwowie, deklarując uregulowanie należności w wysokości 130 złotych po odliczeniu kwoty wypłaconej na asygnatę lekarzowi. Prosi adresata o ostateczne wykreślenie go z rejestru dłużników.

Król Zygmunt I Stary kasuje klauzule dawnych przywilejów obciążające łany miejskie czynszami oraz zezwalające różnym nacjom na odrębne sądownictwo, uwalniając mieszczan od opłat i nakazując sądzenie wszystkich mieszkańców wyłącznie prawem magdeburskim przed wójtem lwowskim.

Elżbieta Gordonowa informuje Artura Forbesa o wyznaczeniu na 16 kwietnia 1692 roku terminu spotkania z wierzycielami jej zmarłego męża. Wzywa adresata do osobistego stawiennictwa lub wyznaczenia pełnomocnika w celu urzędowego wydania towarów oraz dokumentacji dłużników zgodnie z dekretem Trybunału.

Elżbieta Gordonowa skarży się na nacisk wierzycieli męża. Twierdzi, że oddała nawet darowane jej kosztowności, i prosi Forbesa o pozostawienie środków na życie z dziećmi.

Król Zygmunt I rozstrzyga spór między radą miasta Lwowa a Kazimierzem Hynkiem, orzekając, że z racji wcześniejszego przywileju Hynek zachowuje dożywotnie posiadanie młyna zimnowodzkiego. Dopiero po jego śmierci mieszczanie lwowscy będą mogli skorzystać ze swojego prawa dziedzicznego i wykupić młyn od sukcesorów za określoną sumę.

Gregory prosi o przesłanie własnoręcznego dokumentu Forbesowi w związku z planami wyjazdu do Gdańska i obiecuje zapłatę. Usprawiedliwia opóźnienie nieściągalnymi wierzytelnościami, wskazując Bella i Thomsona jako źródła potwierdzenia.

Król Zygmunt I zatwierdza uchwałę rady miejskiej Lwowa nakładającą czynsz na miejscowych i przyjezdnych kupców oraz rzemieślników rozstawiających kramy i budy w rynku podczas jarmarków. Zgromadzone w ten sposób fundusze mają zasilać kasę miejską i służyć potrzebom miasta.

Aleksander Grodzicki dziękuje Janowi Stanisławowi Jabłonowskiemu za wyświadczone dobrodziejstwa i życzliwe wsparcie okazane jego rodzonemu bratu. Wyraża dozgonną wdzięczność całej rodziny oraz zapewnia o gotowości do dalszych wiernych usług.

Grodzicki dziękuje za życzliwe przyjęcie brata. Pisze o jego starości i własnych trudnościach w czasie bezkrólewia, po czym prosi o dalszą pomoc i protekcję.

Król Zygmunt I Stary odnawia utracone w pożarze przywileje sukienników lwowskich, potwierdzając ich wyłączne prawo do krajania i sprzedaży sukna na łokcie w mieście Lwowie oraz zakazując tego procederu innym kupcom pod karą konfiskaty towaru. Władca nakazuje staroście oraz władzom miejskim Lwowa udzielanie cechowi sukienników wszelkiej pomocy i ochrony w egzekwowaniu tych praw.

Grodzicki odsyła rajców po pokwitowanie pożyczonych 6000 zł do skarbu Rzeczypospolitej. Obiecuje upomnieć podwładnych, na których miasto składa skargi, oraz rozliczyć wzięte żelazo.

Król Zygmunt I zatwierdza ugodę pomiędzy mieszczanami lwowskimi a starostą halickim Mikołajem z Sieniawy, na mocy której lwowianie zgodzili się tymczasowo uiszczać opłatę celną od wozów w Haliczu na czas sprawowania przez niego urzędu. Dokument gwarantuje, że ustępstwo to nie narusza generalnego zwolnienia Lwowa z ceł w całym Królestwie Polskim, które ma w pełni powrócić po wygaśnięciu zarządu Sieniawskiego.

Grochowski zaprasza lwowskich rajców na uroczystość biskupią 27 września 1625. Podkreśla przyjaźń, swoje ruskie pochodzenie i znaczenie Lwowa jako stolicy metropolii.

Król Zygmunt I Stary przekazuje burmistrzowi, rajcom i miastu Lwowu na własność wieczystą łaźnię miejską położoną naprzeciw klasztoru franciszkanów wraz z czynszem dotychczas płaconym na zamek królewski. Dochody z łaźni mają wspierać kasę miejską obciążoną wydatkami na naprawę i rozbudowę fortyfikacji.

Grochowski rozdziela szkło francuskie i weneckie między pomieszczenia, żąda kończenia pałacu i zmniejszenia płacy murarza do 3 zł tygodniowo. Wspomina podatki na wojnę pruską i napaść na sufragana w Wenecji.

Grochowski określa wystrój pałacu: marmurowe tablice, szkło, malowanie stropu i aksamitne krzesła. Żąda ukończenia prac przed św. Michałem. Komentuje też konflikt władyki z królem oraz sprawę ormiańską.

Arcybiskup Stanisław Grochowski informuje lwowskiego pisarza miejskiego Wojciecha Zimnickiego o nadaniu prebendy księdzu Stamirowskiemu oraz ponagla w sprawie prowadzonych prac budowlanych. Wyraża również oburzenie z powodu nieudolności podwładnych przy spławie szkuty i nakazuje zorganizowanie podwód do przetransportowania ładunku do Lwowa.

Arcybiskup lwowski Stanisław Grochowski informuje Wojciecha Zimnickiego o przesłaniu funduszy na prace budowlane przy kamienicy i nakazuje skupić się na dokończeniu murów oraz wrót. Prosi również o ewentualne tymczasowe wyłożenie brakujących środków oraz o doręczenie listu panu Wojakowskiemu.

Król Zygmunt I Stary uchyla niekorzystny dekret królewskich komisarzy w sporze z przedmiejskim popem Chomą o cerkiew Zwiastowania i potwierdza przywilej władz Lwowa. Dokument stanowi, że burmistrz, rajcy i wójt lwowski w sprawach miejskich podlegają wyłącznie bezpośredniemu sądowi monarchy.

Józef Gruszewic prosi Artura Forbusa o wybranie i zakupienie dla niego we Lwowie pięknego sobola, deklarując pokrycie wszelkich kosztów. Nadawca obiecuje rychły zwrot pieniędzy i wdzięczność, zaznaczając, że zależy mu na otrzymaniu futra przed świętami.

Król Zygmunt I Stary zezwala burmistrzowi i rajcom lwowskim na wykupienie królewskiej wsi Sknilów z rąk szlachetnego Jana Wiszniowskiego za prawnie zapisaną sumę. Władze Lwowa mają trzymać i użytkować tę wieś wraz ze wszystkimi przynależnościami do czasu całkowitej spłaty wyłożonej na wykup kwoty.

Gruszewicz wyjaśnia, że pilna potrzeba zmusiła go do wydania pozostawionych u niego czerwonych złotych. Zapowiada zwrot odpowiednich monet, a w dopisku przypomina o obiecanym psie.

Król Zygmunt I Stary darowuje burmistrzowi i radzie miasta Lwowa dwadzieścia grzywien corocznego czynszu ze straży miejskiej, dotąd uiszczanego na zamek lwowski, przeznaczając te fundusze na potrzeby i naprawy miejskie.

Katarzyna Gruszewiczowa zaprasza Forbesa i jego domowników na ślub córki Katarzyny, wyznaczony na niedzielę 24 lutego 1686. Obiecuje odwzajemnienie ich życzliwości.

Król Zygmunt I Stary inkorporuje dziekanat lwowski po zgonie dotychczasowego posiadacza Jana Krupskiego do wspólnego stołu kapituły katedralnej we Lwowie. Ustala ponadto, że przyszli dziekani mają być wybierani wyłącznie z grona miejscowych kanoników i pobierać rocznie 10 grzywien dodatku z dochodów dziekanatu.

Huison przekazuje wiadomości o częściowych spłatach, sporze o ceny pasów i sprzedaży jedwabiu. Donosi też o postępowaniu przeciw podskarbiemu i prostuje pogłoskę o śmierci wojewody pomorskiego.

Huison relacjonuje ustalenia z Saskiewiczem i dalsze obietnice spłat. Wspomina poufny zamiar przejęcia mennicy, związany z propozycją dostarczenia srebra; szczegóły osób i kwot pozostają niepewne.

Józef Woynowski poświadcza odbiór czterdziestu talarów od Aleksandra Huisona, wypłaconych na mocy weksla wystawionego przez Mikołaja Mythałowicza. Wystawca dokumentu zwalnia adresata ze zobowiązania z tego tytułu.

Huison uzgadnia wyjazd z niewymienionym z nazwiska seniorem i Forbesem. Zaprasza Forbesa na 28. dzień miesiąca, zapewniając nocleg oraz miejsce dla koni i pojazdu.

Huison potwierdza wypłatę 5905 i 20 groszy Bm Knabowi. Opisuje opóźnienia rozliczeń, negocjacje cen pasów oraz niedobór monety; dołącza wiadomości sejmowe i dworskie.

Huison relacjonuje trudności odzyskania należności, niską cenę jedwabiu i zastój sejmowy. Przekazuje zaczerpniętą z holenderskich nowin wiadomość o proklamowaniu księcia Yorku królem.

Wysoka woda opóźnia podróż Huisona. Kupiec prosi o sprzedaż towarów nawet taniej, ściga należności od Wolffa Hirschela, Janaśa i Bera Smula oraz rozważa rozliczenia przez Wrocław i jarmark naumburski.

Huison nie odzyskuje należności w terminie i rozważa wyjazd na jarmark do Naumburga. Prosi o sprzedaż pozostałych towarów nawet taniej. Skarży się też na opieszałego sługę George’a Lindsaya.

Huison informuje, że wysłał tafty dla króla na swoim wozie, razem z własnym towarem. Planuje podróż do Tarnowa i opisuje drożyznę pasmanterii oraz brak nowin.

Saskiewicz odmawia zapłaty przed Trybunałem i chce zwrócić pasy. Huison organizuje przekazanie pieniędzy do Gdańska, omawia ceny towarów i starania o odpowiedzi marszałka, podskarbiego oraz kwatermistrza.

Huison negocjuje przyjęcie towarów i spłatę należności przez warszawskich dłużników. Opisuje wadliwe tkaniny, odmowy oraz obietnice zapłaty; pozostaje w mieście, by zebrać pieniądze przed podróżą.

Huison donosi o trudnościach w ściąganiu długów, konkurencji handlarzy jedwabiem i wyborze marszałka. Wspomina też starania o królewski dokument w sprawie Simervalla.

Huison zdaje sprawę z odzyskiwania należności i weksla do Gdańska. Informuje o spłacie jednego dłużnika oraz o przewlekaniu zamknięcia sejmu z powodu sprawy własnego interesu.

Huison potwierdza spłatę Seidella, wypłatę Knabowi oraz należność od starszego Saskiewicza. Młodszy dłużnik odracza płatność do końca sejmu. Autor opisuje ceny pasów i trudności ze sprzedażą jedwabiu.

Huison dziękuje za rekomendację, dzięki której kupił towar na kredyt. Planuje handel na małych jarmarkach, opisuje transport towarów do Krakowa i narzeka na konia, za którego zapłacił 22 [waluta niepewna].

Huison nadal czeka na pieniądze, negocjuje z Saskiewiczem przyjęcie pasów i prosi Forbesa o bezpośredni monit. Omawia płatności Cuminga, przekaz do Gdańska oraz obietnicę zapłaty od kwatermistrza.

Huison odmawia sprzedaży na kredyt klientce o złej opinii płatniczej. Przypomina Berowi Smulowi obietnicę zapłaty 400 [waluta niewskazana] i prosi o towary na jarmark w Krośnie.

Kupiec prosi Forbesa o przesłanie sztuki tkaniny i szerokiej srebrnej pasmanterii dla zainteresowanej szlachcianki. Dopuszcza sprzedaż własnych towarów poniżej podanej ceny, aby uzyskać gotówkę.

Huison opisuje odmowę zapłaty Saskiewicza, pieniądze kierowane do Gdańska i starania o należność od regimentu. Przekazuje też wiadomość z Torunia o zatonięciu pod mostem barki z ołowiem.

Arcybiskup lwowski Piotr Starzechowski potwierdza prałatom i kanonikom kapituły metropolitalnej we Lwowie darowiznę dziesięcin pieniężnych z łanów podmiejskich Lwowa, transumując przywilej arcybiskupa Grzegorza z 1471 roku. W zamian kapituła wraz z wikariuszami zostaje zobowiązana do corocznego odprawiania nabożeństwa rocznicowego w święto św. Marcina z określonym podziałem funduszy dla sług kościelnych.

A. L. Hulewska pisze do Głogowskiego, przekazując podziękowania w imieniu męża za wyświadczone przysługi. Wspomina o niejasnych okolicznościach odprawienia kogoś do Lublina oraz poleca się dalszej życzliwości adresata.